Życie na kredyt

Sam szczęśliwie kredytu nie mam bo tak gospodarujemy aby nie musieć wpaść w tą sieć banksterskich pułapek kredytowych. Gwoli ścisłości dla mnie kredyt to kwota powyżej 500 000 zł , poniżej to pożyczka. Jednak do życia na kredyt wielu wpędza się samych a nie dlatego, że im życie nóż do gardła podstawiło. Ile teraz "młodych, wykształconych z wielkich miast" pokupowało sobie domki, apartamenty czy inne deweloperskie cuda po to aby być w "towarzystwie". Wiadomo, domek, dwie gabloty, prywatne przedszkole/szkoła to atrybuty dzisiejszej ekipy sukcesu...na kredyt.
Na naszej ulicy jest kilkanaście domów, tylko nasz i dwa inne mają czyste hipoteki i nie są niczym obciążone. Reszta rezydencji ale Kalifornia to jeden wielki kredyt.  Ciekaw jestem co zrobią ci członkowie "towarzystwa" jak ten rząd na sam koniec dowali nam podatek katastralny. Liczba bezdomnych w Polsce będzie rosnąć wprost proporcjonalnie do ilości nieruchomości i gruntów przejętych przez banki-kredytodawców. No ale wysoka jest cena za bycie "kimś" w dzisiejszej Polsce.

Zgadzam się z Tobą, ale ci "młodzi, wykształceni z wielkich miast" chyba nie narzekają? Jeśli kogoś stać na apartament, to z reguły stać i na spłaty rat. Raczej słyszy się o tym, że to ludzie, których życie zmusiło do wzięcia kredytu, martwią się potem spłatami. Plus wypadki losowe. Ja np. podlegam pod tę kategorię o młodych i wykształconych, którym zachciało się domu. I dla mnie osobiście (oczywiście w moim przypadku, a nie ogólnie) kredyt to nie jest zło. Pewnie, będę musiała oddać więcej niż wzięłam, ale nie chciałabym czekać jeszcze 5-6 lat zanim będzie mnie stać na połowę domu bez kredytu. Nie chciałam też zaciskać pasa, bo nie po to pracuję, by na co dzień czegoś sobie żałować. Jasne, rozsądnie wydaję pieniądze i nie jestem zakupoholiczką, ale też nie liczę każdej złotówki. Mogłam uniknąć kredytu na różne sposoby, np. sprzedać moje panieńskie mieszkanie, ale chcę je mieć pod wynajem jako zabezpieczenie na emeryturę. O złodziejskich odsetkach swoje sądzę, choć i tak mam całkiem fajny kredyt. Pogodziłam się z tym, że będę musiała więcej dołożyć do domu i to akceptuję. Spora część moich znajomych z racji branży zarabia ponad 10 tys. na rękę, a każde z nich ma kredyt. Wolą sobie spokojnie spłacać swój apartament niż od ręki kupić jakąś kawalerkę w słabej dzielnicy i żyć bez kredytów. Słyszałam wiele razy, że moje i ich podejście jest idiotyczne, bo na własne życzenie wpędzamy się w kredyty, choć moglibyśmy tego uniknąć. Trochę nie rozumiem takich zarzutów, bo mam wrażenie, że ludzie demonizują życie na kredyt uważając, że każdy kredyt zawsze jest czymś złym. No moim zdaniem nie zawsze. Chociaż by nie był czymś złym, to musi być spełniony szereg warunków, m.in. stabilna praca, stabilny dochód na zadowalającym poziomie, a nawet rozsądnie byłoby posiadać jakiś plan awaryjny na wypadek "co by było gdyby".

Kasia2303, ja również nie wyobrażam sobie brania kredytu na wakacje. Jeśli mnie nie stać, to nie jadę. W Polsce też jest wiele pięknych miejsc i nie trzeba się zapożyczać, by wypocząć w jakimś urokliwym miejscu. Podobne zdanie mam o kredytach branych na wesele, co jest dla mnie głupim pomysłem, by nowe życie zaczynać zadłużonym tylko dla jednej imprezy.

Kredyt kredytowi nie równy. Jeśli masz dobrze płatną i stabilną pracę to możesz sobie pozwolić na takie ryzyko. Mam świadomość, że patrzę nieobiektywnie na sytuację gdyż nas kupno czy wybudowanie domu ominęło. Teraz po prostu przerabiamy go na własne potrzeby i muszę przyznać, że koszt jest zaskakująco spory.
Pisząc o "młodych....." miałem na myśli ludzi, którzy pomimo braku stabilności dochodów decydują się na ten krok. Wiadomo, że jak kogoś stać to tematu nie ma.

Ja ma kredyt i nie raz się denerwuje czy dam radę spłacać.
Nie rozumiem ludzi którzy biorą pożyczki / kredyt na wakacje a później co po wakacjach?

Życie na kredyt nigdy nie jest dobrym pomysłem

Wbrew pozorom nie. Te pożyczki to niewielkie kwoty rzędu 13 - 17 tys. Są rozliczane w ramach rożnych transakcji więc my "fizycznie" ich nie odczuwamy. Ten model kilka lat temu zaproponował nam doradca bankowy i póki co się sprawdza. Faktem jest, że zastrzegł iż to działa bezboleśnie tylko przy niskich wartościach i zdecydowanie odradza takie działanie w przypadku wyższych kwot.
Poza tym odłożyć taką kwotę przez cały rok do 'skarpetki' nie jest tak prosto wbrew pozorom. Kiedyś w ramach testu założyłem subkonto na które miesięcznie wpłacałem jakąś tam symboliczną stówkę. Teoretycznie po 12 mcach powinienem mieć 1200...powinienem bo rok ma 12 mcy w czasie wiele może się stać a pokus jest nie mało oprócz mandatów, opłat manipulacyjnych, szkoły, wycieczek, etc.

Bo wiąże bardziej niż małżeństwo

Chcesz sie pochwalic na co cie stac?
Duzo-nieduzo to pojecie wzgledne. Nie ma najmniejszego znaczenia, czy wydajesz na wakacje 1600 zl czy 16 tys. - tak, czy inaczej jezdzisz na wakacje, na ktore cie w danym momencie nie stac
No a twoj doradca finansowy ... coz - pracuje sam dla siebie, czy dla banku, w ktorym masz konto?

Jeszcze trochę (jakies dwa miesiące) i nie będziemy miec z mezem zadnego poważnego zadluzenia, co mnie bardzo cieszy. Cenie sobie stabilność i poczucie bezpieczeństwa finansowego.

Pewnie będzie samochod dla mnie na leasing, ale to w sumie niewielka rata.

A co sądzicie o kredytach studenckich? Na początku studiów miałam taki pomysł, by żyć już na własną rękę i m.in. wziąć kredyt, ale rodzice szybko wybili mi go z głowy. Z perspektywy lat uważam, że słusznie, bo i tak byłam w stanie sama się utrzymać. Tzn. rozumiem, że niektórzy nie mają wyjścia, ale jest tylko garstka takich kierunków, które trzeba studiować dziennie, jeśli chce się je skończyć i przy studiowaniu których nie miałoby się czasu na pracę. Jeśli studia są przeciętne, to moim zdaniem nie warto. Tym bardziej, że nie mamy gwarancji, że po studiach znajdziemy pracę i będziemy mieli z czego spłacać. Poza tym przeciętne kierunki mają zwykle swoją wersję zaoczną, więc praca + studia w weekendy to chyba lepsza opcja w takim przypadku. No ale wszystko zależy od konkretnej sytuacji. Ja wtedy zbyt pochopnie podchodziłam do kwestii kredytu studenckiego. Teraz się cieszę, że go nie wzięłam.

JA też nie rozumiem takich ludzi,ale jeszcze bardziej nie rozumiem tych którzy wpadają w wir niepotrzebnych kredytów przed Świętami Bożego Narodzenia i Sylwestrem.
Ale w końcu przecież trzeba zrobić wystawne święta i wypasione prezenty oraz bawić się na extra sylwestrze. Martwić się będziemy po.

Jeśli rzeczywiście da się zarobić, to fajnie. W sumie na początku studiów aż tak się nie interesowałam tym tematem, żeby dokładnie przeliczyć, więc być może odniosłam mylne wrażenie, że nie warto brać. Niemniej jednak, wtedy moim koronnym argumentem "przeciw" był strach, że nie będę miała pracy od razu po studiach, bo różnie bywa. Nasłuchałam się wtedy mnóstwa opinii jak to po studiach nie można znaleźć pracy i bałam się, że wpadnę w tarapaty nie mając z czego spłacać. Gdybym wówczas mogła przewidzieć trochę przyszłość albo gdybym była bardziej pewna siebie, to wzięłabym ten kredyt.

Ej, chwilówki są spoko! Znaczy, ja od jakiegoś czasu mam odłożone trochę w banku na nieprzewidziane wydatki (ostatnio się zmniejszyło, bo musiałam kupić nowy laptop, chlip), ale zanim zaczęłam utrzymywać się całkiem sama, to było tak, że dostawałam określoną kwotę od rodziców, a sama pracowałam np. przez kilka miesięcy, potem mi się odechciewało albo tak jak teraz (ile zrobię, tyle dostanę), tylko znacznie mniej, ot, żeby dorobić. I zdarzyło się (dokładnie 3 razy ), że brałam chwilówkę, jeśli pojawiło się nagle coś, CZEGO NATYCHMIAST CHCIAŁAM. Raz to był nowy telefon, raz wycieczka w super cenie, raz właściwie nic konkretnego - zebrały się różne pierdoły. A że akurat wypadało to po miesiącach pod hasłem "nie chce mi się pracować", to miałam kasy na tyle, żeby żyć bez oszczędzania, ale nie na to, żeby wywalić jednorazowo do 1000 zł. I wtedy właśnie chwilówka była idealna, bo są te, w których oddajesz tyle, ile pożyczasz za pierwszym razem, więc wzięłam i po prostu musiałam trochę więcej pisać w danym miesiącu, żeby bez problemu na początku następnego spłacić. Owszem, mogłam pożyczyć od mamy czy dziadka, ale po co. Mama by marudziła, że głupia jestem, jak na takie bzdury, a dziadek by nie przyjął zwrotu. Chwilówki pewnie mogą być koszmarem, ale wtedy, kiedy bierze je ktoś, kto nie ma z czego spłacić. Jak wiesz, że masz, są najlepsze.

Teraz już pewnie nie będę z nich korzystać, bo odłożyłam sobie trochę, ale to wyłącznie zasługa mojej dobrze płatnej pracy z zeszłego roku. Jakbym jej nie miała, to i tak np. musiałabym kupić w lipcu nowy laptop, bo na nim zarabiam, więc to nie fanaberia. A mając do wyboru rozwiązanie yyy... tego czegoś w generali, co się płaci co miesiąc (polisa...? nie wiem, mama ogarniała ) albo wzięcie nawet kilku chwilówek i zapierdzielania przez miesiąc, wybrałabym to drugie.

Każdy jest kowalem swojego losu, gorzej gdy odbija się to na innych.

Kiedyś moja mama miała koleżankę, która żyrowała komuś kredyt, a potem musiała spłacać cudzą pożyczkę. Miałam znajomych - gość rozpił się, zaczęli się zadłużać, a rodzice przejęci sytuacją płacili za ich mieszkanie, w znacznym stopniu utrzymywali ich dziecko, bo no co?... wnuczkowi pozwolisz, by krzywda się działa? Inny znajomy - zarabia dużo pieniędzy, ale de facto ich nie ma, bo co zarobi, to musi spłać a to kredyt na mieszkanie, albo samochód, albo coś tam. Pieniądze cały czas są w obiegu, gdy pojawia się nieprzewidziana sytuacja , to ma problem, by płacić, a często musi używać karty debetowej.
Owszem dla niektórych kredyt jest dobrym rozwiązaniem - moi znajomi kupili sobie mieszkanie, kiedy jeszcze były dość tanie, a potem kupili drugie mieszkanie na kredyt, przy czym to drugie przeznaczyli na wynajem, więc pieniądze z wynajmu pokrywają koszt kredytów obu mieszkań.

Ja też brałam kilka razy chwilówki jak mi coś wypadło i spłacałam.
Nie każdy ma na koncie odłożone pieniążki w razie nieprzewidzianych wydatków.
Wolałam to niż  prosic kogoś żeby mi pożyczył.
Tam przynajmniej nikt łaski nie robi  bo zarabiają na tym.

Najlepiej nie brać kredytów wcale. Jeżeli jest chwilowa potrzeba, ostatnio modne stały się chwilówki za darmo. To dobre rozwiązanie pod warunkiem, że pieniądze na spłatę na pewno się znajdą. Ludzie często pogrążają się przez chwilówki. W wielu przypadkach możliwa jest konsolidacja chwilówek, jednak nie każdy wie o istnieniu takiej opcji.