Zmiana uczuć z dnia na dzień o 180 stopni.

Dla mnie ona niestety jest osobą z zaburzeniami i potrzebuje pomocy specjalisty. Ja sie umęczyłam tylko czytając Twojego posta z opisem jej " faz" ....co dopiero żyć z kimś takim? Nie czujesz ze to jest nienormalne? A może ona się leczy na coś a Ty o tym nie wiesz skoro to związek na odległość. Nie dziwne ze dziewczyna 23 letnia nie może jechać gdzieś z Tobą bo rodzice nie pozwalają? Za to w góry Cię zaprosili.... może chcą mieć córkę na oku z pewnych względów.

Nieźle pokręcona. Ile jesteście razem? Czy spotkała ją jakaś trauma w poprzednim związku? Pogadaj z jej rodzicami, zapytaj co się z nią dzieje bo już sam się pogubiłeś. Obawiam się, że bez pomocy osoby z zewnątrz ona sobie tego nie poukłada nawet z Twoją pomocą.

Byłem na 4 randkach przy miesięcznej znajomości wspieranej masą wiadomości przez komunikatory, od niej wieczny dystans, brak pocałunku, brak przytulasków, ale ciekawie się rozmawia i chce się ze mną spotykać bo jestem przystojny i mądry. Dzisiaj dostaje smsa od jej chłopaka że są razem od 2 lat. Ja 24, ona 18.
Dziecinne, ale ogarnął mnie pusty śmiech.
Może ona nie kocha Cię do końca, ma kogoś w sercu lub na oku?

Wygląda na klasyczny przypadek nie zamknięcia poprzedniego etapu -w głowie ma ciągle byłego, więc podświadomie seks z Tobą autorze oznacza dla niej coś a la "zdradę", mimo że z nim nie jest fizycznie.
To NIE JEST normalne co ona odpier...la, bo inaczej się tego określić nie da.

Na pewno nie widzę z jej strony uczucia, może sympatia i wdzięczność za to co robisz, że jesteś..ale tak się nie traktuje kogoś do kogo się coś czuje.

Ona Ci kompletnie nie ufa - to na pewno ma związek z jej poprzednim związkiem. Ale nie ufa przede wszystkim SOBIE, dlatego, że wie, że nie jest w stanie Ci zaoferować pełnowartościowego uczucia, więc boi się Ciebie skrzywdzić - stąd podwójna 'blokada'.

Tylko o ile zaufanie można zbudować, o tyle nie da się nic zrobić gdy ktoś jedną nogą i głową zabarykadował się w przeszłości i ją opłakuje.

Nie gódź się na to, nie bądź terapeutą.. takie zależności nie przechodzą w zdrowy związek. Ty się angażujesz, inwestujesz rozmyślając i analizując, a ona skupiona jest tylko na sobie i historii, którą non-stop sobie odtwarza i analizuje, w której Ciebie nie ma.

Witajcie
Postanowiłem, że dokończę może historię, którą tu opisałem.

Wiele osób zawsze mi powtarzało, że jestem "za dobry". Dlaczego? Bo mimo opinii wszystkich wciąż walczyłem.
Z jednej strony czułem, że jest to niezdrowe, że ta cała sytuacja jest chora, z drugiej.. Coś mnie do niej ciągnęło. Przecież było we mnie spore uczucie..

Niestety moje staranie się by było "dobrze" nie przynosiły rezultatu. Było gorzej. Wciąż gorzej.
Mieliśmy codzienny kontakt. Wspierałem ją we wszystkim. Kiedy miała stresy związane ze stażem, kiedy kłóciła się z rodzicami, kiedy coś ją gnębiło. Przyznam, że wtedy było między nami dobrze. Pisała miłe słowa, że tęskni, że chce do mnie itp.. Że dzięki mnie jej życie ma sens.

Zacząłem prosić o spotkanie. Było mi obojętne gdzie. Proponowałem, że mogę do niej przyjechać. Przecież to nieco ponad godzina drogi.
Nie chciała się zgodzić. Proponowałem więc by przyjechała do mnie. Również się nie godziła. Na każdy weekend znajdywała wymówki.
Jeden weekend ugadała się do przyjaciółki, która miesza 100km od niej. Rozumiałem to.
Mieliśmy kontakt w piątek, sobotę do wieczora, kiedy nagle się urwało. Przez całą niedzielę wydzwaniałem, pisałem. Martwiłem się.
Późnym wieczorem dopiero odpisała "to bez sensu".
Stwierdziła, że między nami koniec, że nie ma sensu niczego już ciągnąć, że niby jest w niej ogromne uczucie do mnie ale nie da mi szansy głównie przez tą odległość. Przez te 90km, które jest dla niej dystansem nie do przejścia nawet tymczasowo. Nie bardzo chciałem w to wierzyć.

Przez kilka dni trochę kontakt między nami osłabł. Później znów było jej gorzej, znów było lepiej...
Ponownie poprosiłem o spotkanie. Poprosiłem o ostatnie spotkanie. NIe zgodziła się przy tym robiąc mi awanturę przez telefon. Wykrzykiwała jakieś pokręcone rzeczy, że nie dopuści do "ostatniego" spotkania bo niby czemu ma być "ostatnie"

2 dni później odzyskaliśmy kontakt. Powiedziałem, żebyśmy zadbali chociaż o przyjaźń, znajomość. BY nie robiła tak więcej.
Przeprosiła, stwierdziła ze już nie będzie.
I tak mijał kolejny tydzień. Starałem się zachowywać jak kolega, ograniczać kontakt lecz wtedy ona pisała częściej, wypisywała czułości itp...
Gubiłem się w tym.
Poprosiłem po raz kolejny by na weekend przyjechała do mnie. Byśmy na spokojnie spędzili trochę czasu, porozmawiali o wszystkim, doszli do porozumienia. Lubię mieć pozałatwiane wszystkie sprawy.
I znów to samo. Odmowa. Bo? Bo jest w niej tak spore uczucie, że po spotkaniu sobie z tym nie poradzi.
Powiedziałem "ok" i nie drążyłem tematu - ale nie ona. Ona zaczęła krzyczeć płacząc jednocześnie. Krzyczała, że mam jej natychmiast powiedzieć o czym chce z nią rozmawiać, co takiego chce jej powiedzieć. Powiedziałem, że z szacunku do niej, do siebie i do powagi sytuacji nie będę mówił o tym przez telefon.  Krzyknęła, że zrobiłem z niej kogoś złego, że idzie się powiesić i rzuciła słuchawką. Kilka razy próbowałem zadzwonić lecz wyłączyła telefon.

Po konsultacji z przyjaciółmi i bliskimi zadecydowałem, że rzuciła słuchawką ostatni raz.
Nie byłem jakoś super dumny z siebie. Nigdy nie jestem. Jednak wszyscy nie mogę się mylić, a najbliższe mi osoby mówiły mi, że mam sobie już dać spokój, że ona mnie niszczy.

Przez kilka dni miałem spokój, ale dręczyły mnie pewne rzeczy. Niewyjaśnione.
Postanowiłem odszukać jej przyjaciółkę. Było ciężko, bo wiedziałem tylko jak się nazywa i gdzie mieszka. Jednak udało mi się.
Skontaktowałem się z nią i umówiłem na spotkanie.
NIe bardzo chciała mi coś mówić, w sumie ją rozumiałem, nie będzie oszukiwać swojej przyjaciółki, ale w wielu kwestiach otworzyła mi oczy.
Powiedziała też, że od samego początku kiedy wiedziała o mojej osobie, trzymała moją stronę.
Na pożegnanie poinformowała mnie, że będzie musiała jej powiedzieć, że się ze mną widziała. - miło z jej strony.

2 tygodnie później dostałem sms od dziewczyny, o którą się starałem. Napisała, że jeśli bardzo mnie interesuje co u niej to żebym sam do niej napisał. później jeszcze jednego, w którym pisała, że niczego nie rozumie, że się pogubiła i żebym ją zwyzywał i znienawidził by było jej łatwiej.
Oczywiście nie odezwałem się.

Po miesiącu od braku kontaktu napisała mi kolejnego sms.
Napisała, że pewnie mam ją już w dupie. Że za mną tęskni, że brakuje jej mojej osoby.
Ale  że ona chociaż coś czuje bo ja już pewnie nic.
Napisała, że chowa dumę i urazę - ale co takiego ja jej zrobiłem?
Że boi się że to wszystko to zbyt wiele. Ale nie określiła o co dokładnie jej chodzi.
Po konsultacji z najbliższymi osobami taka sama odpowiedź "Nie odzywaj się"

Tak też zrobiłem.
Od przyjaciół słyszałem, że przecież mogłaby chociaż zadzwonić, że gdyby jej zależało to przyjechałaby się spotkać, przecież wie gdzie mnie znaleźć. A tak? To o niej świadczy.
Sporo o niej myślę. Czasem jest mi przykro, że tak się to wszystko potoczyło. Mam nadzieję, że w końcu minie, chociaż usłyszałem nawet opinię, że nigdy nie minie.
Słyszałem różne opinie. Że powinienem to zapić, że powinienem znaleźć "klin".
Nie znam dobrego sposobu. Wiem, że z dnia na dzień jest lepiej, i czując się źle dlatego, że nawet nie złożyłem jej życzeń urodzinowych wiem, że dobrze zrobiłem.  Powiedziałem sobie, że więcej nie porozmawiam z nią w żaden inny sposób jak "na żywo" a to dla niej spory problem, spojrzeć mi w oczy. Trudno.

NIe jestem pewny co do słuszności swojego postępowania, ale przecież zasługuję na odrobinę szacunku.

Tu też chciałbym prosić o opinię w tej kwestii.
Dziękuję za przeczytanie

Dzięki za odpowiedź.
Kolejna taka sama. Taka sama jak opinia innych. Niby pomaga, jest człowiekowi lepiej.
Jednak czasami wciąż czuję ogromną przykrość.
Jak poradzić sobie z tym wszystkim? Niedługo mini 2 miesiąc od utracenia kontaktu. Oduczyłem się żyć bez kontaktu z nią, ale pozostała ogromna tęsknota.
Tęsknię za nią i czuję bardzo wiele, czasem myślę "a co jeśli nie przejdzie?" - taką opinię już raz usłyszałem, a dziś przeczytałem, że "niespełniona miłość nie gaśnie nigdy" - zostaje na zawsze i nie da jej się wyprzeć. "Serducho krwawi" - czy rzeczywiście tak już będzie czy kiedyś przeminie?

Mnie mój były prawdopodobnie znienawidził. Boli jak ch...a ale nic nie poradzę. Sama jestem sobie winna, ale nie sądziłam że znienawidzi . Widać od miłości do nienawiści jest bardzo cienka granica.