alkoholizm weekendowy

Zależy do jakiego stopnia,Ja sama mam znajomych którzy w ten sposób postępują,na tygodniu jest praca,szkoła a w weekendy odpoczynek od tego wszystkiego i m.innymi picie,takie odstresowanie się.W wiekszości przypadków tak postepują młode os.które chcą się wyszalec,wyszumieć,i wypić,ale nie tylko.Jednak część z tych os.pije w umiarach,np.przy jakimś spotkaniu w gronie znajomych,i nie zawsze,natomiast częśc z nich pije regularnie,chodżby sami bo mają juz poprostu takie przyzwyczajenie,lub rzeczywiście jakies problemy o których chcą w ten sposób zapomnieć.Także twój mąż może poprostu czasem ma ochote na np.piwo czy drinka i nic nie ma w tym złego,co innego gdy zdarza się to za często i pije w dużych ilościach,jednak ma po części rację mówiąc,że nie jest alkoholikiem,bo to,że w weekend zdarzy mu się wypić nie musi tez o niczym świadczyć.

Tak jak pisalam wcześniej zalezy czy pije w duzych ilościach,ipije sam i wtedy sie z tym kryje......to może rzeczywiscie ma jakiś problem od którego chce w ten sposób uciec,a tym samym nie chce żeby go kto kolwiek widział,że coś jest nie tak.Ale oczywiscie tak wcale nie musi być,myslę,że tylko szczera rozmowa tutaj pomoże.

ja sądzę trochę inaczej,jak alkohol może sprawiać mu radość tego nie rozumiem .Tylko na chwile zapomina sie o problemach.A on żle sie zachowuje jak wypije,robi awantury to chyba raczej nie jest dobre rozwiązanie prawda!i nie pije drinka tylko całą butelke ale on mówi co to na niego jest prawie nic a jak bym mu ją zabrał to sie mocno wkurza.

on bardzo lubi pić sam stwierdza ze nie bedzie sie pokazywac ludziom bo to nie wypada bo to nie ładny obraz .,on ma nerwice leczy sie , nie lubi ludzi he he naprawde myślałam że to zmienię no ale nie idzie ,może to ja panikuje bo całe dziećinsto sie napatrzyłam na ojca.

dzięki za zrozumienie ,co ja mam dalej robić moze udać sie do psychologa razem oczywiscie

tylko ja sie wstydze isc

postaram sie musze z nim dzis porozmawiac.dzieki

już mi tak powiedział,że gadam głupoty ja go kocham i chce najlepiej dla nas dlaczego on tego nie rozumie to nie mam pojęcia........

ja też jestem uzależniona.On tyle razy obiecywał ze to zmieni a ja sie boje ze tak juz zostanie nie wiem co robić.Wydaje mi sie że jak na jakis czas sie rozejdziemy on to przemysli bo wiem jaki on jest ,ale czy nie ma innego wyjścia ...........

dzięki bardzo.....skorzystam napewno bedziemy w kontakcie buziaki

Bo osoba która żyje z taki człowiekiem który nadużywa alkoholu jest współuzależniona bo zyję alkoholem partnera czyli martwi się czy jak on dziś wypije czy nie bedzie robił awantury czy po pracy przyjdzie trzezwy tak niestety jest

Potrzebne i to bardzo ,ale trafne.Ludzie nie chcą pracować nad sobą .
Podstawa to jak najczesciej rozmawiac, opowiadać o swoich dręczących sprawach poprawjać życie osobiste ,aha i oczywisćie pożycie seksualne jest bardzo ważne w związku.
A jak nie chce pracowac to go wiem ze łatwo sie mówi ale rozejdż się, staranie tylko z Twojej strony nie ma sensu .
Prędzej sie wykonczysz ......

Alkohol zostal wymyslony przez ludzi dla ludzi - alr dla tych, ktorzy potrafia z niego korzystac.
Mozna wypic, zabawic sie ale tak, zeby nikt ani nic na tym nie ucierpialo.
Jezeli zas sa kolejne, rosnace problemy zwiazane z piciem - to trzeba pic przestac.
Jesli nie mozna przestac - trzeba sie leczyc.

I co zamierzasz dalej?
Będziesz tal przekładać rostanie z dnia na dzien ?
Pamiętaj im dalej dłużej tym gorzej..,.

Myślę, że nie powinnaś się przejmować. Mój mąż cały tydzień ciężko pracuje i ma stresującą pracę, początkowo w weekendy relaksował się kilkoma drinkami w domu sam, z czasem jednak zaczęłam zapraszać rodzinę i znajomych. Goście odwdzięczali się zaproszeniami do nich i łatwo było zorganizować na następny weekend wspólne wypady całymi rodzinami. W obecnym czasie wolne dni mamy wypełnione grą w kręgle, wycieczkami rowerowymi, kuligami i wyprawami motocyklowymi. Z racji, że ja również jestem kierowcą również w tej sytuacji mąż mógłby pić, ale zwyczajnie szkoda mu zabawy, tym bardziej, że jesteśmy już na "półmetku". Podsumowując trochę cierpliwości i kobiecej taktyki a wszystko się samo ułoży. Muszę jeszcze zganić Pyton79, chyba pełni tu funkcję dobij każdego.

Wiem że to co piszę wgląda nie ciekawie ale....
Oki na jakiś czas milczę,powodzonka.

Ja uważam ze nie chodzi o samą częstotliwość i ilość picia ale o to jak ten alkohol wpływa na człowieka. Jeśli wywołuje dziwne zachowania, modyfikuje je, nadmiernie uspokaja, nadmiernie pobudza, człowiek kiedy go nie dostanie to również wpływa to na jego zachowanie, to wtedy na pewno można podciągnąć pod alkoholizm ale jeśli to się nie dzieje to nie. A po za tym gdy zaczyna się alkoholizm to już nie ma weekend czy nie weekend po prostu się pije.

To podsumujmy to co piszesz truskaweczko o nim:

- nie pije drinka tylko całą butelke ale on mówi co to na niego jest prawie nic
- jak bym mu ją zabrał to sie mocno wkurza
- on bardzo lubi pić sam stwierdza ze nie bedzie sie pokazywac ludziom bo to nie wypada bo to nie ładny obraz
- mówi że tak odpoczywa od wszystkich zmartwień

i o sobie:

- jak alkohol może sprawiać mu radość tego nie rozumiem
- ja go kocham i chce najlepiej dla nas dlaczego on tego nie rozumie to nie mam pojęcia
- wydaje mi sie że jak na jakis czas sie rozejdziemy on to przemysli bo wiem jaki on jest.

Twój mąż ma silny, emocjonalny stosunek do alkoholu, jest to dla niego ważny element spędzania czasu, relaksowania się. Nie używa alkoholu towarzysko tylko jak narkotyku, do zmieniania sobie nastroju. Pije go pomimo Twoich protestów i kłotni jakie to między wami rodzi co też dobitnie pokazuje jakie ma priorytety i co dla niego jest aktualnie atrakcyjniejsze (niestety alkohol bardziej niż Ty). Nawet zwiększanie się agresji nie daje mu sygnału, że powinien przystopować zgodnie z powiedzeniem - "nie umiesz pić to nie pij". Widać też, że ma dużą odporność na działanie alkoholu skoro butelka wódki to dla niego prawie nic. Choć z drugiej strony ma jakieś tam poczucie, że on sam po alkoholu to niełądny obrazek (alemimo tego spostrzeżenia nie zmienia swoich zwyczajów alkoholowych).
To wszystko oczywiście Twoja relacja i trodno go na tej podstawie diagnozować. Niemniej ten człowiek jest najpewniej uzależniony (diagnozę i tak powinien postawić specjalista).

Teraz o tym czego Ty nie rozumiesz. Alkohol sprawia mu przyjemność bo odgrywa pierwsze skrzypce w jego sposobie na relaks, na odstresowanie. Jak ktoś sięuzależnia to na pierwszym miejscu zawsze będzie alkohol. Będzie czekał na alkohol, bronił alkoholu, wybierał alkoholu. Dziwisz się, że on tego nie rozumie, że go kochasz. On to pewnie gdzieś w środku wie, ale jak poisałem wyżej...wybiera póki co alkohol.
To co jeszcze chcę Ci powiedzieć to, nie miej zbytniej nadzieji, że on przemyśli coś jak się rozejdziecie. Jemu potrzebne może być leczenie (bo alkoholizm to choroba) a nie rozstanie. Jak odejdziesz to on może co najwyżej podjąć abstynencję, być jakiś czas trzeźwy aby ci udowodnić że nie ma problemu. niestety, alkoholicy nie zdrowieją od samej abstynencji, oni potrzebują psychoterapii, spotkania z innymi alkoholikami, słowem leczenia. Tu nie ma co komu udowadniać i przekonywać ze się nie ma problemu. Trzeba wręcz odwrotnie, uznać, że ma się problem i podjąć to leczenie.

Jeszcze raz ci napiszę,bo jest to temat ,który dotyczy również i mnie.A teraz coś o sobie! Nie jestem dzieckiem alkoholika w moim domu rodzinnym nigdy nie było alkoholu.Wiele razy zadawałam sobie to pytanie dlaczego wyszłam za mąż za alkoholika??? Jak już napisałam przeżyłam z nim aż 23 lata i rozwiedliśmy się. I wtedy zaczęły się moje problemy ,ale nie finansowe ,bo z tym sobie zawsze radziłam i nadal radzę. Myślałam ,że jak się rozwiodę to wszystko się skonczy. Jestem po rozwodzie około 10 lat i jestem sama.Ludzi których poznaję są to najczęściej osoby z problemem alkoholowym. Takie osoby jak my przyciągamy takich do siebie.Zeby to zmienić trzeba nad sobą pracować. Takie osoby jak ja czy ty, nie potrafimy żyć inaczej. Nasi mężowie pozbawili nas tego ,że mamy poczucie niskiej wartości.Wpędzili nas w ciągły lęk i strach.Mamy niską samoocenę o sobie, nie potrafimy siebie chwalić .Mamy poczucie wstydu ,bierzemy na siebie odpowiedzialnośc za picie męża. Nie potrafimy siebie kochać ,bo zapomnieliśmy o sobie. Obecnie pracuję nad sobą na grupie al-anon . Zaczęłam od poznawania siebie ,KIM JA JESTEM??? ? Musiałam cofnąć się do lat dziecinstwa . Nie było w moim domu alkoholu,ale były inne problemy. Wtedy rodzice z dziecmi nie rozmawiali na tematy wychowawcze tak jak dziś. Na wiele problemów z dziecinstwa do dziś nie znałam odpowiedzi.Dziś twierdzę ,że po prostu sami nie wiedzieli jak postępować z dziecmi.Wybaczyłam im to i pogodziłam się z tym.Takie były czasy a oni inaczej nie umieli.Dziś mam 55 lat i dopiero teraz zaczynam dojrzewać.Poznaje siebie i swoje wnętrze,uczę siebie kochać i doceniać. Podnoszę swoją wartość którą utraciłam w dziecinstwie a potem w małżenstwie.W terazniejszości nie dopuszczam do porażek , bo to ja jestem dla siebie najważniejsza .Zaczynam myśleć pozytywnie .Zostawiłam tamte problemy ,bo to już przeszłość .Nie bylo i nie jest to takie proste zostawic tą przeszłość ,bo to wraca. Ale jak się pracuje nad sobą to można dokonać cudu . Jest to bardzo szeroki temat . Jestem al-anonką i na wiele twoich pytan mogę ci odpowiedzieć . Lena.

witam powiem wam ze narazie jest ok wypije sobie dwa drinki duzo sie modli ,kiedys sie pokłócilismy i nasz mały zaczoł mocno płakac nie moglismy go uspokoic i on powiedział dosc tego wiecej nie bedzie tak zeby mój syn tak płakał jedno jeszcze powiedział ze go bardziej kocha niz mnie zabolało troche ale zemna jest tak samo zobaczymy co bedzie dalej

Tak, to godne pochwały cierpiętnictwo ! Wymarzony materiał na żonę alkoholika Jednak ludzie umieją się dobrać jak w korcu maku.
Tylko po co pytasz o porady skoro taką masz w sobie zgodę na cierpienie? Miałaś jakieś wątpliwości co do tego trwania przy jego opilstwie aż do śmierci skoro napisałeś na forum?
Nie ma zupełnia znaczenia czy Twoj mąż pije 2 drinki, 20 drinków, 0 drinków czy wącha korek od butelki. Alkoholicy mają się leczyć a nie udowadniać, że umieją nie pić.
Niemniej pamiętaj, że zawsze możesz znów prosić pomoc jak przestaniesz być przekonana o wartości bycia nieszcześliwą do grobowej deski. Nie teraz to za pare lat. To nie gra komputerowa, nie ma drugiego życia a stracony rok jest bezpowrotnie straconym czasem.
No i na koniec jeszcze taka niewesołą uwaga. Wasz synek już odkrył, że może swoim zachowaniem odwracać uwagę rodziców od kłotni i alkoholu. Dość duża odpowiedzialność jak na dziecko tak godzić rodziców. Narazie płaczem ake oczywiście z czasem to niewystarczy i będzie musiał wymyśleć inny sposób skupiania na sobie uwagi.

Nie zostawiaj go. Powiedz mu, że ubieracie buty i idziecie razem porozmawiać czy to już duży problem do poradni uzależnień. Bedzie i za darmo i z pożytkiem.

Droga truskaweczko to ty powinnaś skorzystać z porady psychologa jako pierwsza. Musisz poznać prawdę kto to  jest alkoholik i kim jest osoba współuzależniona.Do psychologa  nie wystarczy pójść raz . Przynajmniej  2xw miesiącu przez okres kilku miesięcy. Musisz liczyć się z tym ,że każda wizyta kosztuje. Jeżeli chodzi o poradnie to nie w każdej miejscowości są .  Jeśli   jest psycholog to na pewno są i  grupy wsparcia. To ty zdecydujesz gdzie chcesz iść po poradę .  Nie tłumacz jemu co jest  dla niego dobre a co złe.Ty myśl o sobie co dla ciebie jest dobre a co złe i pomyśl o dziecku. To ono jest najważniejsze . Ono już żyje w strachu i lęku. Już ma poczucie winy ,że to ono jest winne waszym kłótniom. Czuję się niekochane i nieszczęśliwe .Chociaż będziesz go przytulać i mówić ,że go kochasz to w jego główce powstanie tylko mętlik . Jako małe dziecko nie jest w stanie zrozumieć dorosłych i ich problemów. Ja ciebie bardzo dobrze rozumiem nie wiesz co masz robić . Też byłam w takiej sytuacji i nie wiedziałam od czego zacząć . Ten temat był tabu nikt o takich problemach nie rozmawiał. Mój problem z alkoholikiem rozgrywał się w czterech ścianach. Ten cichy zabójca niszczył naszą psychikę przez wiele lat. Wtedy nie zdawałam sobie  z tego sprawy , że najbardziej odczują to dzieci . Na moją grupę wsparcia ludzie przyjeżdżają z różnych miejscowości . W każdym większym i mniejszym mieście takie grupy się znajdują. Wiem co teraz myślisz ,że to nie ty masz problem ,że to ciebie nie dotyczy. Oczywiście masz prawo tak myśleć. Swoim sposobem myślenia możesz sprawić,że życie będzie codziennym piekłem lub niebem. Decyzja zawsze należy do nas samych ,ale trzeba pomyśleć o tych maluczkich. Lena

Post przeniesiony:

Witam cię truskaweczko !Łatwo jest oszukać samą siebie myśląc, że dzieci nie widzą co się dzieje. Jeżeli jesteśmy naprawdę szczere,zauważymy ,że dzieci wiedzą, że to co sie dzieje jest ogromnym złem . Mają one specjalny sposób dawania sobie rady z tym złem . Kiedy okrywa się chorobę tajemnicą i kłamstwami jest to bardziej przerażające , aniżeli naprawdę szczera rozmowa na temat choroby alkoholowej .Dzieci doskonale nasladują dorosłych. Najlepiej pomożemy dzieciom kiedy naprawimy własne błędy ,aby mogły mieć poczucie własnej wartości oraz tego , że zasługują na naszą troskę i uwagę . Kiedy ojciec i matka , od których dziecko jest całkowicie zależne , zachowują się jak gdyby  nienawidzili sie wzajemnie może być to wstrząsającym przeżyciem dla dziecka .  Jeżeli pozwolimy ,aby  słuchało  ono kłótni  podczas której jeden  z rodziców jest obrażany , wywołuje  to w nim trudne do rozwiązania konflikty. Jest naprawdę wiele książek na ten temat podam ci  kilka tytułów .  " Jak mogę pomóc moim dzieciom"  , " Co to znaczy "pijany"Mamo ???   " Kochasz  więc alkoholika "........

Mam tez problem alkoholowy ale sama ze soba.Teraz postanowilam ze pojde dobrowolnie sie leczyc.Ale do tego mam gleboka depresje/tez musze sie leczyc/.Przez alkohol stracilam wszystko.Zostalam sama.Ide sie leczyc ale nie wiem co dalej ze mna bedzie.Mam bardzo trudna sytuacje zyciowa.Jak to mowie dosieglam samego dna.najgorsze jest w tym ze musze sobie sama w tym poradzic i to mnie przeraza.Jesli sobie sama nie poradze  to bede zmuszona popelnic samobojstwo.Nie pisze tego aby sie ktos nademna litowal bo sama sobie jestem winna ale nie mam sie do kogo zwrocic

To niezwykłe, że czasem samobójstwo wydaje się łatwiejsze niż poproszenie o pomoc.

Regulamin jasno mówi, ze gdy chcemy coś dopisać to używamy opcji "edytuj", która jest aktywna przez 24h a nie piszemy posta pod postem.

Myślę, że on ma poważny problem z alkoholem, tym bardziej, że ukrywa się i pije w samotności. A butelka wódki, sama powiedz, czy to mało? Ja miałam to samo w swoim domu, mój pił kilka piw prawie codziennie. Schodził do piwnicy z kumplami i były libacje. Nawet wieczorami kiedy był w domu, przed zaśnięciem musiał spić 2, 3 piwa. Nie podobało mi się to, kiedy zwracałam mu uwagę, prosiłam, żeby nie pił, to twierdzi, że przesadzam, że ma prawo wypić sobie po pracy. Często mnie również namawiał. Chodzę na grupę współuzależnionych i dopiero to zrozumiałam, teraz wiem, że wszystkie moje zachowania wskazywały na osobę współuzależnioną. Zapisz się na takie spotkanie, ja również się wstydziłam, bałam, co ludzie pomyślą, a teraz wiem, że dzięki temu zaczynam żyć normalnie. Wiedzieć, co jest w życiu ważne. Jeśli masz dzieci, to pomyśl o Nich, nie powinny widzieć takiego obrazu, bo odbija się to w dorosłym życiu.
Pozdrawiam i życzę powodzenia.

Ps. Myślę, że jeśli on nie chce pójść idź najpierw sama, będziesz wiedziała jak z Nim rozmawiać i jakie kroki podjąć, aby zmienić waszą sytuację.

wiesz wydaje mi się że ty na wszystko patrzysz negatywnie ty nie pomagasz tylko raczej dobijasz....

Barbaro to bardzo smutne co piszesz . Ale tu już cię pochwalam za to ,że przyznałaś się do tego ,że masz problem z alkoholem. Samo przyznanie się jest pierwszym krokiem do leczenia. Pamiętaj ,że nie jesteś jedyną kobietą   pijącą ,takich osób jest bardzo dużo . Znam wiele osób ,które piły latami .Dziś nie piją i są wspaniałymi ludzmi. Podejmij leczenie zacznij chodzić na terapie i na grupy   AA  tam nie będziesz sama. Otrzymasz wsparcie od innych osób i nikt ciebie nie potępi ,nie skrytykuje i nie oceni za twoje picie.Nigdy nie byłam na takiej grupie i nie wiem jak oni pracują nad sobą. Ale mam kontakt z takimi osobami i naprawdę sobie chwalą   , że im to bardzo pomaga. A przede wszystkim poznasz tam nowych ludzi i przekonasz się , że nie jesteś sama na tym świecie. Barbaro przynajmniej spróbuj !!! Powodzenia i głowa do góry.

Witam cię Bożeno2308 !Wzruszyłam się tym twoim postem . Wziełaś rozwód i ponownie go przyjęłaś ? A jak myślisz dlaczego tamta go wyrzuciła ,bo miała dość alkoholika w domu.A ty taka dobra duszyczka przyjęłaś go pod swoje skrzydełka.Muszę ci  powiedzieć , że zrobiłaś najgorszą głupotę jaką mogłaś zrobić. Napisałaś , że boisz się stracić mieszkanie a jak będziesz z nim to nie stracisz ? Kiedyś może ci nie przynieść wypłaty , bo przepije i co wtedy zrobisz ? Jak napisałaś dzieci mają go już dość . To kto jest ważniejszy dla ciebie ? On czy dzieci ? Domyślam się ,że do łóżka też go przyjęłaś ! Wybacz mi ,że tak ostro ,ale czasami tak trzeba dowalić.Może wtedy dotrze prawda i zrozumie się swój błąd . Ja jak wzięłam rozwód nie było już odwrotu i zostałam z trójką  dzieci . Oczywiście przy rozwodzie wystąpiłam o alimenty  , eksmisję  dla niego  i to z jego mieszkania . To ja wygrałam , on przegrał wszystko i dziś jest bezdomnym . 23 lata litowałam się nad pijakiem . Wierz mi , że jak dostał eksmisję to nawet mi łza nie poleciała . Przez pół roku przychodził i skomlał pod drzwiami , ale ja postanowiłam ,że już nie wracam do tego piekła. A ty po raz drugi pozwoliłaś i pozwalasz dalej siebie poniżać . To jest tylko wymówka , że ja sobie nie poradzę.  Bożena my jesteśmy bardzo silnymi kobietami tylko musisz uwierzyć w siebie , że dasz sobie radę. Jestem tego pewna ! A jemu każ opuścić mieszkanie natychmiast .  Moja dobra rada nie choć do jego rodziny po pomoc i wsparcie , bo tam go nie dostaniesz. Jak się do mnie odezwiesz to jeszcze pogadamy.

NNIestety my kobiety mamy wpojone współczucie, matkowanie i wiarę w ludzi....A to bywa zgubne. On może niszczyć Twoje życie, a potem oskarżać, Cię o nie wiadomo co...Ja tak przechodziłam ale w swoim domu. Tą złą niby zawsze była mama, wiec wracał ciągle i ciągle, a tak aprawde to było zgubne dla nas wszystkich...czasem warto się trzymac sztywno obranego toru i zawalczyć o własne szczęście. Innego życia nie będzie...