Witam Was,
Otóż posiadam problem. Kończę II rok pielęgniarstwa ( studiów do których nakłonili mnie rodzice), w mieście oddalonym zaledwie o 40 km ( dojeżdżam). Nie ma tam szans na studia zaoczne i znalezienie pracy, miasteczko jest małe i ofert pracy nie ma prawie wcale.
Relacje z moimi rodzicami są trudne. Moi dwaj bracia i siostra wyjechali do innych większych miast gdy tylko osiągnęli pełnoletniość, bo już ledwo wytrzymywali.
A ja utknęłam. Zostało mi 20 miesięcy życia tutaj z nimi, na znienawidzonym kierunku.
Kocham malować. Zawsze chciałam studiować coś związanego ze sztuką ( dla nich to dziecinada)
Poniżają mnie, ubliżają, wypominają że mnie utrzymują.
Po zakończeniu tych studiów chcę iść do Krakowa na zaoczne, znaleźć pracę i być niezależna.
Od niedawna mam chłopaka, czasem spotykamy się u mnie w domu żeby obejrzeć jakiś film, pogadać bo np pada deszcz. Staram się z nim spotykać poza domem bo wiem jaka jest atmosfera. I ostatnio zostałam wyzwana od ladacznic.
Nie daję tu rady. 2 lata wytrzymywałam, ale po dzisiejszej kłótni coś nieodwracalnie pękło.
Co zrobiłybyście na moim miejscu? Bo ja jestem skłonna zrezygnować w połowie tych studiów i jechać jak najdalej stąd i nie wrócić.
Pomóżcie bo sama już nie wiem co mam myśleć, robić i w ogóle...