Jestem tutaj z Wami od niedawna, głównie jako obserwator, ale widzę, że wiele osób tutaj piszących spotyka się z niesamowitą życzliwością i chęcią pomocy. Fajnie, że jesteście 
Jestem Natalia. W przyszłym miesiącu skończę 19 lat. Mam pracę, kilku znajomych( nie za dużo, ale w sam raz), za mną pobyt zagraniczny, a szykuje się jeszcze jeden. Wydawałoby się, że wszystko jest idealnie, ale....moje życie paraliżuje lęk, że już zawsze będę sama.
Odkąd skończyłam 17 lat zaczęłam obsesyjnie umawiać się na randki z chłopakami poznanymi w internecie. Nigdy do żadnego z nich nic nie poczułam, toteż te relacje kończyły się bardzo szybko. Jeden chłopak wypatrzył mnie gdzieś na imprezie i po pewnym czasie wyznał , że się we mnie zakochał. To było dokładnie rok temu. Pomimo, że bardzo go lubiłam, nie chciałam z nim być. Boję się, że nie bedę potrafiła nikogo tak naprawdę pokochać. Sama tak bardzo potrzebuję tej miłości, ciepła, przytulenia...
Zapisałam się na terapię, bo wciąż siedzi we mnie mnóstwo kompleksów i negatywnych przekonań na własny temat.
Z zazdrością patrzę jak moje koleżanki zakochują się z wzajemnością. Ja mimo wszystko staram się cieszyć życiem: wychodzę na imprezy, spotkania, rozwijam swoje pasje, ale wiem, że to na czym najbardziej mi zależy( miłość) jest wciąż nieosiągalne.
Tak, wiem, że zaczynam studia, a więc poznam mnóstwo nowych osób, ale co jeśli nie bedzie tam tego jedynego?
Tak bardzo nie chcę być sama 
Proszę, poradźcie mi coś...Wiem, że żadna z Was nie da mi gotowego rozwiązania, ale jeżeli chociaż wesprzecie mnie swoją obecnością to już dużo dla mnie znaczy 