wyprowadzka syna - nie daję sobie rady

Ma 18 lat. Niech jeszcze na siebie zarabia, skoro jest taki dorosły.

Byłam starsza od niego tylko o rok jak się wyprowadziłam.Dalej zachowując się tak wobec syna zatracasz więź która was łączy.Zapewniam ,że jak sytuacja by go do tego zmusiła wolałby zarabiać niż użerać się z codziennymi wyrzutami.To porozmawiaj z nim o tym ale spokojnie,a nie z wyrzutami.Powiedz dlaczego jest to takie ważne.

młody, narwany, to się wyprowadził, jednak wykazał się inicjatywą bo chciał z tobą potem porozmawiać, nie uniósł się 'honorem', szkoda że go wedy odepchnęłaś
Kasy szkoda, to dużo dla takiego młodego człowieka, tym bardziej że żeby ja mieć nie musiał się napracować, musiał tylko trenować, trzeba mu to spokojnie wytłumaczyć, że pieniądze z nieba nie spadają. Jego ojciec wesprze cię w takiej rozmowie?

Zrezygnował, bo trener juz na niego nie stawia, i wcale mu sie nie dziwię. Był w kadrze i został przesunięty niżej, za swoje zachowanie - tzn. na dwa dni przed ważnymi zawodami on może powiedzieć że nie jedzie, zabrać prawie wszystkich zawodników w trakcie zgrupowania do siebie na działkę, bo jest piękna pogoda, itd. Więc on przestał się przykładać idąc za ciosem i chcac się odegrać. Teraz jest dorosły - skończył 18 lat i nikt mu niczego nie będzie narzucał. Tak on sądzi. Na 18 urodziny dostał samochód, ale musi spać do 10, bo na 6.00 nie może zdążyć. Jak iśc na imprezejest zdrowy, a jak na trening to chory, zaspał. Już mu nie wierzę. A tak przyszedł porozmawiać - czytaj powiedzieć, że moje zdanie ma w d...e. On oczywiście ma dobrową wolę, przyjdzie do mnie, tylko ja mam złą.

Już go straciłam, i niech sobie robi co chce. Nie obchodzi mnie to. Zycze mu powodzenia.

albo to jakaś prowokacja albo Ty jesteś zdrowo rabnięta kobieto!!

syn wykazał sie większą dojrzałością od Ciebie!

jak to nie chcesz rozmawiać z własnym dzieckiem?/ nie pojmuję tego kompletnie!

co mają powiedziec matki alkoholików , narkomanów, kryminalistów, które i tak stoją za swoim dzieckiem murem??

popełniasz wielki błąd że nie szukasz kontaktu z dzieckiem , bez względu jak duże to dziecko jest , teraz wbrew pozorom on mentalnie potrzebuje wsparcia niż jak był mały..

moja mama zawsze mi powtarzała: dziecko ma zawsze wieksze prawo do popełnienie błędu, niż rodzice. My jesteśmy po to, aby je wspierać, pokazywac rózne drogi rozwiazan, być doradcą, zwłaszcza, ze twój syn tego kontaktu chce..

Najlepszy komentarz napisałaś sama.

Jest wyjście. Poszukanie pomocy specjalistycznej - dla siebie.

Rozumiem, że jesteś zła i rozczarowana, że "nie tak miało być", ale kierowanie się wyłącznie emocjami, zwłaszcza wtedy, gdy rozum krzyczy, że jest to złe rozwiązanie, pogłębia Twą frustrację.
Nie rób tego, o czym wiesz, że będziesz żałowała i czego już żałujesz.

Co za kobieta ;-O

Nie rozumiem Was. Może i jestem okropna, ale w takim razie na czym polega moja rola? Zgadzać się na wszystko, tak żeby było mu wygodnie. Chce iśc na impreze, oczywiście, wyjechac do Londynu na zakupy, oczywiście, nie che trenować, oczywiście. Bo on jest dorosły, a ja niczego od niego niemoge wymagać, bo go tym krzywdę. Chodzi mi tylko o pieniądze!!!, przeciez ja musze zarobić czy mi wygodnie wstawac rano czy nie. Z nieba mi nie spada. To ja pierwsza z nim umówiłam się po jego wyprowadzce, poszliśmy się przejść, a on zapytał mnie czy umówiłam się z nim, żeby go przeprosić. Dorośli ludzie jak sa chorzy musza przynieść zwolnienie, nie moga przyjść do pracy i powiedzieć a tak przyszedłem 3 godz. później bo głowa mnie bolała lub gardło. On nie ponosi żadnych konsekwencji. Żadna łaska, że do mnie przyszedł, jak nie chce niech nie przychodzi. Na czym maja polegac nasze dobre stosunki? Nic od niego nie wymagać. Tak wyręcze Was jestem wyrodna matką, całe szczęście, że mnie się pozbył, a tym samym mojej kontroli.

Otóż to Ale nie trzeba tego robić w nerwach, tylko rzeczowo przedstawić jak się sprawy mają.

Oczywiście powiedziałam z przekąsem, że chodzi mi tylko o pieniądze. kompletnie nie chodzi mi o pieniądze, choć uważam, że to bardzo dużó pieniędzy dla takiego nastolatka, który miał je tylko do swojej dyspozycji. Łatwo z nich zrezygnował przecież ja jestem zobowiązana i jego ojciec do łożenia na niego, on nic z siebie nie musi dawać. Dla innych dzieci to wartość. Teraz on jest jedynym wyjątkiem w klasie, wszyscy ida na trening, na obiad razem, a on nie, bo on jest na specjalnych warunkach. Przyjeżdża sobie samochodem na 10 i szpanuje. Wieczorem impreza, itd.. Sytuacja luksusowa. Mój były mąż mieszka sam i bardzo dużo pracuje, nie ma go średnio 18 godz. dziennie. On nie widzi problemu wierzy we wszystko co on powie. Poza tym nigdy nic od niego nie wymagał.  Kasy mu da ile tylko będzie chciał.

Ja myślę, że dziewczyny przesadziły w tej krytyce - samo założenie tego wątku dowodzi, że autorce wątku zależy na synu. Gdyby go miała w d... toby się nie ekscytowała i nie pisała  tutaj.

Dodam, że mówimy o chłopaku 18-letnim a nie 8-letnim! To już prawie mężczyzna, musi nauczyć się, że jego decyzje mają konsekwencje - w tym przypadku bardzo wymierne: nie chodzi na treningi, trener cofa stypendium. Jak w przyszłości do roboty nie pójdzie, to go wyrzucą, jak nie zapłaci przez x czasu rachunków za prąd/komórkę to mu odetną. PROSTE!!!!! 

Autorko wątku: dość dobrze znam relacje panujące w klubach/szkołach sportowych itp. i doskonale Cię rozumiem. 1000 złotych dla chłopaka w tym wieku, którego utrzymuje matka plus łoży na niego ojciec to bardzo dużo. Myślę, że zamiast pisać tutaj na forum, powinnaś umówić się na spotkanie i rozmowę z jego trenerem - najlepiej tak, żeby kumple syna  nie widzieli (żeby nie robić obciachu, że matka sprawy syna załatwia). Jestem pewna, że ten trener zetknął się z taką sytuacją nie raz i nie dwa. Syna nie zmusisz do kontynuowania treningów - jeśli nie chce, to niech tego nie robi, ale musi zdać sobie sprawę z tego, że pieniądze się skończą, względnie, że czas poświęcany dotąd na treningi będzie musiał poświęcać na naukę, a nie np. imprezy czy komputer.

Ale nie trzeba popadać ze skrajności w skrajność: od kontrolowania po głaskanie po głowie.
Weszłaś na forum, założyłaś wątek. To może zapytam tak: czego oczekujesz od nas?

Relacje w klubach, relacjami w klubach. Nie to, moim zdaniem, jest powodem sytuacji autorki wątku i jego syna. Jednak ani słowa nie ma o przyczynach takiego zachowania syna. Pojawiło się tak nagle? Uderzyło niespodziewanie jak grom z jasnego nieba? Do tego momentu kontakty były dobre, bliskie?

W tych forumowych wypowiedziach widzę dwie tendencje, obie skrajne. Jedna to najazd na autorkę, odsądzanie jej od czci i wiary, druga - identyczne najeżdżanie na syna autorki. Obie postawy są mym zdaniem przerysowane. To, co obecnie dzieje się między autorką i jej synem, to efekt tego, co do tej pory było.

Jestem zwolenniczką wyciągania konsekwencji. Jestem zwolenniczką uczenia odpowiedzialności. Tyle tylko, że Twoje zachowanie, autorko, pachnie odwetem, obrażeniem się.

Może pora na Twą rozmowę z synem? Rozmowę, nie zaś wylewanie złości, obrażanie, demonstrowanie, smrodek dydaktyczny. Szczera rozmowa, zwykle, pomaga.

Edit:
Kontrolowanie jest kiepską metodą wychowawczą, zwłaszcza w odniesieniu do osiemnastolatka.

Ja również.

Może syn zaczął na tych imprezach popalać, bądź też przyjmować jeszcze inne używki? Tego nie da rady na dłuższą metę pogodzić ze sportem.

Ja myślę, że był pytany o to nie raz i nie dwa. W szkole oferowali mu już alternatywne rozwiązanie, z którego on nie chciał skorzystać. Jestem pewna, że trener rozmawiał z nim, pewnie prosił raz i drugi. Ale przecież on ma 18 lat i nikt nie będzie go błagać!
Za dwa lata jak będzie na pierwszym roku studiów tez mają za nim biegać i prosić, zeby na ćwiczenia zechciał chodzić?????  Przecież to nie jest zagubiony ośmiolatek, ale młodzieniec, któremu lada chwila dowód wydadzą!

Nikt nie pisze że jest z natury zły, nie robi z niego psychopaty. Ale olewanie? To się często zdarza, nie on pierwszy i nie ostatni, niektórzy po prostu tak mają i rodzice mogą nawet na klęczkach przez nastolatkiem chodzić i nic nie wskórać.

Chłopak musi się sam zebrać i zdecydować czego chce. Tylko że mu się nie chce, bo nie musi - ma komfortowe warunki, więc po co ma się starać?????

Na czym polegają te komfortowe warunki?
Wiem, że dla dzieci/nastolatków/dorastających ważniejszą sprawą od dobrych warunków materialnych są dobre kontakty emocjonalne panujące w rodzinie. Naprawdę w tej rodzinie takie są/były?

Tylko że pieniądze mają taką pewną cechę, a mianowicie bardzo upraszczają życie i łatwo się do nich przyzwyczaić. O to mi chodzi - że czasami dziecko, które nigdy nie odczuło braku pieniądze lub nie zdaje sobie sprawy z jego wartości bardzo lekko do nich podchodzi - bo sądzi, że biorą się znikąd, bo wiedzą, że da mama albo tata, że i tak będzie...

To miałam na myśli - mam podobną sytuację w rodzinie, tam dodatkowo kontakty emocjonalne bardzo dobre mają a młodemu (teraz 21 lat) i tak wisi i tak. Bo tata da, bo tata załatwi...

BTW: my cały czas mówimy o chłopaku, który ma 18 lat!!!

Jestem pewna, że gdyby syn autorki nie dostawał pieniędzy od ojca, a u matki by się nie przelewało, robiłby wszystko, aby utrzymać to stypendium (wykluczam kłopoty zdrowotne, bo to jest całkowicie niezależne od człowieka).

Jest przyczyna, jest i skutek. Najpierw dorośli w określony sposób postępują wobec młodego człowieka, później mają do niego pretensje, gdy oczekuje tego, do czego jest przyzwyczajony i czego został przez nich nauczony. Ot, logika.

Jasmine69, ponownie zachęcam Cię do rozmowy z synem. Rozmowy szczerej, a przez to trudnej - dla obydwojga.

A ja widzę to tak,z własnego doświadczenia poniekąd i znajomych(co nie musi dokładnie oznaczać że tu akurat też tak było)
Zapewne chłopak nie mógł się doczekać tej 18-jak jemu się wtedy wydawało ,że będzie taki dorosły,samodzielny ,że będzie miał wreszcie swoje zdanie, zrobi po swojemu.Wiecie dlaczego? A no dlatego że pewnie przez całe dzieciństwo miał mówione co robić czego nie,zapewne nie raz w kłótni powiedział rodzicom "jak będę pełnoletni to..." .Takie zachowania nie biorą się znikąd. Rodzice myślą że wychowują dziecko jak najlepiej(im się tak wydaje) a w wieku nastoletni wychodzi co jest nie tak. Młody człowiek też ma uczucia,ma prawo się denerwować i mieć własne zdanie. Dobry kontakt z dzieckiem to przede wszystkim rozmowa,ale nie taka jak u Ciebie autorko-monosylaby Nie widzę nic innego jak porozmawiać z synem jak z dorosłym człowiekiem,im prędzej tym lepiej-kiedyś możesz żałować,bo jeżeli nie zrobisz pierwszego kroku stracisz syna na zawsze! Jesteś rodzicem to ty powinnaś być tą mądrzejszą,a nie obrażać się jak smarkacz.
Zastanów się też czy jak Twój syn założy rodzinę,będzie miał żonę dzieci-a Ciebie widzieć nie będzie chciał,odetnie się od Ciebie(bo i takie scenariusze się zdarzają) będzie ci mega przyjemnie?C'nie? W takim razie gdzie byłby sens Twojego macierzyństwa?

Jasmine, trochę brakuje mi spójności pomiędzy tym, co piszesz, a tym, co zawarłaś w tytule wątku. Jeśli syn jest Ci obojętny, to dlaczego nie dajesz sobie z tą sytuacją rady? I właściwie z czym konkretnie? Z tym, że Cię zawiódł, nie spełnił Twoich oczekiwań, nie jest taki, jakim chciałabyś go widzieć, że się wyprowadził? A może z tym, że nie radzisz sobie wychowawczo? To absolutnie nie jest żadna złośliwość, usiłuję tylko dociec w czym Ty widzisz największy problem, a tym samym jak moglibyśmy Ci pomóc?

a mi sie wydaje że ty nie dajesz sobie rady bo nie masz szansy kontroli i nie dzieje sie tak jak bys sobie tego zyczyła..
co to jest za tekst matki : "jak nie chce to niech nie przychodzi"????
obraziłas się na własne dziecko???

Jaka jestem beznadziejnie głupia, widze problem tam gdzie go nie ma. Uparłam się jeszcze na syna, żeby mu zycie utrudnić. Wszyscy ostatecznie znaleźli rozwiązanie. Klub się wycofał, do szkoły może chodzić, a ja wyskocze teraz z 1000 zł miesięcznie dodatkowo.  Tylko czego on sie nauczył?
Klub w niego inwestował ileś lat. Cała jego klasa prawie przestaje trenować po maturze, ale teraz jeszcze trenują, bo to pewne zobowiązanie dwustronne, wypełniają do końca swoje obowiązki. Gdyby klub podpisał kontrakt wcześniej z nim zapłaciłby za taką decyzję odszkodowanie.

Jasmine, pomijając Twój dość mocno napastliwy ton jest dla mnie jasne, że chyba od początku dawaliście synowi zbyt wiele - mówię tutaj o pieniądzach. Być może chłopak przyzwyczaił się do tego, że spełniacie jego zachcianki (być może trenowanie było jedną z nich, podobnie jak samochód na 18 urodziny) i jego zachowanie jest teraz konsekwencją tego wszystkiego. Być może ma słaby charakter.

Z drugiej strony - piszesz w bardzo emocjonalny sposób, jesteś rozżalona na cały świat. Naprawdę nie wiem, co mamy Ci napisać.

Tak jestem rozżalona, jest mi bardzo trudno, rozpaczam, złoszczę się - jak w żalu po stracie. Pisze emocjonalnie, bo to mnie dotyczy i jest świeze. Próbuję tez zobaczyć sytuację z innej strony, myślałam, że są tu jacyś rodzice, mają jakies doświadczenia....a nie tylko krytyka i zabawa w psychiatrę. Czy sa tu jacys rodzice nastolatków? Czy wymagacie czegoś i czego od swoich dzieci, wyciągacie konsekwencje, ignorujecie?

Ja jestem mamą 16-letniego chłopaka. Wymagam od syna tego, czego mogę wymagać na miarę jego wieku, ale żeby wymagać od niego, przede wszystkim wymagam od siebie. Jeśli coś nakazuję czy czegoś zakazuję, to nigdy na zasadzie ,,nie, bo nie", a tłumaczę tak długo, aż mam pewność, że on też rozumie mój punkt widzenia. Mój syn ma sporo swobody, mogę powiedzieć, że naprawdę dużo, ale równocześnie jasno postawione granice. On wie, że swoboda skończy się w chwili, gdy zacznie jej nadużywać, kiedy zaczną wynikać z niej kłopoty, kiedy obowiązki zostaną zepchnięte na bok, jednym słowem, kiedy straci moje zaufanie. Dopóki jednak ma tego świadomość, to widzę, że bardzo szanuje tę zasadę i jej nie nadużywa.

Powiem szczerze, że mamy ze sobą naprawdę dobry kontakt, raczej luźny i przyjacielski, kontroluję go, ale bardzo dyskretnie, nie krzyczę. Podobnie jak Wielokropek, kiedy się zdenerwuję (jesteśmy tylko ludźmi), to wychodzę z pokoju do czasu, aż sama ochłonę - żeby nie żałować słów, za które mogłabym musieć potem przepraszać. Wcale nie dlatego, że mam problem z przepraszeniem, ale dlatego, że pewne słowa raz wypowiedziane w drugim człowieku pozostają. Nie mam problemu z przyznaniem się do błędu, kiedy się pomylę i nie udaję, że nic się nie stało. To daje synowi poczucie, że traktuję go jak partnera, nie przeciwnika.

Wymagania i konsekwencje, to temat rzeka, wiem, że czasem bywam niekonsekwentna, ale też dlatego nigdy nie wypowiadam gróźb, z których spełnieniem miałabym problem. NIGDY nie powiedziałam synowi, że dopóki żyje pod moim dachem, to ma stosować się do moich zasad - to burzy w dziecku poczucie autonomii i tego, że to co dla niego jest ważne, równie ważne jest także dla nas.

Nie wiem co jeszcze mogłabym napisać, jeśli masz pytania, to pytaj.

Jasmine69 a nie możesz z nim usiąść i porozmawiać jak człowiek?

Nie mogę, po prostu nie dam rady. Mam już doś gadania, nikt z nas nic nowego nie powie, tak myślę. We mnie tez coś sie zacieło i dominuje - jak nie to nie. Ale rozpaczam.

Jasmine, wybacz, bo już się we mnie zagotowało - ja po prostu odpowiedziałam na Twoje pytanie. Mam Ci napisać, że jestem beznadziejną matką po to tylko, aby poprawić Ci samopoczucie??? Nie jestem idealna, ale moje metody wychowawcze do tej pory się sprawdzają. Nie mam pojęcia co będzie za rok czy dwa lata, ale na tę chwilę to wszystko funkcjonuje i działa. Nie będę za to przecież przepraszać.

Wiesz, konstruktywna pomoc nie polega na tym, aby poklepać po pleckach, ale aby wskazać błędy i drogę do ich skorygowania. Zachowujesz się jak rozkapryszone dziecko, które za nic nie dopuści do siebie, że mogło nawalić, a przy tym winnych szuka wszędzie, byle nie w sobie. Mało tego, nawet nie raczysz zauważyć, że osoby wypowiadające się w tym wątku poświęcają Ci swój wolny czas i usiłują pomóc. W tym tonie ta dyskusja doprawdy nie ma sensu.

Czytajac Twoj post widze sytuacje swoja I swojego ojca. Tylko ja wyjechalam za granice, a on taki rozzloszczony, rozzalony, zostal w polsce. Mnie nie ma juz prawie 4lata. Nie wyjasnilismy sobie tego na swiezo. Chcesz znac skutek? Stracilam ojca, a on stracil corke. Ten jego zal urosl do tego stopnia, tak go sobie nakrecil, ze nie ma szansy, zeby naprawic ta relacje. Wnioskuje, ze masz jednego syna. Chcesz go stracic? Czekaj dalej... pamietaj, ze to Ty jestes matka. A on ma TYLKO 18lat. Wbrew temu co mysli... naprawde radze Ci schowac zal I nerwy do kieszeni I postarac sie dogadac z synem... on ma teraz okres buntu, czuje, xe ma 18lat I mu wszystko wolno. To jest normalne kiedy sie ktos zagubi. Rozmawiaj z nim jak z doroslym, ale pamietaj, ze to tak naprawde jeszcze dziecko.......