Trudne dzieciństwo=nieszczęśliwa dorosłość?

Zdecydowanie można mieć szczęśliwa dorosłość  nawet jeśli się wyszło z bagna.

Ja także wychowałam się w nieciekawym domu, gdzie nienawiść do siebie to było na porządku dziennym.
Niestety moja matka z rożnych przyczyn nienawidziła mnie, do tego ojciec alkoholik straszący ze nas spali żywcem w domu.

Lata bicia upokorzeń, molestowanie jako dziecko odcisnęły się na mnie . Jednak od dziecka wiedziałam ze postępowanie mojej rodziny nie jest dobre.
Zawsze widziałam ze jestem dobrym mądrym człowiekiem i postępowałam podłóg mojego myślenia nie ich.

Wszystko czego się nauczyłam zawdzięczam mojej babci która mnie przygarnęła. Pokazała mi jakim człowiekiem być, jakie mieć zasady i wpoiła szacunek do ludzi.

Sama się uczyłam dla siebie samej, i jako jedyna skończyłam szkołę z zawodem .
Nie powieliłam schematu bo tak jak Pumcia byłam świadoma że mam tendencję do wybierania partnera w podobnym stylu co mój ojciec.

Zawsze byłam poważniejsza niż inni, zawsze ten wiek był wiekszy niż moje lata. A teraz jestem wreszcie taka jaka powinnam być.
Jestem szczęśliwa, spełniona, kobieca, jestem taka jaka zawsze chciałam być.
Wywalczyłam swoje życie, nie stałam się taka jak moi "rodzice".

Mam mądrego kochanego męża, i choć życie nadal mnie przygina ja się nie poddaje.

Dojście do tego momentu nie było łatwe, ale nie chowałam głowy w piasek a zmierzyłam się z diabłami mojej przeszłości i wygrałam !!!!

To bardzo ciekawy temat...i trudny. Nie wiem dlaczego jednym mimo trudnego dzieciństwa udaje się stworzyć udane związki,być dobrym rodzicem czy mówiąc ogólnie być szczęśliwym ,spełnionym człowiekiem.
  Mam 38 lat i dopiero teraz uczę się tego wszystkiego co powinnam wiedzieć mając np lat 15...
Ostatnio rozmyślałam o moim przekonaniu na temat mężczyzn - wiadomo pierwszy męzczyzna w moim życiu  - ojciec...
Był czas kiedy go kochałam ,jako pięcioletnia dziewczynka.Byłam jego drugą córką,najmłodszą.
Pamiętam go jako szczęśliwego,kochającego  tatę.I te jego roześmiane oczy.A za domem był jeszcze sad w którym uwielbiałam przebywać.Jak tam wszystko pięknie pachniało...byłam szczęśliwa.
Aż któregoś dna mój sad zrobił się straszny,ciemny i wrogi.Tato przyszedł pijany .Biegał po tym sadzie z pasem w ręku i krzyczał że się powiesi...Znikną mój cudowny sad i kochający tatuś.Wszystko stało się złe i wrogie. Tato ,gdzie się podziałeś?
To co potem działo się w mojej rodzinie zamazało to cudowne wspomnienie.Rodziły się kolejne dzieci a ojciec coraz częściej zaglądał do kieliszka.Od tej pory mężczyżni są,żli,nie wolno im ufać z drugiej strony są tak bardzo pociągający ,tajemniczy.
Zdałam sobie sprawę że praktycznie przez cały czas walczę o miłość osób które mają swoją "miłość".Wyszłam za mąż za alkoholika.Będzie mnie kochał kiedy przestanie pić,odzyskam wymarzonego mężczyznę - będę szczęśliwa.Przestał pić i teraz dopiero go poznaję- i siebie.No i jest tragedia...
Dziś wiem że moje przekonanie na temat mężczyzn jest błędne.Są wspaniali ,odpowiedzialni,poukładani mężczyżni tylko żeby takich spotykać to sama muszę być wspaniała,odpowiedzialna i poukładana.

sysia2602-napisz więcej o tym,jak i dlaczego rzuciłaś szkołę?czy mówiłaś komuś o swoich problemach?mam na myśli rodzinę,bo przecież na pewno masz jakieś ciotki itp.czy w twoim domu jest problem alkoholowy,bądź inny rodzaj patologii?
sandrapepko-czym różni się inne traktowanie Ciebie od reszty rodzeństwa?podaj przykłady,proszę.
daria1968-witaj ponownie,spotkałyśmy się w innym moim wątku,ale do dziś Cię pamiętam:-) i pamiętam,że trzeba pytać siebie o swoje uczucia,w sobie szukać istoty problemu i sposobów jego rozwiązania.praca nad sobą i tylko to:-)
pozdrawiam:-)