alkoholizm czy warto walczyc??

Przykro mi bardzo, że Twoje życie tak się potoczyło. Jest kilka podobnych wątków na tym forum i niestety.. większość z nich nie ma pozytywnego zakończenia.
Moim zdaniem powinnaś partnerowi definitywnie zabronić pić oraz udać się na leczenie. Jeśli tego nie zrobi, musisz uciec od niego jak najdalej się da bo zniszczy Ci życie.
"Pozytywem" jest to że nie macie jeszcze dziecka.. nie jesteś tak mocno uwiązana.
Nie możesz mieć również wyrzutów sumienia za swoją mamę. Nie jesteś odpowiedzialna za jej błędy, a z tego co piszesz to pomagałaś jej jak mogłaś.

Pozdrawiam Cię i powodzenia w tej ciężkiej sytuacji.

Dodatkowym obciazeniem jest dla mnie fakt kiedy patrze na swoje rowiesniczki, kolezanki i przyjaciólki z mlodzienczych lat. Zdaje sobie sprawe ze ich zycie rowniez nie jest uslane rozami ale poukladaly to sobie tak hm... Po ludzku... Normalnie... Sa zonami, mamami, albo wychowuja dzieci albo sa aktywne zawodowo, maja mezow ktorzy starają sie by dom byl domem...  Kalkulujac chlodna matematyką Mam 27 lat jesli odejde od swojego faceta bede potrzebowala czasu by sie pozbierac ok 2 lat zajmie mi znalezienie nowego partnera, przynajmniej 3 lata bede go poznawac by wiedziec ze to czlowiek z ktorym warto spedzic zycie...  A jesli po 3 latach okaze sie ze znowu zle trafilam?? I zostane bezdzietną panną przed 40stką??   Jesli opuszcze swojego partnera i cos sie z nim wydarzy?? Czy nie bede temu winna bo opuscilam chorego czlowieka z ktorym bylam przez 8 lat??  Przez swoje zachowanie moj partner odsunal od siebie rodzine i znajomych. Rozmawia jedynie ze swoja matka ktora jest juz starsza schorowana i zyje w swoim swiecie. Ona rowniez nie wie jak wyglada nasz zwiazek. Nie opowiem jej o tym ze wzgladu na jej stan zdrowia, nie chce rowniez klocic matki z synem. Poza tym ona moze mniej ode mnie, a ja nie moge nic.... Nasz zwiazek na chwile obecna wyglada fatalnie, jeszcze nigdy chyba nie bylo tak zle...  Moj facet bagatelizuje swoj problem alkoholowy. Poza tym nawet gdyby przestal pic czy zmieni sie jego stosunek do mnie??  Sam wywodzi sie z rodziny w ktorej ojciec przekazywal sprzeczne wzorce. Z jednej strony dbal o rodzine byl dobrze sytuowany finansowo zabieral dzieci na wycieczki objasnial i uczyl wlasciwego postrzegania swiata i rzeczywistosci. Pozniej zaczal pic bic i znecac sie nad rodzina co doprowadzilo do rozwodu.

Tak jak wcześniej tu napisano, dla alkoholika niestety najlepsza jest terapia wstrząsowa. Póki ma w innych oparcie, trudno znaleźć właściwą motywację, bo jego zdaniem jeszcze nie jest wystarczająco źle.
Poza tym myślę, że tak mocno wrosłaś w problem życia z uzależnionymi..., że faktycznie sama potrzebujesz pomocy.

Moze zle sie wyraziłam nie winna a współwinna. Czytałam wielokrotnie ze nie wolno alkoholikowi zabraniac picia tzn musi on wytrzezwiec nie dla mnie a dla siebie, sam musi tego chciec. Jesli jego niepicie bedzie uzależnione od mojej osoby to doprowadza to do blednego kola bo za kazda porazke w trzeźwieniu odpowiedzialny staje sie partner a nie sam alkoholik. Partner musi wowczas pilnowac siebie i swojego zachowania... Nie chcialabym doprowadzic do takiej sytuacji.

Moja tesciowa kiedys byla tak pijana ze polozyla policzek do rozgrzabej blachy pieca, wygladala potwornie i nawet to ze mogla sie zabic nie podzialalo na nia, bierze leki a pozniej pije ostatnio nawet na nia nakrzyczalam ze sie truje ale to tez nie dociera. Ty nie bedziesz ani nie jesteś wspolwinna temu co on sobie robi, jest dorosły a ty go nie zamkniesz na odwyku ani go nie ubezwlasnowolnisz bo od tak tego nie zalatwisz

Kasiu u nas to wszystko wygladalo tak, z mama walka trwala kilka dobrych lat, juz jako dziecko pamietam ze dostawalam na loda i bieglam do osiedlowego sklepu po 3 piwa dla mamy. Teraz mysle ze to byl poczatek tylko jako dziecko nie zdawalam sobie z tego sprawy. Nalog mamy poglebial sie i siegnela po wodke. Potrafila nie pojsc do pracy i pic calymi dniami w ciemnym pokoju. Wielokrotnie bawila sie ze mna w kotka i myszke chowala butelki z alkoholem a ja ich szukalam i wylewalam zawartosc.  Raz pamietam jak przywiezli ja z pracy do domu totalnie nieprzytomna i obsikana. Mialam wtedy moze z 18 lat i myslalam ze zapadne sie pod ziemie. Mama do swojego alkoholizmu sie nie przyznawala uparcie twierdzila ze nie jest uzalezniona wiele razy obiecywala ze przestanie pic a popijala i to przede mna ukrywala.  Za pierwszym razem pomogli nam ludzie z jej zakladu pracy. I trafila na detoks po tym czasie brala leki i jakby wszystko troche przycichlo, wtedy babcia polamala biodro przeszla operacje i mama musiala sie nia zaopiekowac.  Mieszkalam wtedy poza rodzinnym miastem. Po pol roku odebralam telefon od Pani z pogotowia informujacy mnie ze mama polknela leki psychotropowe i popila je alkoholem i zostaje zabrana nieprzytomna  do szpitala. I okazalo sie ze to moja babcia slepa niedolężna staruszka ja uratowala. Wyszla na klatke schodowa i poprosila o pomoc sasiadke. Wrocilam natychmiast do domu. Mama byla w szpitalu a ja opiekowalam sie babcia. Mama po detoksie i wstepnym leczeniu wyjechala do osrodka na terapie. Poznala tam innych ludzi z problemami ktorzy podzielili sie swoja historia.dostala pomoc psychologow i psychiatrow ktorzy pomogli zrozumiec jej co pchnelo ja do picia i jak zadbac o siebie i swoje potrzeby. Po przyjezdzie do domu z terapii do dzis nie tknela alkoholu i jestem z niej dumna oraz bardzo za to wdzieczna. W jej przypadku terapia zadzialala bez pudla, jednak opowiadala mi o ludziach ktorzy wracali tam po kilka razy. Byla z nimi m. In. Dziewczyna ktorej chciano odebrac dziecko i przekazac do rodziny zastepczej. Warunkiem by tak sie nie stalo bylo ukonczenie terapii. Niestety wyszla ze szpitala i juz nie wrocila. Mysle ze to rowniez dalo jej wiele ze zobaczyla w jakie bagno alkohol ludzi wciaga, ze odbiera rozum i zdrowy rozsadek. Niestety po tym wszystkim za sprawa mamy i rzeczy ktore opowiadala innym probujac trzeźwiec zostalam oceniona przez  jako okropna corka ktora nie potrafila pomoc a wolala uciec gdzie pieprz rosnie. Z moim obecnym partnerem jest inaczej. On alkoholizmu sie nie wypiera, przyznaje sie do tego, nie ukrywa alkoholu wiec nie ma poczucia winy. Uwaza ze jego picie nie ma wpywu na nasze relacje. Nie chce podjac sie leczenia bo sadzi ze sam doskonale zna mechanizm uzaleznienia i gadanina terapeuty na niewiele sie zda. Czasem próbuje trzeźwiec i rozpija kaca 3 dni bierze sie wtedy w garsc i nie pije przez tydzien ale staje sie wtedy nieznosny jeszcze bardziej rozdrazniony, bardziej zmeczony, niemily i nieprzystepny dla mnie. Plusem jest fakt ze nie upija sie do nieprzytomnosci, ale co to za plus na tyle minusów??  Caly czas mam w pamieci tego cieplega czlowieka ktorego poznalam na poczatku naszej znajomosci, ktory payrzyl na mnie jak nikt przed nim i po nim.  Nie wiem jak mu pomoc... Sama tez nie jestem w najlepszej kondycji psychicznej...

Chwilami tak sobie siadam sama i prowadze w myslach rachunek sumienia.  Czuje jakby zycie przeciekalo mi miedzy palcami kazdy dzien jest taki sam, rownie obojetny, pracuje wtedy od rana do wieczora, w kolko staram sie cos robic by nie analizowac tego wszystkiego. Przyjmuje rzeczywistosc taka jaką jest. Czasem zastanawiam sie do czego mnie to wszystko zaprowadzi... W jakiej sytuacji bede za 5-10 lat??  Babcia umierajac pozostawila mi i mamie dom. Nasz dom rodzinny w ktorym wychowala sie moja mama a poźniej wyroslam ja. Partner probowal nas przekonac ze to ruina ktora warto sprzedac i postawic za te pieniadze nowy dom. Jednak majac z pamieci to jak zakonczyla sie historia z gotowka ze sprzedazy mieszkania podjełysmy z mama decyzje o remoncie. Mama wziela kredyt ja zaczelam rowniez zarabiac wieksze pieniadze, mysle ze bedzie to dla mnie szansa na splacenie zobowiazan z ostatnich lat. Jesienia planuje przeprowadzke do swojego rodzinnego domu... Zastanawiam sie tylko czy obecny  partner powinien tam zamieszkac razem z nami...

Idź na terapię dla współuzależnionych.

Zacznijmy od tego ze wogole nie powinnas byc z tym  facetem ..jak przeczytałam że "zdradzal Cię" ze swoją zoną to szczerze odrzucilo mnie...to ją zdradzal dla jasnosci sytuacji a nie Ciebie Autorko.
Skoro jednak wdepnelas w to bagno to teraz pozostaje się z niego szybko wykaraskać dla dobra własnego - przy tym czlowieku nic dobrego Cię juz raczej nie spotka, dla dobra matki- obecnosc alkoholika w rodzinie gdzie sama jest osobą uzaleznioną na bank nie pomaga i dla jego dobra- musi osiagnac dno inaczej majac parasol ochronny w postaci Twojej osoby zawsze będzie pił. No i nie kalkuluj   czy Ci się opłaca zostawic go i byc moze zostac niedlugo samotną bezdzietną 40 latką. Bo jesli bierzesz wogole pod uwagę  powiekszenie z nim rodziny w obecnej sytuacji to wybacz ale albo nie masz za grosz  rozumu albo jestes tak masakryczną egoistką ze chcesz sobie zafundowac dziecko nie baczac na to że bedzie się wychowywało u boku ojca alkoholika.

Z zona sytuacja wygladala nastepujaco. Moj partner powiedzial jej o tym ze sie ze mna spotyka i chce zwiazac ze mna przyszlosc. Wyprowadzil sie z domu. Pojechal odwiedzic dziecko. Wywiazala sie miedzy nami wymiana zdan z powodu jakiejs pierdoly i przespal sie z zona o czym sie pozniej dowiedzialam. Dlatego napisalam ze zdradzil mnie z nia a nie ja ze mna. Potem role juz sie odwrocily. A moze tylko tak mi sie wydaje... W kazdym razie wyszlo na to ze gdyby nie ja i moje zachowanie sytuacja nie mialaby miejsca...  Ten zwiazek od samego poczatku jest niezdrowy, macie racje pojde na terapie... Czyli powinnam pojsc do lekarza rodzinnego i poprosic o skierowanie do psychologa?? Chcialabym dziecka ale jednak go nie ma... Wlasnie z tego powodu ze nie chce mu robic krzywdy. Skoro sama nie umiem sobie poradzic ze swoim zyciem nie mialabym sumienia wplatywac w to dziecko...

W tej chwili to wszystko nie ma znaczenia. Idź na terapię. Pomogą Ci spojrzeć na to trzeźwo. Do psychiatry jeszcze jakiś czas temu nie potrzeba było skierowania. Najlepiej zadzwoń do ośrodka terapii uzależnień. W każdym mieście jest.

A jeszcze co do bajek opowiadanych przez alkoholików. Najgorsze jest to, że oni mają tak mózgi przeżarte alkoholem, że bardzo często oni sami w te bajki wierzą.

Witaj,

Współczuję sytuacji, doskonale wiem przez co przechodzisz.
Nie będę doradzać" zostaw go" bo i tak nie posłuchasz. Mi zajęło kilka lat żeby zdobyć się na taką decyzję. W tej chwili mój mąż jest w ośrodku na leczeniu. Jestem mężatką od 15 lat.

Przede wszystkim idź na terapię dla osób współuzależnionych. To najważniejsze. Nauczysz się jak postępować. To oczywiście zajmie Ci trochę czasu ale bądź wyrozumiała dla siebie.
To nie Ty ponosisz winę i odpowiedzialność za niego.
Uwierz mi,alkoholik jest mistrzem w przerzucaniu odpowiedzialności na innych.
Do tego dochodzi przemoc psychiczna, ekonomiczna, fizyczna, manipulacje, oskarżenia bez podstaw. Zawsze czujesz się winna.

Jeśli już widzisz, że coś jest nie tak, działaj. Poszukaj psychologa, terapeuty. Wyjdź z domu. Myśl o sobie (dobrze).

Trzymam kciuki. Jak masz wątpliwości to pisz, będziemy Cię wspierać.