Szczęśliwy traf. Z przeszłością.

Czy jesteś przekreślony to powie Ci tylko i wyłącznie ona. My jedynie możemy tylko gdybać. Możesz o nią zawalczyć, pokazać, że jesteś inny niż twoi poprzednicy, ale rób to spokojnie i bez pośpiechu. Ona musi pogodzić się z tym co było, zapomnieć zacząć żyć przyszłością, a po takich przejściach to nie jest łatwe. Może zaproponuj jej psychologa? Powiedz, że będziesz ją wspierał do końca. Tutaj liczy się to jak ona szybko się z tego wygrzebie. A co do tego czy wrzuciła Cię już do worka 'przyjaciel' myślę, że to zależy od sygnałów. Chce być blisko Ciebie? Uśmiecha się na twój widok? Powiedziała Ci, że jesteś przystojny? Niby nic nieznaczące czynniki a na ich podstawie po przemyśleniu możesz określić czy wpadłeś we friendzone czy jednak masz szansę stworzyć z nią związek. I przy okazji musisz być PEWIEN, że chcesz się w to pakować. Ona może mieć stany depresyjne, chwilowe wracanie do przeszłości i wszystko będzie miało sens jeśli będzie chociaż próbowała zapomnieć i zacząć żyć od nowa. A tak na marginesie - Jeśli to wszystko co pisałeś o sobie jest prawdą, to takiego chłopaka jak ty to ze świecą szukać. 'Nagle kobiety zaczęły  się uśmiechać, podobno stałem się duszą towarzystwa? ale wiecie co?
Przez poprzednie lata zrozumiałem ? liczy się to co jest w środku a nie na zewnątrz. Nie chcę przygód.
Nie chcę krzywdzić siebie i kobiet. Nie chcę ze związku robić pokazówy przed kolegami. Wiem, że związek polega na zaufaniu. ' Jesteś dojrzały i wiesz czego chcesz. Naprawdę podziwiam twoje zachowanie w czasach kiedy miałeś trądzik. Większość chłopaków by się załamała, wyklinała cały świat, wpadała w stany ' jestem beznadziejny bo jeszcze nie zaliczyłem' a ty miałeś zupełnie inne wartości. Poradziłeś sobie z tym wszystkim i zrobiłeś coś dla siebie i dopiero zacząłeś szukać odpowiedniej dziewczyny. Według mnie jesteś silny psychicznie i naprawdę wierzę, że wystarczą tylko jej chęci (nawet niewielkie) do tego żebyście stworzyli cudowny związek. Powodzenia chłopie i odezwij się jak sprawy się mają.

Według mnie jesteś skreślony. Znam mnóstwo takich dziewczyn jak ta i zapewniam Cię, że tacy faceci jak Ty nie mają szans na udany związek z taką osobą. Nawet jeśli jakimś cudem się zwiążecie, to na pewno nie wyjdzie Ci to na dobre. Poprawka: przed każdym moim twierdzeniem dodaj "według mnie". A te jej zwierzenia potraktuj z przymrużeniem oka, stawianie się w roli ofiary to ich hobby. Naprawdę chciałbyś być z osobą, którą musisz przekonywać do miłości?
Skywalk świetnie to ujął, jakbyś przekonywał tygrysa do sałaty.

offtop: co żeś zrobił, że masz cerę niemowlaka? Niestety masz wyłączoną opcję maila, a zaciekawiła mnie ta dygresja

Przeczytalem Twoj post i to co napisales dziewczynie i nie chce Cie martwic ale bedzie Ci ciezko, jesli chcesz utrzymac ta relacje z Nia to musisz ostudzic emocje, po poscie wnioskuje, ze pierwszy raz sie zakochales. Nie rob jej wyznan, nie naciskaj, nie podkreslaj zbyt mocno slowami tego jak bardzo Ci zalezy, jak wiele dla Niej bs zrobil itd. Wiem, ze to niezbyt logiczne, ale musisz wyhamowac, mozesz zrobic mily gest, ale nie naciskaj za mocno, nie narzucaj sie i nie podkreslaj bo bedzie po relacji. I nie mysl tyle, nie analizuj, zluzuj, na spotkaniu z Nia zartuj wiecej, tematy raczej luzne do rozmowy, niech nie czuje presji na sobie. Na glebsze wyzniania i powazne rozmowy przyjdzie czas i to Ona powinna pierwsza dac znak. Powodzenia.

Troche niepotrzebnie dajesz sobie wkręcać że to że to ona ma Tobie zaufać. Nie znacie się jeszcze za dobrze więc obydwoje sobie do konca nie ufacie. Coś czuję że ona Ci wkręca bajki że musisz się starać, musisz zrobić COŚ żeby Ci zaufała i tym podobne. Jesteście na równi więc i na Tobie jak i na niej leży to żeby tej relacji nie spieprzyć, zgodzisz się ze mną ?

A nie lepiej cieszyć się Tym co miedzy wami jest i fajnie , wesoło spędzać czas niz rozkminiać kwestie zaufania na tak wczesnym etapie. Nie chce Cię oceniać ale coś tutaj wyczuwam że masz względem niej zapędy terapeuty. Dawaj jej fun , emocje a nie terapię bo ona (chociaż może mówić inaczej ) nie tego potrzebuje. To szlachetne że martwisz się że wiele ją w życiu spotkało ale uwierz mi że ludzie przeżywają gorsze rzeczy, dużo gorsze. Nie daj se wcisnąć tego że ona jest ciężko poszkodowana przez los i masz przy niej chodzić na paluszkach bo to Cie może kiedyś zgubić.  Chciałbym sie oczywiście mylić.

opowiedz, jak się dalej sytuacja potoczyła?

Mała aktualizacja proszę Państwa.
Na wstępie - jeszcze raz dzięki za rady.

Teraz trochę o rozwoju sytuacji. Przyznam Wam, że przestaje tą dziewczynę rozumieć. Naprawdę. Sama nie wie czego chce od życia.
Ma ciągle jakieś dziwne wahania. Raz jest miło, sympatycznie a zaraz wieje chłodem jak na Antarktydzie. Zauważyłem, że jakieś drobne niepowodzenia wyolbrzymia, nie potrafi często zaakceptować rzeczywistości. Smutno mi to pisać ale tak jest. Często zamyka się z jakimś "problemem" a gdy ja bądź ktoś znajomy próbuje jej pomóc staje się opryskliwa, twierdząc, że "jest samodzielna" i nie potrzebuje pomocy ;0
Nie wiem co myśleć.
Miałem ostatnio bardzo ważne wydarzenie w życiu i strasznie się ucieszyłem gdy to ona co chwilę dzwoniła, pytała jak mi idzie, dopingowała mnie. Miałem wrażenie, że po prostu coś już dla niej znaczę, ale za kilka dni znów ochłodzenie z błahego powodu.

Stwierdziła też, że "niedługo podejmie decyzję" - ale qr*a. W tych sprawach się nie podejmuje decyzji, to się czuje. Mówiła też, że w niej "ciężko rozpalić uczucia", że z kimś się spotykała pół roku zanim zaczęła coś czuć.
A mi się wydaje, że to bzdura. Jak Wy macie? Czy też spotykaliście się tyle czasu zanim coś do kogoś poczuliście? Jakoś patrząc na inne pary sytuacja klaruje się zdecydowanie szybciej. Choć wiem, ilu ludzi, tyle przypadków.

Mimo powyższego moje uczucia względem niej nie gasną. Ostatnio na pewnym wydarzeniu poznałem dwie dziewczyny i widzę, że z nimi miałbym łatwiej, bo to one próbują przejąć inicjatywę. Ale ja nie mogę bo myślę o niej ;/
Ale też zastanawiam się czy z jej "wahaniami" da się coś stworzyć. A gdy się stworzy to czy nie poskłada się się jak domek z kart.

Właśnie nie piszę, nie dzwonię na siłę. Jak ja się dzień lub dwa nie skontaktuje to ona to robi sama. To mnie dziwi strasznie. Jakby miała mnie całkiem w czterech literach to by się nie odezwała.
Spotkałem takich parę. Teraz takie też mam ale to qrwa mnie do nich z kolei nie ciągnie. Ach to życie
Sporą część ostatniego weekendu spędziliśmy razem i było dobrze jak nigdy... ja się po prostu boje, że jest trochę niezrównoważona :0
Najpierw super a potem chłód.
Aczkolwiek mimo swoich uczuć - wiem, że masz rację bo twardo stąpam po ziemi.
Świetny podpis. Muszę go chyba wziąć do serca jeśli nic się nie ruszy

Przedstawię. Z pewnością. Już taka decyzja jest podjęta.
Jeśli mimo tego tak będzie nadal to papa.
22 lata.
To już nie wiek na takie "gierki".

Nurtuje mnie jej "zmienność" .
Wiem, że miała trochę przerąbane i ostatnio też ją życie doświadczyło ale nie pozwolę na to, żebym to ja obrywał rykoszetem.

"Boję się zufać" znaczy mniej więcej tyle co "fajnie mieć takiego kolegę". Nie rozumiem tego fenomenu, że osoby obu płci łykają tę bzdurkę jak rybka dżdżowniczkę.
Przekonywanie jej, w sposób, w jaki to robisz, coraz skuteczniej i trwalej szufladkuje Cię jako przyjaciela. Kobiety z upodobaniem do toksycznych związków nie przekonasz do siebie "będąc inni niż poprzednicy". Skoro ona już kilku toksyków przerobiła to dość jasny sygnał, że ona szuka właśnie takiego jak poprzednicy.

Jeśli masz ochotę - poczytaj sobie jakąś fachową literaturę (nie opowiastki z internetu) o patologicznych związkach. Kobiety nie wiążą się z toksykami, bo lubią być poniżane. Toskyczny związek zapewnia emocje. I to takie, których nie zapewnisz żadnymi niespodziankami z bagażnika. Jeśli kochasz faceta a on robi Ci przykrość - strasznie to przeżywasz. Jeśli on później przeprasza, wyznaje wielką miłość, jest milutki i kochany - znowu wchodzą w grę najsilniejsze emocje. I tak dookoła. To uzależnia jak narkotyk. I pierze mózg - również jak narkotyk. Po dość krótkim czasie nie wiesz już co jest normalne, co nie.
A teraz zauważ, że ona robi dokładnie to samo - próbuje stworzyć z waszej relacji podobną huśtawkę emocjonalną. To dlatego czasem jest miła, czasem zimna. Bo dla niej tak wygląda związek! A ponieważ Ty jesteś jednostajnie miły - to ona musi zapewnić sobie (i wam) emocje. Po prostu - w relacji, w której wszystko jest proste, facet zakochany, nie ma żadnych wyskoków - ona czuje się niepewnie. To nie jest to, co zna, do czego przywykła, co uważa za normalne.

To nieprawda, że jej byli "później pokazywali, że są draniami". Sygnały zawsze są na początku, ale kobieta, która podświadomie dąży do patologii będzie je ignorowała. Ona też daje Ci sygnały, że spokojny związek z nią nie jest możliwy, ale Ty też je uparcie ignorujesz

Nie zdobędziesz jej "wspieraniem". Ona wcale nie tego szuka u faceta. Absolutnie nie namawiam Cię, żebyś jej przyłożył, ale masz szansę wyłącznie w sytuacji, w której pokażesz, że jesteś silnym facetem. A silny facet nigdy nie czeka potulnie, aż kobieta się łaskawie zdecyduje czy go chce czy nie. Silny facet informuje kobietę, że mu na niej zależy, ale jego godność jest dla niego ważniejsza niż ona, więc, jeśli ona nie wie czego chce, to on nie będzie jej przekonywał. A jeśli się już dowie czego chce to niech się odezwie, pod warunkiem, że on nadal będzie wolny. I wtedy diametralnie wszystko się zmienia: kobieta dostaje wirtualny kubełek zimnej wody na rozpaloną główkę i włącza jej się zdolność do autorefleksji. I w tej autorefleksji ma szansę wydedukować, że jej dotychczasowe poczynania są mało dojrzałe i, jeśli błyskawicznie nie dojrzeje, to jej może umknąć coś wartościowego (czyli Ty).

Teraz Wam dam dobry update

Otóż, dwa-trzy dni po poprzedniej wiadomości była kłótnia. Ogromna o nic. Zrobiłem w tył zwrot, pie*rzłem drzwiami i wyszedłem.
Wiecie... taki moment w którym zacząłem się zastanawiać czy to ma sens, czy tracić nerwy?
Dotarło, że zakochałem się w cholernie trudnej kobiecie która nie daje mi nadziei na nic. Cóż. Życie. Ale dobra, nie wie co traci.
Chciałem zapomnieć. Trudne to było, ale zaczęło się udawać. W moim życiu pojawiła się kobieta która sama usilnie zaczęła o mnie ubiegać. Tylko... właśnie wtedy zrozumiałem swój błąd. O ironio, nie była dla mnie wyzwaniem. Tak jak ja dla bohaterki wątku.
Ogólnie, spotkałem się z nią trzy razy. Ale bez ognia. Co nie zmienia, że jest fajną dziewczyną. Te spotkania uświadomiły mi, że dla mnie jest ktoś inny. ONA, wredna i niedobra.
I wiecie.. następnego dnia był zimny poranek. Tysiące myśli. Pojechałem do pracy. Pracy, którą naprawdę lubię (ale szczęściarzem jestem ) i gdy mój telefon złapał zasięg ujrzałem 30 nieodebranych połączeń. Tak, od NIEJ. I jednego sms'a.
Zniszczył mnie on. Pierwszy raz gdy zobaczyłem u niej skruchę i żal za to co zrobiła. I to "przepraszam" i propozycję wspólnego wieczoru.

NIE, ŹLE MYŚLICIE!
Nie było od razu, że tak, super, wybaczone, lecę do Ciebie kochana! Dziękuję!
Nic z tych rzeczy.
Podszedłem do tego bardzo sceptyczne. Ale tak, zgodziłem się na spotkanie. I zobaczyłem, że te przeprosiny były jednak szczere. Wiedziałem, że to magiczne słowo przeszło jej przez gardło z trudnością. Ucieszyło mnie, ze zrozumiała, co zrobiła źle. Sama przyznała, że jest trudna, wredna, niedobra i nie wie dlaczego ją wybrałem,
Elektryzuje mnie do dziś "Myślałam, że już Ciebie straciłam na zawsze".
Pomyślicie, że jestem głupi, że się w to znów pcham. Że to jej kolejna gra. TAK. Kobieta ciężka do życia.
Od tego czasu zrobiło się pomiędzy nami bardzo namiętnie. Stała się czuła, docenia pewne rzeczy.
Było wiele rozmów. Ona po prostu... za bardzo rozpamiętuje. Często wyolbrzymia i bierze na siebie za dużo.
Poznałem jeszcze więcej jej rodziny i wiem, że ona też ma wpływ na psychikę tej dziewczyny.
Jej rodzina, przepraszam, jest po*****a.
Teraz cieszę się tym co jest. Jej zmianą, bliskością, namiętnością i słowami "naprawdę jesteś inny"

Dobranoc. Będę informował.
Dziękuję Wam.

Znów po miesiącu wracam.
Wracam z nowym powerem i bananem na twarzy
Ale nie, nie jesteśmy razem. Nie chcę tego już nigdy! Koniec tej durnej relacji.
Otóż... tak, mieliście rację. Będę teraz trochę pyszny i mało skromny, ale zasługuję na kogoś lepszego. Powtarzaliście to Wy jak i osoby z mojego "realnego" otoczenia.
Tylko nie dopuszczałem tego do siebie oślepiony uczuciem. Tak to teraz czytam i myślę "Jaki ja byłem głupi!"
I tak, ona lubi "toksyków". Jak się dowiedziałem ona caaaaaaaały czas była zakochana w ex. Który miał ją w dupie, jara, pije itd. Ale to jej wybór, jej życie. Ja swojego psuć z jej powodu nie będę. Jestem silnym gościem i dam radę Chociaż "ona nie chce mnie stracić".... buahaha. Zapatrzona w siebie egoistka. Nie chcę być wyjściem awaryjnym, mam swoją godność.

I tak się historia moi drodzy kończy. Ona się do mnie dobija, jak ja to robiłem na początku. Och, przykro, role się odwróciły ;0 Jakie to życie jest przewrotne.
Stwierdziłem, że muszę się "wyleczyć". Szło na początku ciężko, ciągłe myśli o niej... ale stopniowo co raz rzadziej. Aż pewnego dnia, zupełnie się tego nie spodziewając... ktoś inny sam pojawił się w moim życiu i przyśpiesza proces leczenia
Oczywiście nie piszę planów na przyszłość, nie pokazuję, że chciałbym czegoś więcej bo wiem, że to był mój błąd. Ale ten ktoś przynajmniej cieszy się z moich drobnych gestów i sam się stara. Spora odmiana dla mnie.  A mówili, że rude są wredne

@Sure The Guy No i bardzo dobrze, tamtą małą pipeczkę będzie trochę bolało, że możesz mieć kogoś innego. Olej ją albo wykorzystaj do poderwania kogoś innego (wiesz przecież jak to działa). Widzę jednak, że coś tam już sobie ogarnąłeś. No i bardzo dobrze, pozbyłeś się smrodu i tyle. Pamiętaj, na początku chłodna głowa i nie wierz w magiczne przemiany ludzi.