Rok we friendzone, ciągle obok siebie - nie daję sobie rady

Piszę do Was, ponieważ nie daję kompletnie sobie rady. Rok temu zebrałem się na odwagę i wyznałem koleżance ze studiów, że zależy mi na niej i czuję do niej coś więcej. To był pierwszy raz w życiu gdy odważyłem się komuś wyznać. Ona miała przespać się z tym, kolejnego dnia porozmawialiśmy i może nie wprost twierdząco powiedziała, że możemy spróbować, jednak już wtedy mówiła, że potrzebuje na to czasu. Minęły całe wakacje, w trakcie których pracowaliśmy razem wśród innych studentów, nie okazując nic, spotykaliśmy się w czasie wolnym, ciągle chciałem zrobić krok do przodu, ale widziałem, że ona ma jakiś dystans, więc nie robiłem nic, nie naciskałem. Dużo ze sobą pisaliśmy, mieliśmy naprawdę dobry kontakt. Zaczął się nowy rok akademicki, próbowałem ją gdzieś zaprosić, ale ona miała ciągle jakąś wymówkę, widziałem jak unika mnie wychodząc z wykładów, tak żebym tylko z czymś nie wyskoczył. Pomimo tego ciągle gadaliśmy ze sobą, pisaliśmy. Pewnego wieczoru pisamiśmy ze sobą i nie wyczułem z jej strony ironii, którą odebrałem jako jakiś foch, wyszedłem z inicjatywą że po weekendzie musimy poważnie porozmawiać, zgodziła się. Gdybym tego nie zrobił, pewnie sama tylko by mnie unikała, ale nie skończyłaby tego. Po zajęciach poszliśmy na spacer i szczerze pogadaliśmy, powiedziała, że powinna wtedy już mi odmówić, robiła mi tylko nadzieję i wygląda to jakby zabawiła się moimi uczuciami. Prosiłem ją, żeby dała nam szanse, przecież z nikim nie mam lepszego kontaktu niż z nią. Doszliśmy do stanu, że postanowiliśmy pozostać w przyjacielskich stosunkach. Powiedzieliśmy sobie, że nie będziemy siebie unikać, na pewno będzie ciężko żyć obok wiedząc co do niej czuję, ale spróbujemy. Ten friendzone budował się ciągle aż do lutego. Mieliśmy jeszcze lepszy kontakt niż wcześniej, wielogodzinne rozmowy przez telefon, spotkania ze znajomymi, wspólna nauka. W lutym przy okazji gdy byłem u niej nie wytrzymałem, powiedziałem jej, że ciągle ją kocham, jest dla mnie najważniejszą osobą na świecie i chciałbym, żeby dała nam drugą szansę. Zareagowała źle, ale po chwili się uspokoiła, powiedziała że nadal nic nie czuje i już było dla niej podejrzane, że tak dobrze nam się układa ta tylko koleżeńska relacja, że musiało coś nastąpić. Od tego czasu wszystko zaczęło się od nowa, znów zaczęliśmy budować friendzone, znów mamy bardzo dobry kontakt, studiujemy ciągle razem, na wszystkich zajęciach siedzimy razem, a większość grupy odczuwam, że myśli że jesteśmy razem. Teraz ona zaczęła pisać z jakimś starszym chłopakiem z portalu internetowego. Wcześniej pisała z jeszcze innym. Wszystko to widzę na zajęciach, boli mnie strasznie jak widzę jak uśmiecha się do telefonu, a w awatarze widzę jego zdjęcie, chłopaka z którym nawet się nie spotkała, a z jakiegoś powodu jest lepszy ode mnie. Gdy naszej wspólnej koleżance przyznała się, że pisze z kimś, od razu jej powiedziała, że ja nie mogę się o tym dowiedzieć, bo nie chce mi złamać serca. Czyli zdaje sobie sprawę z tego, co do niej czuję. Znajomi namawiają mnie do tego, żebym sobie kogoś znalazł, ale ja nie potrafię myśleć o nikim innym. Po powrocie z zajęć leżę i dosłownie gapię się w sufit. Friendzone pogłębia się do tego stopnia, że ostatnio będąc na spacerze we trójkę, z jeszcze jedną koleżanką zaczęły rozmawiać o jej byłym. Ona nie zdaje sobie sprawy jak mnie boli to, gdy słucham opowiadania jak jego rodzice nie pozwalali im spać razem, a oni i tak kombinowali po kryjomu, a jej rodzice w ogole nie mieli z tym problemu. Albo opowiadania, że on tak głośno chrapał. Jeśli za chwilę to samo będę słuchał o chłopaku, z którym teraz pisze przez internet to nie zniose tego bólu. Nie daję sobie rady, a to trwa już rok. Napiszecie, że powinienem zerwać z nią kontakt, ale ja nie wyobrażam sobie życia bez niej. Zatraciłem wszystkie swoje pasje, nowe uwspolniłem z nią i teraz tylko mi przypominają. Żadne rady mi nie pomagają, nie chcę zrywać z nią kontaktu, ja tylko chcę przestać o niej myśleć w kontekście miłości, a widzieć w niej tylko przyjaciółkę, koleżankę. Ona teraz tak do mnie sie przyzwyczaiła, że bezpośrednio strzela mi fochy, na co ja jak najszybciej chcę naprawić wszystko, bo nie mogę znieść komplikacji między nami. Nie daję sobie rady.