Rozstanie z mezem ktory woli swoja matkę

Koleżanko, ale to przecież było widać wcześniej, teraz dopiero zauważyłaś w co wdepnęłaś? 27 lat to jeszcze nie emerytura, młoda jesteś. Trzeba złożyć pozew rozwodowy, a jeżeli małżeństwo zostało zawarte w kościele, to o unieważnienie małżeństwa, ze względu na niedojrzałość.

Twoja sprawa jest jasna i klarowna, ba sama wiesz co robić. Postawiłaś ultimatum, on wybrał co woli i nie ma co tu wiele debatować. Pozostaje tylko życzyć powodzenia i bardziej gruntownego poznania ludzi, z którymi chcesz się wiązać na całe życie. Ze ślubami się nie śpieszyć.

Wie ale chyba mysli ze nie odwaze sie wyprowadzic. A ja jestem juz zdecydowana, choc oczywiscie wolałabym zeby poszedl ze mna

Znam podobną historię. Mieli dziecko- mimo to wyprowadziła się, z dnia na dzień sama, bo nie mogła doczekać się opuszczenia mamusi i zakupu mieszkania, na który były już odłożone pieniądze. Po miesiącu poszedł po rozum do głowy i kupił mieszkanie. To było dla Niej cięzkie, bo nie kontaktowała się w ogóle. Wiem, ze się poukładało.

Kilka lat temu moja znajoma miała podobną sytuację, z tym, że oni już razem zamieszkali, a mimo to mąż każdą decyzję, nawet tę dotyczącą ich wspólnego życia, konsultował z matką, to z nią spędzał więcej czasu niż w domu, to jej zwierzał się z problemów i nawet z nią zaplanował wakacje. Trwało to do czasu, ale kiedy żona powiedziała "dość", to ona stała się tą nierozumiejącą, niedojrzałą i zaborczą, co zakończyło się rozwodem. Żeby było "zabawniej", szanowny małżonek wystąpił o rozwód z orzekaniem winy, nie muszę chyba dodawać czyjej w założeniu.

Właśnie dlatego, aby uniknąć podobnych sytuacji i rozczarowania, jestem ogromną zwolenniczką uważnego przyglądania się w jaki sposób funkcjonuje rodzina przyszłego męża i w jaki sposób kształtują się jego relacje z rodzicami. To naprawdę wiele potrafi nam powiedzieć.

U Ciebie jednak mleko już się rozlało, dlatego radziłabym podjęcie radykalnych działań, czyli - jak wcześniej radzono - wyprowadzkę. To może, aczkolwiek nie musi, zadziałać jak terapia szokowa, bo dopóki mąż realnie nie dotknie sytuacji, gdy Ciebie obok już nie ma, być może nigdy do niego nie dotrze przy kim jest jego właściwe miejsce. Rzecz jasna istnieje ryzyko, że przegrasz tę "rywalizację", ale za to będziesz mieć świadomość, że ten mężczyzna jeszcze nie dorósł do zakładania swojej rodziny, a przede wszystkim nie Ty i Wasz związek są dla niego priorytetem.

Swoją drogą przecież nawet podczas ślubów nierzadko słyszy się formułę, że od chwili zawarcia związku małżeńskiego to nikt inny, jak mąż i żona są dla siebie najważniejsi. Mąż i żona - nie rodzice, rodzeństwo, przyjaciele czy znajomi. Pomijając przy tym fakt, że jego rodzice mają przecież siebie.

Ty oczywiście masz prawo czuć się oszukana, tym bardziej, że zupełnie inaczej się umawialiście, ale czy podczas rozmów na ten temat mąż przedstawia jakieś senswone argumenty przemawiajace za jego niechęcią do wyprowadzki? Bo jeśli na "nie chcę ranić rodziców" się kończy, to może nie jest to jego wola, a wpływ wywieranych przez nich nacisków, które równocześnie wpędzają go w poczucie ogromnej winy?

Moim zdaniem masz rację - lepiej nie będzie, może być za to gorzej. Jeśli teściowie rzeczywiście są tak toksyczni i apodyktyczni, to będą stosować naciski, wykorzystując w tym celu przeróżne argumenty - od ich zdrowia, poprzez pieniądze, czego już doświadczacie, aż do próby wyrzucenia Was z domu, kiedy będziecie w pełni od nich uzależnieni. I niestety im pewniej się poczują, tym będzie trudniej.
Takie relacje na linii młodzi-teściowie/rodzice są bardzo schematyczne, a miałam niestety okazję podobne obserwować w swoim otoczeniu.

Własnie to jest sedno sprawy- maz ma brata i siostre starszych od siebie o ponad 20 lat, maja swoje domy i rodziny i uwazaja tak samo jak tesciowie. Nieraz przy rozmowie o naszej wyprowadzce wszyscy kumulowali sily przeciw mnie. Wg nich przed slubem wiedzialam ze maz ma zostac w domu i nasze ustalenia ze zobaczymy, i kupimy cos wlasnego nie byly powazne. Maz i tak nie ma z nimi jakis kontaktow ( tylko w swieta gdy jest cala rodzina) a tak bardzo boi sie tego stracic. Jeszcze sprawa ewentualnej pomocy- siostra meza budowala dom gdy maz byl nastolatkiem, i caly wolny czas po szkole i w wakacje pomagal przy pracach zwiazanych z budowa i wykonczeniem. Teraz zapewniaja nas (rodzenstwo i rodzice) ze nikt nie przyjdzie pomagac nam. Dla mnie to nie problem zaplacic fachowcom ale moj maz naprawde sie tego boi, ze zostaniemy sami z pracami. Nie wiem czy jest jeszcze sens dyskusji z nim, chyba juz nie mam na to sił.

Ale pomagać w czym, o jakich pracach mowa? Mieliście przecież kupić mieszkanie - chodzi o ewentualny remont?

I jeszcze pare słów o tych nieszczesnych finansach... Oboje z mezem pracujemy, i argument tesciowej ze nie damy sobie bez niej rady jest dla mnie smieszny. U nich tylko tesc pracował całe zycie za najnizsza krajowa, tesciowa zajmowala sie 3 dzieci. Nie zrozumcie mnie źle, nie chce sie przechwalac ale mamy ponad 4 razy wiekszy miesieczny dochód. I jak narazie to bardziej pomocni sa moi rodzice, np.  moj tata sprowadzil mezowi samochod i stwierdzil ze nie chce pieniedzy, rok temu kupili dla nas wycieczke na wyspe itp.

Ja bym się  zastanowila and byciem z kims, kto wybiera toksycznych rodzicow zamiast  normalnej żony...

A jak on wybierze ciebie i za jakis czas stanie sie taki, jak oni? 40 lat z kims takim pod jednym dachem...

Ty sie dwa razy zastanow jeszcze, czy naprawdę chcesz z nim wspolnej przyszlosci.

A tak przy okazji - nagraj sobie kilka takich "blogoslawienstw" tesciow, tak na wszelki wypadek, zeby potem nie bylo, ze to twoj wymysl ;P

Heh teraz to mi dałaś do myślenia   Moja tesciowa jest bardzo specyficzna, nawet znajomi czy moja siostra nieraz dziwili sie ze " jakim cudem on jest normalny skoro ma takich rodziców".

Wg mnie postępujesz bardzo dojrzale. Przeprowadziłaś szereg rozmów i podjęłaś wiele prób pokazania wszystkim zainteresowanym, że masz prawo do życia w zgodzie z sobą. Nikt nie zadba o ciebie, jeśli ty sama tego nie będziesz robiła. Szkoda, że twój mąż tego nie rozumie
Może to będzie dla niego zaległa lekcja, która pozwoli mu dorosnąć i odciąć pępowinę. Przecież można mieć z rodzicami świetne relacje, utrzymywać z nimi stały kontakt oraz być dla nich pomocą i wsparciem nawet wtedy, gdy się z nimi nie mieszka. Sama jesteś tego doskonałym przykładem Może niech się tobą i twoja rodziną zainspiruje twój mąż i jego rodzice z rodzeństwem.
Dobrze, że nie skreślisz męża i zostawiasz mu wybór. Powodzenia.

Sytuacja, w jakiej znalazła się autorka jest przerażająca. Ciekawe jak się losy potoczyły... Osobiście wierzę jej w każde słowo, bo byłam w podobnej sytuacji, ale w porę uciekłam. Z moim eks narzeczonym planowaliśmy wspólną przyszłość. Nie było mowy o wyprowadzce się z domu, bo mama sama w tak wielkim domu nie zostanie. Pół roku przekonywałam go o wyremontowaniu góry domu dla siebie, a mama na dole - w końcu się zgodził, ale podczas jednej luźniej rozmowy powiedział coś takiego, że "na górze w kuchni potrzebujemy tylko podstawowych naczyń bo przecież i tak będziemy korzystać z kuchni na dole (kuchni jego mamy)". Mniej więcej wtedy otworzyły mi się oczy Nigdy nie mieszkalibyśmy razem. Byłby on i jego mama +ja. Wrrr, ciarki przechodzą na samą myśl!