Skąd te emocje?

Aha. Muszę dodac tylko jedno.
Ja nie jestem zimna, twarda i oschła- to ta sytuacja bardzo mnie zmieniła bo w jednej chwili zmieniło sie wszystko. Przegrałam z "cudownym, nowym życiem" jakie miało nastać. Milosc, dzieci o wspólne lata nie miały najmniejszego znaczenia.
Natomiast, to moj maz odgrodził sie murem, drutem kolczastym i fosa. Nie tylko ode mnie ale od dzieci tez. Stał sie obcy dla wszystkich tak jakby sie bal, ze uczucia czy przywiązanie wygrają, wolał wszystko odepchnąć. Tak było prościej uciec.
Ale do mnie miał żal. Żal, ze nie czekalam (pomimo, ze twierdził, ze mam nie czekac i zając sie życiem i kogos poszukać itd bo on juz nigdy ze mna nie bedzie i nie kocha mnie), żal, ze on nie chciał zmieniać niczego- czyli, żyjemy tak jak żyliśmy i on robi co chce ale nadal tworzymy małżeństwo, rodzine i najlepiej żebyśmy sex tez uprawiali (jak odmówiłam, to był bardzo zaskoczony)...

No i tak to wyglądało i wyglada. I o ile, jakos specjalnie mnie nie obchodzi co tam sie u niego dzieje, to czuje podskórnie, ze cos jest na rzeczy i meczy mnie to. Nie potrafię zrozumieć takiego postępowania...

Dzieki Ania

Rowniez wiem co czujesz ale ja juz mam ten rozdział daleko za soba...
Mna juz dawno nie miotają emocje ani przyciaganie na jego widok czy myśli o powrocie. Ja wrecz przeciwnie, nie wyobrażam sobie życia z takim człowiekiem.
Co nie zmienia faktu, ze jest mi bliski, jest częścią mojego życia i zawsze bedzie, jest ojcem moich dzieci

Dlatego chciałabym, zeby relacje pomiedzy nami były czyste, proste i bezproblemowe.
Meczy mnie jednak ten stan, bo znowu to ja czuje odpowiedzialnośc za to, ze on nie ma "jaj" zeby pogadać i powiedziec o co mu faktycznie chodzi.
A znam go i doskonale wiem, ze tak jest.

Czuje sie troche jak na bombie... Cos sie wydarzy ale nie wiem co.
Czasami mysle, ze moze zwyczajnie chciałby mnie przeleciec i o to tu chodzi...
A moze nikogo w tym  czasie nie miał i stad ta frustracja...

Nie wiem. To dość nagła zmiana. Nie odnajduje sie w tym...

alabasterkid, masz racje z ta bezwarunkowa miłością. Do tego dołączyłbym jeszcze strach przed konsekwencjami swoich własnych wyborów.
On chciał byc bezpieczny moim kosztem. Nic innego sie nie liczyło. To ja powiedziałam dość, wiec w jego mniemaniu, to ja podjęłam decyzje o rozstaniu. Pomimo słów jakie padły z jego strony, ze to on odchodzi, ze to on chce żyć, ze to on nie kocha, ze to on nie widzi juz ze mna przyszłości, nie bedzie niczego naprawiał itd itp. I pomimo, ze czekalam 2 lata, wyciągałam rękę i chciałam to załatwić ugodowo, to ja jestem ostatecznie ta zła. A on jest tym poszkodowanym.
Dlaczego?
Bo ja sie odnalazłam w tym wszystkim a on nie.

To nie był pierwszy raz.
Po trzech latach związku, kiedy bylismy na studiach, miał to samo.
Poczuł wolność, stwierdził ze to jego czas, ze teraz bedzie imprezował, bawił sie i rwał laski. Zaczęły sie czaty, spotkania z koleżankami itp.
Okazało sie, ze w większości były to oszustki i nic nie warte znajomosci. Nie bylismy razem rok. Ja w tym czasie z kimś byłam kilka miesięcy. Normalny, fajny, inteligentny gość. On... Szalał ale do czasu. Nic nie było takie jak zakładał, nie osiagnął tego co chciał. Był zazdrosny i rozczarowany. Wróciliśmy do siebie. I tak przeżyliśmy kolejne kilkanaście lat

Teraz widze to samo. Choć zarzekał sie, ze nie, nigdy nie bedzie mu tego żal, ze zycie dopiero sie dla niego zacznie... Nie wyszło.
Euforia minęła, znowu okazało sie, ze nie jest tak pięknie i prosto jak zakładał.

Ale masz tez racje w kolejnej rzeczy, nie ma odwagi pogadać, zrobic cokolwiek. Duma chyba tez mu nie pozwala i to wszystko odbija sie na mnie. A ja nie czuje sie winna i nie chce byc w to poczucie winy wpedzana.

Nie chce tez wychodzić do niego z inicjatywa, bo znając jego mentalność, weźmie to za chcieć pojednania z mojej strony. Owszem, chciałabym aby nasze stosunki były czyste ale nie zamierzam mu juz niczego ułatwiać.
To mnie drażni, ze miał odwagę powiedziec to wszystko co powiedział, postąpić tak jak postąpił i byc taki bezkompromisowy i pewny siebie, niech ma odwagę postąpić równie otwarcie a nie miota sie i kombinuje i strzela fochy...naprzemiennie z jakimiś dziwnymi podchodami.

jedyne co jeszcez mozna powiedziec, to dobrze ze takie osoby dostaja zimny prysznic, ze wkoncu moga sobie dobitnie uswiadomic jak spieprzyly sprawe. szkoda jednak ze zawzse ktos cierpi przy tym, ale dobrzez ze mowisz ze bylo minelo i juz jestes poza tym

to chyba kwestia lat jakie razem przezyliscie, zżycie, przyzwyczajenia, wspomnienia, mimo ze milosc ustala, jakos zawsze dziewnie przy tej osobie calkowicie poczuc wolnosc. zawzse cos gdzies jest jakby, nie tyle co uczucia... ale hmmm cos... jakas swoista relacja

moze poprsotu sprobuj z nim wprost porozmawiac na zasadzie : chcialabym unormowac nasze stosunki, jakos zaplanowac dzialania ktore tzeba robic wspolnie i ograniczyc to do jakiegos stopnia, dac wyrazny plan waszej relacji, typu dzieci do odebrania na 15 bede miala 5 min na przekazanie ich, potem jestem umuwiona, jesli masz jakies sprawy wyjasnij to w tym czasie lub umowmy sie na to na konkretny dzine i godzine

po ilus takich syt bedzie wiedzial ze stosunki sa wzglednie mile i kulturalne ale jednak jasno wytyczone, i nie ma co tu miec dobrego czy zlego humoru bo bez wzgledu na to tryb spotkan pozstanie niezmienny i ograniczony do pewnych dzialan>?

dokładnie tak, zdaje się, że trafiłaś w dychę
mnie też to bardzo ciężko zrozumieć

jest jeszcze kwestia tego typu, że ja się coraz mocnej uniezależniam z czasem i coraz mniej on jest potrzebny nam, w tym naszym życiu
mam wrażenie, że teraz dopiero czuje, że mu się całkiem na serio wymykam
do tej pory chyba żył w letargu i nie widział pewnych rzeczy, uciekał od nich bez analizy

ania.krakow, masz rację. Ja jestem daleka od zemst, od podejścia typu "oko za oko" itp. ale my wszyscy ucierpieliśmy... ja, dzieci- szczególnie córka, która akurat wchodziła w dość ciężki wiek a on nawet tego nie widział, nie brał odpowiedzialności za to co się dzieje, nikt ani nic nie miało na niego wpływu, wszyscy zapłaciliśmy bardzo wysoką cenę za jego "wolność" a on był gotów zniszczyć wszystko i wszystkich dookoła żeby tylko dostać to co chciał.
Niestety, tak jak piszesz, wspólne lata, doświadczenia i przejścia pozostają w pamięci i ciężko się tego wyzbyć definitywnie.
Rozmawiać z nim nie będę, sprawy dzieciowo-organizacyjne nam raczej wychodzą, choć jego uniki od przejęcia opieki nad dziećmi raz na jakiś czas, są wręcz zaskakujące. Natomiast cała reszta wydaje mi się, jest ok. Stąd moje zaskoczenia tą całą zmianą w jego zachowaniu i tym bujaniem się z własnymi emocjami- przed dość długi okres czasu już tego nie było.
Ad dzieciaków- jeśli nic się nie zmieni, to ustalę zasady opieki przez sąd bo innego wyjścia nie widzę.

zxc4rr, we wszystkim co napisałaś się zgadzam ja o sexie nie myślę zupełnie, bo właśnie tak bym się czuła jak to napisałaś. To dla mnie poniżej godności. Pamiętam jak się czułam w chwili kiedy dochodziło jeszcze do sporadycznego sexu w trakcie kryzysu- waśnie tak jak napisałaś, dlatego to skończyłam. Powiedziałam mu nawet wtedy, że większy szacunek do siebie miałabym puszczając się z pierwszym lepszym na imprezie, niż idąc do łóżka z facetem, który mnie zostawił i ma mnie gdzieś. Bardzo się wtedy zbulwersował.
Wiesz... ja jestem bardzo mocno skupiona na sobie co prawda, nie bardzo mam szansę na poznanie fajnego faceta, z którym mogłabym cokolwiek budować (gdzieś opisywałam nawet swoje przejścia w tym temacie- lecą na mnie sami kumple męża, zajęci, żonaci itp. ) a i ja zrobiłam się ostrożniejsza... ale niczego nie wykluczam i jestem cierpiwa

A co do męża, faktycznie jest to chyba rodzaj jakiejś manipulacji, pewnie dlatego zapaliła mi się czerwona lampka...

dokładnie tak było
i to zdziwienie, jak to, że nie? ale dlaczego?
generalnie, żyjmy jak żyliśmy ale ja będę przy tym wolny <3
no to jest jak nóż prosto w serce, bo nie dość, że od odszedł to jeszcze chciał sobie ze mnie zrobić azyl dla siebie

a zniszczył prawie 20lat, ot tak, bez mrugnięcia okiem i to ja byłam winna, bo ja mu jego wolnośc odebrałam dziećmi i małżeństwem
potem usłyszałam, że gdyby nie dzieci, to już dawno by go tu nie było
ba, słyszałam, że on walczył o nas
kto wie, może teraz też walczy właśnie "o coś" a ja się dowiem za 10lat o co i kiedy walczył...
wg mnie, jego największym wrogiem, jest on sam, jego wyidealizowane wyobrażenie na temat siebie i życia- zupełnie tak, jakby go nie znał.

Nic dodać, nic ująć. Niepotrzebnie tracisz czas na rozkładanie na czynniki pierwsze jego psychiki i zachowań. Rozstaliście się już dawno, jesteś szczęśliwa, nie pozwól na to, żeby on znowu mącił w Waszym życiu. Poszukaj fajnego faceta i żyj pełnią życia, a on ma to czego chciał.