Mnóstwo zainteresowan, zdolności, brak celu w życiu.

U niektórych ludzi zainteresowania kształtują się przez wiele lat. Musisz się do tego przyzwyczaić, że nieprędko będziesz wiedzieć to co lubisz bardzo robić.

Jeśli chodzi o samotność, niestety ale młodzież obecnie nie jest otwarta i rozmowna i bardzo trudno jakiekolwiek więzi koleżeńskie mieć z kimkolwiek. Może tez trochę za bardzo boisz się iść na jakieś spotkania w mieście lub prywatki, bo nie wiadomo jaki element tam przyjdzie. Mnóstwo ludzi jest przez to samotnych teraz. Ci bardziej wrażliwi boją się że natrafią na kogoś kto ich skrzywdzi i nie chcą ryzykować, zamykają się w sobie, wolą być sami. Bez niewielkiego ryzyka nie da się niczego w życiu osiągnąć. Spróbuj na początek zrobić coś co wymaga niewielkiego ryzyka i stopniowo przyzwyczaisz się do pokonywania trudności.

No proszę, jakie zaskoczenie odezwali się ci, którzy w realu omijają mnie szerokim łukiem - faceci .

Bardzo mnie tylko irytuje, że są osoby, które nie mają szerokich horyzontów myślowych, ale na coś się ukierunkują, i tak to wypracują, że staje się to dla nich sensem życia. I czy to jest sprawiedliwe - ktoś obiektywnie przeciętny, a spełniony, i ktoś obiektywnie, powiedzmy "obdarzony przez los" (ilością zainteresowań, umiejętności) (dla mnie to już się staje nie błogosławieństwo, ale prawdziwy dopust boży) i pogrążony w apatii, zatracający wszystko to, co umie...? Odtrącany na margines, wykluczany społeczenie - ZA CO? Za to, że ma swoje zdanie, że nie przytakuje, że ma coś do powiedzenia?....

Jakoś nie mogę sobie z tym poradzić. I zaczynam naprawdę pogrążać się w takiej apatii, że realnie żyć mi się odechciewa, nie mam już sił walczyć o wstanie z łóżka każdego dnia.

Jesteś psychologiem?
Hmm, zawsze miałam siebie raczej za megalomankę, albo inaczej: lubiącą to, że wiele rzeczy potrafię, ze mam niezależny światopogląd, że nie da się mną manipulować, że mam dość "elegancki", a jednocześnie "na luzie" sposób bycia, uwielbiam nadal to, że jestem wielką indywidualistką, że mam własną, niepowtarzalną "fantazję". jak by to ujęli sarmaci z XVII wieku (niestety nie znajduję synonimu we współczesnej polszczyźnie?...). Niestety z czasem... może to nie tak, że przestałam to doceniać, ale mam wrażenie, że właśnie przez to, że wciąż nie mogę się zdecydować na jakikolwiek konkret, tak naprawdę aktualnie w niczym nie mam tych obiektywnych osiągnięć. Przez ten stracony czas mogłam już wiele w jakiejś dziedzinie wypracować, mieć chociażby satysfakcję. Oczywiście będę musiała z czegoś zrezygnować, wciąż z bólem, ale to pojmuję. Nadal jednak nie wiem, co jest moim powołaniem, mam wrażenie, że chciałabym robić to wszystko naraz. Boję się też, że nie nadrobię już straconego czasu.

Jeśli chodzi o ludzi... Może tak być, jak mówisz, ale niestety nadal nie wiem, w jakim miejscu popełniam błąd, jak to skorygować, jak to w sobie wypracować. Co robić w ogóle?
Jeśli chodzi o tzw. środowiska, czyli np. na studiach, to mogę powiedzieć, że jestem ogólnie "lubiana", tzn. ludzie rozmawiają ze mną, normalnie się kontaktują itp. Natomiast problem się zaczyna na poziomie bliższej znajomości, nawet tej "o krok" bliższej. Np. nikt nigdy na żadną imprezę/piwo mnie nie zaprosił, tak, wiecie, jak się idzie jakąś grupą, pogadać.
Owszem, mam coś eleganckiego (? nie znajduję odpowiedniego słowa) w sposobie bycia... jestem rozszczebiotana, ale nie jest to potok pustych słów, zawsze zabieram głos jedynie, kiedy naprawdę mam coś do powiedzenia. Nie przytakuję wszystkim jak leci, ale też nie hejtuję i nie neguję na potęgę, staram się też nie zgrywać arbitra. Lubię ładnie się wysławiać, ładnie się ubierać, zachowywać się ze smakiem, to jest po prostu mój sposób bycia. A zarazem nie cierpię sztywniactwa... I tu pojawiają się dwa paradoksy - ludzie nie trawią tej "elegantszej" mnie, mam wrażenie, że czują się jacyś, hmm "postawieni do pionu", choć to nigdy nie jest moją intencją, bo niby z jakiej racji miałoby być, ja miałabym kogokolwiek "sobą" strofować?... A kiedy w tej "eleganckiej" mnie jestem jednocześnie "ja na luzie", to odnoszę wrażenie, że oni się czują jacyś zdezorientowani... i w konsekwencji się odsuwają, choć w mojej osobowości te dwie cechy są komplementarne i konsekwentne, i od zawsze taka byłam, odkąd tylko pamiętam.
Ja bardzo bym chciała bliższych kontaktów z ludźmi, ale nie mam zielonego pojęcia, jak to osiągnąć, co robić, jak przełamać to w sobie.

Ja jestem introwertyczką, i w dodatku perfidnym neurotykiem (to jest dopiero przeklenstwo!), a jeśli chodzi o temperament: melancholik-choleryk, znów najgorsze połączenie. Nie pomaga mi to w życiu, choć bardzo staram się walczyć ze szkodliwymi nawykami myślowymi.

Hahahaha, jeśli chodzi o moją "karierę naukową" mam bardzo podobnie. Od małego słyszałam, że jestem najlepszym przykładem, że wszechstronność jest przekleństwem ludzi zdolnych. W sumie nie mam problemu z niczym poza angielskim. Odnalazłabym się na każdych studiach tego świata, przez co cały czas zastanawiam się czy dobrze wybrałam. Cierpię na słomiany zapał i nudzę się błyskawicznie. Różnica jest taka, że ja jestem raczej ekstrawertykiem, więc jak już sama nie wiem co, po co robię to przynajmniej się dobrze bawię .

Aczkolwiek od września zamierzam ostro wziąć się za szukanie powołania. Jak jesteś z Wawy to napisz. Poszukamy razem <3. Wprawdzie jestem raczej ścisła, ale humanistyczne, społeczne nauki też lubię .

RachelaZWesela ubawił mnie twój pierwszy tekst, skoro już odprawiłaś żale za wszystkim, co mogłabyś robić, no to teraz zacznij żyć tym co masz teraz i tu.

Czegoś nie ogarniam - skoro masz zainteresowania, to czemu one nie za bardzo cię pochłaniają? Gdybym napisała, że lubię czytać, bo bardzo mnie to wciąga i relaksuje (owszem są chwilę, gdy jestem bardzo zmęczona i nie mam siły czytać, co nie neguje faktu, że lubię czytać), tzn. że po przeczytaniu książki, odłożyłabym literaturę na bok i uznała, że przez kolejną chwilę lubię np. teatr, a czytanie już mnie tak nie pociąga, nie sprawia mi przyjemności?

Czy ty czerpiesz przyjemność z tych swoich zainteresowań i talentów, czy tylko odprawiasz gorzkie żale nad tym, co mogłabyś, ale...

Brzmi to bardzo 0-1. Chciałabyś chyba 100% czasu poświęcić na jedno, najlepsze hobby... tylko po co? Możesz śpiewać pod nosem i szyć starodawne suknie
Układ 0-1 to bardzo dobry sposób na życie, tylko musisz sobie sama szczerze powiedzieć, co dla ciebie jest ważne. Niestety, żyjemy w takich czasach, że wszystko jest najważniejsze, najpotrzebniejsze, najpilniejsze, naj... a potem człowiek popada albo w nerwicę, albo jest wykończony fizycznie i psychicznie i odbija się to na zdrowiu, albo doskwiera mu samotność, albo brak sensu w życiu, albo takiej zwykłej radości z dnia codziennego (i wcale nie jest to cecha dziecięca, jest to jakaś prawda życiowa, do której trzeba dorosnąć)

Nie musisz mieć 1000 zainteresowań, nawet jeśli lubisz siebie jako taką indywidualistką, człowiek renesansu, wystarczy ci 999 zainteresowań i dobra relacja z drugim człowiekiem, no ale sam musisz ułożyć sobie listę priorytetów.
Co do studiów - jeśli ich nie lubisz, i męczy cię uczenie czegoś nudnego, to zmień kierunek. Ze studiami to wcale nie jest tak, że zrobisz sobie jakiś kierunek i jesteś super-specjalistką, jedyną w kraju - studia to taka baza, by wykorzystać wiedzę w innych kierunkach.

Błąd! Z wszechstronności płynie największa siła; i to jest sam rdzeń humanistyki. To zawsze wymaga sporego wysiłku, ale jeśli ustali się właściwie pewną kolejność skupiania się na poszczególnych dziedzinach, to myślę, że nie trzeba się zatyrać na śmierć .

Dzisiaj, w czasach terroru myślenia utylitarnego, próba wszechstronnego rozwoju jest szczególnie ryzykowna. Sprzeciwiają się jej presja ekonomiczna i niezrozumienie przez przytłaczającą większość ludzi. Obu tych rzeczy, jak zrozumiałem, doświadczyłaś.

Myślę, że twoje refleksje idą w dobrym kierunku, to znaczy na czymś się skoncentrować, by odblokować swoją chęć do działania w ogóle. Ciekawie gdzieś tu wskazywałaś, że to by mogło pomóc ci odnaleźć na powrót dawne zdolności. Do tego świetnie nadają się studia o rozproszonej tematyce. Z mojej strony polecam filozofię - z całego serca. Być może antropologia też byłaby rozwiązaniem.

Aż się zarejestrowałam żeby skomentować.. RachelaZWesela - Twój pierwszy post jakby opisywał mnie. Dosłownie. Mam 21 lat. (Rocznik 94). Od pazdziernika idę na trzeci rok studiów. Studiuję nowy kierunek (wybacz, nie chcę pisać dokładnie gdzie i co. Może na priv) dot. nowych mediów (wszystko co z nimi związane). Czuję się, jak pod ścianą.. Kompletna pustka. Pomimo tego, że także wiele osób mi mówi, że mogłabym robić wiele wiele rzeczy. Uczestniczyłam we wszystkich stricte humanistycznych kołkach zainteresowań w przeszłości. Plastyczne, techniczne, dziennikarskie, teatralne itp. Brałam także udział w projekcie Socrates Comenius. Niestety nie wyjechałam na wymianę przez chorobę (i długi pobyt w szpitalu), która wzięła się, tak myślę, ze zbyt wielkich ambicji, wrażliwości, braku pewności siebie, ciągłym dążeniu do perfekcsji, kontroli ciała.. Pewnie już domyślasz się o jaką chodzi?

Poza tym uwielbiam pisać, robię to od najmłodszych lat. To jest jedyna pasja, która jest ze mną od zawsze. Zaczęło się od przepisywania książek całymi dniami, poprzez pisanie pamiętnika na szlakach górskich a w końcu osobistego pamiętnika, którego piszę od trzynastego roku życia.

Przez to, że nie działam konkretnie, tylko na własny użytek czuję nasilającą się frustację i ciągłe marnowanie czasu.. Czuję, że zmierzam do nikąd. Nieustanne poczucie niemocy i osamotnienia. Najgorsze jest to, że jestem samotna tylko i wyłącznie z własnej winy, bo znajomi często dzwonią (a raczej dzwonili, bo jak ciągle odmawiasz, to wiadomo, że człowiek traci nerwy) ale to ja wynajduję wymówki. Wynika to z tego, że oni są tacy.. zwykli? Rozmowy o facebookach, instagramach, snpchatach, durnych plotkach, bardzo przyziemnych sprawach.. To nie dla mnie. Może to zabrzmi gburowato, ale ja po prostu nie mogę znalezc osoby (na zywo) z którą chciałabym się spotykac.

Poza tym poniższy opis to także 100% ja:

Zakładam, że im więcej byś napisała o sobie, tym bardziej by to się pokrywało z moim charakterem. To się czuje

Oczywiście mnóstwo marzeń, które póki co istnieją tylko w mojej głowie.. ale to dzięki nim mam ochotę wstawać każdego dnia. Od liceum marzę także o podróży dookoła świata.. O autostopowaniu.

Szkoda, że tak wartościowi ludzie jak Wy tutaj się udzielający mają tak mało wiary w siebie, kiedy ci, którzy niewiele sobą reprezentują pchają się wszędzie drzwiami i oknami..

listonoszka: pierwsze moje pytanie : ulżyło Ci ? Jeśli tak, to cieszę się. Bo inaczej wrzodów się nabawisz jeszcze.

Będę arogancka, ale dopiero dla Ciebie.
Używać formy "radziłabym" możesz wobec swoich klientów, jeśli założysz firmę doradczą, ale ja sobie wypraszam.

Za to Ty jesteś geniuszem, postaw sobie może ołtarzyk i bij pokłony codziennie wieczorem, to zaspokoi ten głód uznania, który Ci doskwiera do tego stopnia, aż musisz uciekać się do miernej ironii typu: "ale ty chyba nie jesteś, co?". Żenujące.

Żenującą mentalność musisz mieć również, skoro myślisz, że wszystkie zdolności muszą być potwierdzone nagrodami i stypendiami.

Pochwaliłaś się swoimi stypendiami i sukcesami wszem i wobec? Gratuluję. Powodzenia w przyszłości.

I wypraszam sobie branie moich "pasji" złośliwie w nawias. Bo zaraz zacznę szydzić z Twojej osoby.

Jeśli ktoś tutaj jest arogancki i dziecinny, to właśnie Ty, skoro piszesz post jedynie, by schlebić sobie i się wyzłośliwić, to własnie jest objaw zarówno arogancji, jak i dziecinności. Ale jestem w stanie zrozumieć, jak ktoś ma problemy z poczuciem własnej wartości to pluje jadem tam, gdzie się nie boi - w internecie. Też popracuj nad sobą, żmijo. I nie życzę sobie, żebyś więcej wypowiadała się w tym wątku - sabatnik dla wiedźm jest gdzie indziej.
Jeszcze raz - moje gratulacje, pracuj nad poczuciem własnej wartości, i adieu stąd.

A wszyscy przedmówcy tej pani - dziękuję Wam za merytoryczne i dobre słowo. Również tym, którzy czują się w podobnej sytuacji, jak ja. Ściskam Was gorąco za Waszą życzliwość i szczerą chęć pomocy.

Evens masz dopiero 21 lat. Nic w tym dziwnego, że wiele rzeczy Cię interesuję i wciąż jeszcze jesteś jednostką "poszukującą".  Próbuj, odkrywaj, pogłębiaj, sprawdzaj na własnej skórze. Zapewniam Cię, że nic się nie zmarnuje z wiedzy i umiejętności jakie nabędziesz  podczas tych poszukiwań. Moim zdaniem głód wiedzy, to jeden z najlepszych darów od losu...
Kto szuka ten znajdzie Evens

Ta "logiczna" część mnie wie, że masz rację, ale ta odpowiedzialna za emocje nie czuje tego, chociaż bardzo się staram.
Ja po prostu nie widzę drogi końcowej, ani celu. Każda wędrówka jest wspaniała, gdy ma się jakiś cel - wejście na szczyt góry, zrobienie zdjęć nad morzem. Ale ja (żeby to jak najprościej napisać) nie mam siły do życia, bo nie wiem po co żyję. Idę przez życie bo muszę, a nie dlatego że chcę. Tak jakby ktoś wskazał kiedyś kierunek i powiedział "idź", a Ty nie wiesz dokąd.
Ale to nie wszystko. Ta moja "logiczna" część mnie rozumie, że to "idź" nie miało znaczyć "dojdź tam gdzie miałem na myśli byś doszedł", tylko "jesteś wolny, rób co chcesz, świat leży u Twoich stóp, a w trakcie podróży napawaj się widokami, bo życie jest piękne".
Czyli tak w skrócie idę przez życie, cieszę się z tego kim jestem, co osiągnąłem, ale chociaż nie mogę się doczekać mojej przyszłości bo im dłużej żyję tym więcej rzeczy się dowiem, tym większą ilość ludzi spotkam, tym więcej przeczytam (i tak dalej...) to jednak przeraża mnie wizja tego, że za 5/10 lat dalej nie będę wiedzieć, czego oczekuję od życia.
Od zawsze powtarzam, że sensem życia jest znalezienie sensu życia (choć sporo osób tego nie rozumie) - dla jednego jest to dom, rodzina. Dla drugiego zaliczenie wszystkich burdeli w Europie. Dla trzeciego taka praca, by mógł się chwalić ile zarabia. A ja? Naprawdę nie wiem...

Mam świetną rodzinę, mam przyjaciół z którymi mogę pogadać od serca, mam dziewczynę, mam pracę którą lubię, dużo podróżuję. Powinienem czuć się spełniony, bo mam z kim podzielić się o swoim dniu, mam z kim wyjść na piwo, mam sporo wspomnień z podróży ale jednak... Czegoś mi ciągle brakuje. I to mnie frustruje.

Czuję że nie pasuję tutaj, że to nie moje miejsce. Czuje się jak na tratwie na środku morza. Niby wszędzie woda, a nie ma co pić. Niby wszędzie ludzie, ale jednak...

Ludzie mnie na dłuższą metę drażnią. Są zawistni, kierują się emocjami, nie potrafią spojrzeć na świat z szerszej perspektywy, brak im empatii i zrozumienia. Są gnojami, złodziejami, albo i gorzej. Nie rozumiem i nie zrozumiem, jak można na przykład zdradzić kogoś kogo się kocha(ło), jak można kogoś uderzyć (w szczególności dziewczynę). Po co w ogóle bijatyki, skoro można porozmawiać? Nie rozumiem wyścigu szczurów w stylu "ja mam to, ja mam tamto", nie rozumiem dlaczego ludzie udają miłych, a za plecami obgadują, wyśmiewają i wytykają palcami, nie rozumiem braku szczerości i kłamstw...

Dziękuję za miłe słowa w każdym razie. Oczywiście będę żyć tak, jak żyłem bo wierzę, że w końcu wszystko się ułoży ale... Czuję jakbym marnował czas, bo nie wiem czego chcę...

Evens wbrew pozorom doskonale rozumiem Twoje aktualne rozdarcie i frustrację. Jednocześnie mam niestety wrażenie, że jesteś wobec siebie nad wyraz krytyczny i wymagający.  Może się mylę ale Tobie nie tyle chodzi o znalezienie celu, ile o znalezienie wystarczająco "poważnego" celu. Mam świadomość, że żyjemy obecnie w czasach propagandy, która stara się w nas wmówić,  że współczesny człowiek powinien bez ustanku rozwijać się, ku czemuś dążyć, pędzić naprzód, że nie działanie jest czymś złym i godnym pogardy. Koniecznie trzeba mieć "ważny" cel w życiu, najlepiej imponujący innym. Oczywiście sama staram się żyć w miarę świadomie, nie osiadać na laurach i rozwijać się w miarę możliwości, ale jednocześnie pilnuję aby nie stać się niewolnikiem nieustannych dążeń. Sadzę, że warto mieć jednak swego rodzaju umiar w tym dążeniu do bogatego i sensownego życia. Absolutnie nie neguję tutaj Twojej potrzeby istnienia celu jako warunku sensu życia, a jedynie zachęcam  abyś naprawdę docenił to co już masz. Fajna rodzina, przyjaciele,  praca którą lubisz, podróże...  Doceń chwile obecną i zwyczajnie w niej bądź. Być może kiedy dobrze osiądziesz w teraźniejszości, nauczysz się czerpać z niej radość, cel pojawi się sam?
Po drodze, nie pogardzaj też małymi celami

Co do Twojej oceny innych ludzi, mogę Cię zapewnić, że z czasem i wiekiem zdecydowanie złagodniejesz w tych ocenach. Ludzie z natury są raczej słabi i ułomni. Jeżeli czynią zło,to najczęściej z niewiedzy i lęku. Wszyscy dokonujemy czasami niewłaściwych wyborów, chociaż w chwilach ich podejmowania jawią się nam one jako jedynie słuszne. Dopiero perspektywa czasu i owoce tych decyzji weryfikują nasze postrzeganie. Zresztą nieistotne jest jak żyją inni i jakich wyborów dokonują. Nie oceniaj. Żyj po swojemu i zgodnie z zasadami, które cenisz.

Brak Ci dystansu autorko, dlatego zareagowałaś agresywnie na post listonoszki, który niesie w sobie dużo prawdy. Umiejętności, pasje, które nie przynoszą żadnych wymiernych korzyści (niekoniecznie materialnych) nie mają znaczenia. Żadnego. Mogą być co najwyżej hobby, wypełniaczem wolnego czasu. W dzisiejszym świecie szczególnie zawodowym musisz być ekspertem w konkretnej dziedzinie. Wiedza jest tak zaawansowana i na tak wysokim poziomie, że na poważnych stanowiskach, w poważnych firmach nie da się wiedzieć wszystkiego i być ekspertem we wszystkim. Jedna spraw to coś lubić, a druga sprawa być w czymś dobrym. Ja też mam bardzo szerokie zainteresowania od piwowarstwa zaczynając, przez komputery, na medycynie kończąc. I we wszystkim nie chwaląc się jestem dobry, ale jest i tak pewna dziedzina w której jestem najlepszy i w której się spełniam. Reszta to hobby, czasem przynoszące dodatkowe pieniądze ale jednak nadal hobby. Brakuje Ci przede wszystkim dystansu, a sama mówisz, że ludzie trzymają się na dystans. Szczerze? Czytając posty od pierwszego jest w nich coś co mnie odpycha. Ton tych postów jest niezbyt fajny, a jak ktoś napisze coś co Ci nie pasuje to reagujesz agresywnie. Nie tędy droga. Tak przyjaciół, znajomych nie zdobędziesz. A będziesz się męczyć w życiu zawodowym bo tam jesteś oceniana na każdym kroku.

Rachela, Twój temat jest mi bardzo bliski, też mam wiele zainteresowań, do kręgy tych najbliższych należą: psychologia, filozofia, literatura, aktorstwo, zarówno z obszaru przedmiotów humanistycznych jak i ścisłych. Przez długi okres czasu, w gimnazjum byłam dobra ze wszystkiego po trochę (miałam piątki ze wszystkiego) i tak naprawdę z niczego, nigdy na dobrą sprawę nie licząc jednej rzeczy nie odniosłam sukcesu w żadnym konkursie czy olimpiadzie, bo nie umiałam poświęcić się czemuś na 100%, całymi dniami siedziałam w książkach, a w liceum to mi już nie wystarczyło. Wprawdzie teraz studiuję kierunek, który mnie bardzo interesuje, nie żałuję swojego wyboru, ale po nim chciałabym jeszcze coś ukończyć, tylko nie wiem czy nie będę "za stara" już wtedy na to. Piszę hobbystycznie, ale wszystko czym się interesuję dzieje się w moim domu, nic profesjonalnie, na szerszą skalę. Zawsze mnóstwo oporów, lęków, blokad, mechanizmów obronnych, brak odwagi by swoje marzenia wcielać w życie. Zawsze mam poczucie jakiegoś braku, głód wiedzy, poczucie, że umiem, wiem o wiele, wiele mniej od innych. No i znajomych też mam niewielu, nigdy nie udało mi się nawiązać bliższej znajomości z kimś, spotkałam wprawdzie jedną naprawdę bratnią mi duszę, ale to nie jest przyjaźń, ot zwykłe koleżeńskie relacje. Jestem świadoma tego, że wzbudzam dystans u ludzi i sama się dystansuję, typ introwertyka, neurotyka, nieśmiałej dziewczyny, ludzie przeważnie potrzebują kogoś z kim mogliby się od czasu do czasu pobawić, ludzi spontanicznych. Nie mówię, że nie potrafiłabym być taka, ale ktoś uważany za osobę spokojną i nieśmiałą raczej nie jest postrzegany jako osoba dobra do towarzystwa...