Czy powinienem iść do psychiatry?

Myślę, że Twoim głównym problemem jest jąkanie się,  z tego wynikają pozostałe. Istnieją specjalne kursy  dla osób jąkających się uczące trochę innego sposobu mówienia , ale musiałbyś pogrzebać w internecie.

Do psychologów się nachodziłem za dzieciaka i oprócz setek bzdurnych dokumentów nic z tego nie wynikło
Może powinienem poszukać czegoś odnośnie wyeliminowania mojego jąkania się, to powinno znacznie polepszyć sytuację.

Hej,polecam ci terapie metoda ktora opracowala
pani DEL FERRO  !!! z Holandii
terapia daje swietne rezultaty, pracuje sie przede wszystkim przepona,sa to specjalne cwiczenia, poniewaz za jakanie w duzej mierze odpowiedzialne sa bledy w oddychaniu.
Terapia ta daje dozywotna gwarancje skutecznosci, prowadzona jest od polowy lat 70 tch.
Poszukaj na youtube, jest duzo materialu na ten temat.
Gdybys wiedzial, ilu znanych i podziwianch facetow kiedys tez mialo ten problem, a dzis nawet sladu po jakaniu, to bys sie juz tak nie martwil.;)

Tylko terapia i żaden psychiatra, bo przepisze ci psychotropy co więcej ci zaszkodzą, omamią a nie rozwiążą problem. Wiem bo miałam z tym do czynienia i to syf. Problem trzeba sobie uświadamiać przy pomocy terapeuty. Co więcej pociesze cie, ze to nie tyle jest w tym jakas twoja wina, tylko zaburzenia na etapach dziecinstwa- cos sprawialo (zapewne rodzice, srodowisko w którym sie wychowuje) ze twoj rozwoj psychospołeczny nie był taki, jak powinien na danym etapie wieku bądź był dobry ale coś wpłynelo na okres dojrzewania. Na terapii zapytaj psychoterapeutę/psychologa o terię rozwoju psychospołeczego Eriksona on ci wszystko wytłumaczy, przeanalizujecie twoje lata rozwoju i prawdopodobnie tam znajdziecie problemy

Leki go nie wyleczą z lęku społecznego, ani z depresji. Jeśli chodzi o to drugie, jedynie pomogą w jej zwalczaniu, ale tylko wtedy gdy jest to silna depresja. Inaczej, nie warto brać żadnych leków, bo tylko Cię ogłupią.

To psychoterapia powinna być ewentualnie podparta środkami farmakologicznymi (chociaż też nie zawsze), a nie na odwrót.

Tutaj dochodzi też podejście autora. Chce zmienić pewne rzeczy, ale sam nie potrafi. Przydałaby Ci się osoba, która pomoże Ci to zrobić (niekoniecznie psycholog, skoro masz złe doświadczenia, może być to nawet ktoś bliski)

Jeśli chodzi o lęk społeczny, może zastosuj tutaj metodę małych kroków? Wyjdź poza barierę i tak zwaną strefę komfortu. Próbuj patrzyć w oczy ludziom których mijasz. Na następny dzień zapytaj kogoś o drogę. Później zapytaj o drogę, ale staraj się utrzymać rozmowę przez minutę. Jeszcze na następny uśmiechnij się do nieznajomej. Zacznij rozmowę z kumplem. Zapytaj się pani w sklepie odzieżowym o radę. To wszystko może wydawać się trudne, wręcz niemożliwe, ale potraktuj to jako zabawę. Jeśli nie wyjdzie, to nic się nie dzieje. Zrobisz kolejne podejścia...

Myślę, że to właśnie ten lęk spowodował u Ciebie depresję. Jeśli wyeliminujesz przyczynę, zniknie też problem depresji.