Dzieciństwo bez Taty

W sumie to mogę napisac i tutaj.

Nie pamiętam aż zbyt nadto mojego Taty.
Pamiętam jakieś urywki, że jechał ze mną i bratem na motorze. Ja siedziałam z przodu, jechaliśmy z górki.

Innym razem Tato niósł drzewo a ja pobiegłam otworzyc mu furtkę.

Potem nagle coś się stało, ale ja nie wiedziałam dokładnie wtedy co.
W domu zamarło życie, to był taki strach.

I wreszcie ten dzień, gdy do domu przywiezli trumne.
Ustawili ją na taboretach w dużym pokoju, koło regału.
W domu było masę ludzi.
Dziadzio trzymał mnie na rękach. Wiem, że płakałam, podawali mi chusteczki.
Do trumny jednak bałam się zajrzec.
Uciekałam stamtąd, ale mama mnie w końcu tam wzięła. Powiedziała: "chodz zobaczysz Tatusia, bo widzisz go po raz ostatni.
Podniosła mnie do trumny. Zobaczyłam dla mnie jakiegoś obcego człowieka, niepodobnego do Taty, nawet włosów już nie miał.
Reszty już nie pamiętam.

W szkole czułam się zle, byłam dzieckiem na uboczu. Ciągle zastanawiałam się dlaczego wszyscy w klasie mają tatę, a ja nie.
A z drugiej strony czułam jakieś ciepłe uczucia, gdy ludzie wskazywali mnie palcami i mówili, że to córka J.
Biadolili nade mną, że nie mam taty.

W domu nikt prawie nie mówił o tacie. Nie można było o tym mówic, bo zaraz mama płakała i babcia też.
Nieraz widziałam mamę płaczącą nad grobem. Ja starałam się byc twarda, wystarczyło, że ona płakała.

Któregoś razu wieczorem akurat mówiłam pacież. Mam kazała mi się modlic za Tatę. Pamiętam ten moment, że wszystko mi się przypomniało, że Taty przecież nie ma. Długo wtedy płakałam, usnęłam z płaczu.

W naszej wsi wtedy w jednym roku umarło trzech facetów do trzydziestki.
Tam też zostały dzieci. Bywało, że sami chodziliśmy na cmentarz. Opowiadaliśmy sobie, jakich mieliśmy Tatusiów, że oni byli dobrzy dla nas.

Modliłam się często za Tatę. Ja ciągle wierzyłam, że on jednak wróci.
Wymyślałam sobie przed snem różne historie związane z Tatą i na niego czekałam.

Miałam swoją ulubioną grę, w którą grałam sama.
Myślałam sobie, że Pan Bóg mówi do mnie, że jak zdobędę ogromną ilośc punktów to wtedy Tato wróci.
Ale on nie wracał.

W końcu stwierdziłam, ze chcę iśc tam gdzie jest on.
Opowiadałam w domu, że zjem lekarstwa i wtedy umrę, tak jak Tato.
W domu pochowali wszystkie leki.

Jednego dnia obudziłam się nie wiem o której godzinie. Nikogo nie było w domu, a ja wiedziałam, żę drzwi na dwór są zamknięte od zewnątrz. Byłam sama, mama w pracy, a brat w szkole.
Ja jeszcze nie chodziłam do szkoły.
Wstałam z łóżka i usłyszałam, że w pokoju coś chrapie.
Przestraszyłam się i weszłam znowu pod kołdrę.
Leżałam i bałam się poruszyc.
Z pokoju cały czas dochodziły odgłosy jakby ktoś spał.
Wreszcie do domu przyszedł brat.
Poszliśmy oboje do pokoju. Chrapanie było wyrazne.
Podeszliśmy oboje do tego łóżka i brat zaczął odkrywac powoli koc kołdrę, nawet prześcieradło.
Nie było tam nikogo, ale chrapanie dalej było słychac.
W końcu brat powiedział słowo -Tato i wszystko ucichło.

Mama wychodziła potem za mąż powtórnie.
Dzień przed ślubem bratu przyśnił się Tato i powiedział do niego, żeby przyszedł w dniu ślubu o 12 w nocy na cmentarz.
Mama nie pozwoliła.

Zawsze brakowało mi Taty, ciężko pogodzic się z takim odejściem.
To tak jakby odebrano mi częśc mojego ja.
Tak właściwie to ja szukam go przez całe życie.
Nigdy nie zapomnę i kiedyś na pewno go spotkam.