moj problem z moim mezem

Ja co prawda nie przechodziłam tego osobiście (tzn. - będąc w roli żony), ale moja mama była przez 20 lat żoną właśnie takiego człowieka (nota bene mojego ojca), więc napiszę, jak to wyglądało z mojej perspektywy i opowieści mojej mamy. Taki człowiek się nie zmienia, a wręcz w przypadku mojego ojca było tak, że z wiekiem te zachowania mu się nasilały. Nie da się normalnie żyć pod jednym dachem z człowiekiem, który bez przerwy się obraża i szuka winy we wszystkich, tylko nie w sobie. Całe dzieciństwo byłam przez niego strofowana i karana milczeniem i "fochem", podobnie moja siostra, nie mówiąc już o mamie, która naprawdę nie szukała zwady. Ojciec potrafił obrazić się na przykład za to, że mama zaprosiła na obiad swoją siostrę, której on nie lubił (swoją drogą on nikogo nigdy nie lubił, zwłaszcza rodziny i przyjaciół mamy) i walił "focha" na tydzień.

Niestety - jedyną radą jest odejście, odseparowanie się od takiego człowieka. Moja matka odżyła dopiero po tym, jak on się wyprowadził - prawdę mówiąc, wszystkie trzy odetchnęłyśmy z ulgą, kiedy się wyniósł, mimo że również nigdy nas nie bił, nie był agresywny. Piszesz, że nie masz dokąd pójść, więc ciężka sprawa... Może dałabyś radę wynajmować jakieś małe mieszkanie lub mieszkać pewien czas u rodziny/przyjaciół? Bo rozumiem, że Twój mąż jest pewnie w waszym domu zameldowany i się nie wyprowadzi...

Mój ojciec chyba był bardziej pokorny jednak - rodzice w końcu postanowili się rozejść, mama nie wytrzymała, ojciec zgodził się wyprowadzić. Wrócił do swojego rodzinnego miasta, a krótko po tym wyjechał za granicę do pracy. Z tego co wiem, próbował tam zamieszkać z jedną kobietą, ale ona również go zostawiła (co mnie nie dziwi).

Tak, to zdecydowanie jest przemoc psychiczna. Podziwiam Cię, że w ogóle wytrzymałaś w takim układzie 25 lat - moja mama w sumie niewiele mniej, bo 20, ale widziałam jaka była zmęczona i znerwicowana. Po wyprowadzce ojca zmieniła się nie do poznania - silna, pewna siebie, pogodna (co udzieliło się również mi i siostrze, jakby nie było - z domu zniknął tyran). Do tamtej pory była uzależniona od ojca, on sprawił, że mama uwierzyła w to, że nie poradzi sobie bez niego - co było oczywiście bzdurą, bo jak się okazało, bez niego radziła sobie znacznie lepiej niż z nim.

Może spróbujesz terapii u psychologa? Dobry psychoterapeuta na pewno nakieruje Cię, podpowie, co możesz zrobić, jak sobie radzić. Ja nie czuję się kompetentna, a poza tym jestem chyba zbyt młoda i niedoświadczona, żeby wypowiadać się zbyt szeroko w kwestiach małżeńskich. Jedyne co mogłabym Ci teraz jeszcze poradzić - spróbuj poszukać pracy, uniezależnić się od męża. W końcu w każdej chwili mogłoby go zabraknąć, więc warto spróbować się trochę usamodzielnić.

Ech, tak myślałam, że to właśnie napiszesz...
A co by było, gdyby on np. nagle umarł? Jakbyś sobie poradziła?
Jeżeli nie pracujesz od dawna (jeśli w ogóle kiedykolwiek pracowałaś, bo o tym nie pisałaś), skąd będziesz miała emeryturę, jak się utrzymasz?

A co do lęku przed wychodzeniem z domu - to kolejny powód, żeby wybrać się do psychologa.

W pewnym sensie tkwisz w tym na własne życzenie. Trudno, żebyś z podejściem "a kto mnie przyjmie" znalazła pracę...

Ja pracy sie nie boje moge ciezko pracowac aby nie byc zalezna od kogos ale nie moge pozbyc sie leku chociaz i tak jest lepiej niz bylo wczesniej.

Masz racje z tymi lekami ale ty jestes mloda i masz jeszcze szanse aby sie ich pozbyc i sie nie dac.
   Jest duzo wiadomosci w necie na temat nerwicy kiedys tego nie bylo i wiele rzeczy nie rozumialam.
   Mam stycznosc wirtualna z takimi osobami z problemem NN(nerwicy )i sobie doskonale radza,ucza sie jezdza po swiecie .Ja juz mam ja tak zakorzeniona ze teraz chyba i psycholog by mi nie pomogl.
   Ale duzo rzeczy przelamalam ale do normalnosci jeszcze duzo mi brakuje.
   Boje sie ze u moich dzieci moze sie kiedys NN pojawic.Bardzo sie tego boje.
  Anemonne bardzo ci dziekuje ze odpisalas mi na moj post.

Moze wlasnie chcialabym miec taka osobe,ktora dodawalaby mi tej sily.Ja przez to ze te sytuacje sie powtarzaja to ja sie czuje jakby mnie za cos karano ,ale ja nic zlego nie robie.
   Ja nie mam wplywu na mojego meza,bo on uwaza ze to ja zle robie.Mieszkanie pod jednym dachem to jest meczarnia.Dlaczego on to robi co on ma w swojej psychice ze takie zycie mu odpowiada.Chociaz widze ze tez cierpi,ale nie probuje sie zmienic tylko oczekuje ze ja sie zmienie ,ale z czego ja mam sie zmieniac jak on o byle co sie obrazi.

Mam rodzine ale daleko ,poreszta oni maja swoje zycie jedynie moge pojechac o pobyc troche.
   Przyjaciol raczej nie mamy bo maz wszystkich do siebie zrazil i co na niektorych sie poobrazal.
   Mam znajomych ale przeciez non stop nie bede maglowac jednego tematu ze moj maz znow sie nie odzywa.Zreszta oni sami widza co jest i mi wspolczuja.Oczywiscie rodzina meza wie ze ma trudny charakter,ale nie wiedza co on tak naprawde robi.
    Jestes bardzo madra, mloda osoba dzieki ci serdeczne.

Kiedys dopytywalam sie o co mu chodzi,zabiegalam o to zeby sie normalnie odzywal ale teraz juz o to nie zabiegam.I tak trwamy w tym nieodzywaniu sie do siebie .Ale mi juz szkoda zycia na
    takie rzeczy i szlak mnie trafia ze nic do tego czlowieka nie dociera.Co on ma w swojej glowce ze
     tak postepuje ????????nikt tego z rodziny i znajomych nie rozumie.Co mozna zrobic z 50-letnim facetem.