Opętanie czy choroba psychiczna

Nie wierzę w opętanie, ale rozważyłabym posłanie kogoś bliskiego do egzorcysty, gdyby nic innego nie pomagało. Siła wiary jest wielka.

Nikt Cię do niczego nie zmusza.
Jakiś czas temu w dyskusji ze mną napisałaś "EOT", ale mimo tego kontynuowałaś - bo nie miałaś ostatniego słowa.
Czy odpisujesz czy nie, to jest wyłącznie TWOJA decyzja.

A czy ktoś kiedyś widział opętanego ateistę?
Czy egzorcyzmy na osobie nie wierzącej działają?
Czy egzorcyści są wyspecjalizowani tylko w opętaniach swojej religii, czy też potrafią wygonić na przykład złego ducha z innych rodzajów wiar?
Czy satanista może zostać opętany przez dobrego ducha?

A Tobie pomogło? Pytam oczywiście o nerwicę.

Dokładnie.

Każdy przypadek opętania o jakim czytałam dotyczył osób religijnych. Jakoś nigdy nie słyszałam o opętanym ateiście. To skłania mnie do myślenia, że ten fenomen ma podłoże psychologiczne, a nie paranormalne. Egzorcyzm pomaga, ponieważ "opętany" wierzy w jego moc.

Ja tam wierzę ze można wpaść pod wpływ sił których opanować się nie da, właściwie to moje poszukiwanie mocnych wrażeń po obejrzeniu paru najlepszych horrorów w życiu (właśnie z tej dziedziny) ze 3 lata temu, ten temat tak mnie zaciekawił.
Wprawdzie nie znam z życia żadnych osób które przez to przechodziły (a sądzę że nawet jakby przechodziły to na pewno by starały się to zatuszować żeby nie dostać łatki psychola) Generalnie po przeczytaniu książki Gabriela Amotha i paru innych egzorcystów trochę się rozeznałem w temacie najpierw u kilku księży, potem parę telefonów do archidiecezji (dowiadując się że w samej tylko Warszawie jest ok. 50 egzorcystów i trzeba czekać w kolejce do nich średnio ok. 3 tygodni) , potem popytałem kilku niezależnych psychiatrów (i 80% z nich mi potwierdziło) że wzięcie udziału w takim wydarzeniu muszą wykluczyć wszystkie znane choroby i zaburzenia psychiczne, potwierdzając że tego typu doświadczenia też charakteryzują się na tyle specyficznymi objawami żeby skierować sprawę do duchownych i na tyle różnorodnymi że nie da się ich sklasyfikować jako jednostkę chorobową. Dalej próbowałem się dostać na taki seans, że niby piszę jakąś pracę na ten temat ale tu był koniec bo przeprowadza się to za zamkniętymi drzwiami i to tylko w obecności najbliższych osób, względnie odpowiedniej liczby duchownych jeżeli rodziny nie ma albo ma w poważaniu potrzebującego.

No ale... wnioski z tego można sobie samemu wyciągnąć. Szkoda tylko że nie można do tego mieć dostępu, wielu ludzi jakby zobaczyli co się dzieje w tym procesie mogłoby zmienić swoje podejście do spraw duchowych, ja nie widziałem na tyle (w sensie przeszkodzono mi) żeby zmienić moje osobiste podejście do spraw życia (albo i potępienia) po śmierci, co też można rozumieć na 2 sposoby - albo pic na wodę albo - tak jak mówią duchowni - sprawa niezwykle osobista bo wiąże się z nawróceniem i osobistym kontaktem z Bogiem.

Aha i jeszcze jedna rzecz którą mi ci z archidiecezji powiedzieli - nie ma kompletnego znaczenia czy ktoś wierzył w Boga czy nie, większość tych ludzi miała podobno w życiu ogromne problemy, ich wiara nie miała żadnego znaczenia (domyślam się ze nie wierzyli jak większość ludzi po wielu ciężkich przejściach) i nie było tu żadnej reguły że jak ktoś parał się okultyzmem czy innymi gusłami czy wróżbiarstem, natomiast temat ogromnej klęski życiowej i autodestrukcyjnego stylu życia przed tym jak nastąpiło owe "opętanie" był tam rzeczą podkreślaną i bardzo częstą. I jeszce jedna rzecz - wcale nie trzeba skakać warczeć, drzeć się czy tracić kontrolę nad sobą, podobno sam fakt że masz poczucie ciągłego jak oni to ujęli "wypalania od środka" i poczucie totalnej beznadziei i rozpaczy wewnętrznej już samo w sobie mimo że nie wskazuje na opętanie potrafi się w nie przeistoczyć i też na tym etapie pomoc duchowa taka jak spowiedź i modlitwa (ale jeszcze nie egzorcyzm) potrafi sporo pomóc bo jest to jakby faza wstępna.

That's it, więcej nie pamiętam

Opętania oczywiście zdarzają się zarówno wśród wierzących jak i niewierzących. Tylko szatanowi nie jest na rękę opętywać ludzi niewierzących, bo po pierwsze osiągnął już swój cel a po drugie to jedną z jego dróg działania jest właśnie 'wmawianie' ludziom, że nie istnieje. W takim wypadku opętany niewierzący mógłby uwierzyć (bo skoro istnieje diabeł to i Bóg) - oczywiście jak by z tego wyszedł .
W opętaniu mamy na pewno do czynienia z jakimiś działaniami paranormalnymi oraz bluźnierstwem wobec Boga. Najczęściej opętana osoba sama w pośredni sposób 'zaprasza' obcego ducha do siebie.
A jak to zróżnicować? Może na podstawie tzw. wywiadu. I na pewno w pierwszej kolejności przeprowadza go psychiatra. Sama osoba brana pod obserwację dostarczy duuużo informacji. Podejrzewam, że jest jakaś krótka charakterystyka osoby, która może być opętana (tzn. jakie zachowania mogą wskazywać na opętanie) jak chociażby zabawa ezoteryką, wywoływaniem duchów itp. itd.
Czy bym wysłała bliską osobę do egzorcysty? Oczywiście. Po pierwsze dlatego, że bym znała tę osobę i na ewentualną utratę zdrowia psychicznego bym zwróciła uwagę. A po drugie dlatego, że to na pewno nie zaszkodzi. Ale czy wysłałabym pacjenta? To już grubsza sprawa, bo lekarz ma swoje kompetencje, których nie może przekraczać. I raczej wymaga się od lekarza racjonalnego myślenia i działania a egzorcyzmy mają duże powiązanie z metafizyką. Kurde, muszę pociągnąć parę osób za język i się dowiedzieć jak z tym jest

Do niczego Cię nie zmuszam.
Chciałam Ci odpowiedzieć, więc założyłam ten wątek zamiast ciągnąć offtop tam, a jak Ty nie chcesz dłużej na ten temat dyskutować, to przecież nikt Ci nie każe.

A skąd wiesz, że nie zaszkodzi?
Jeśli to nie żadne opętanie a np. nerwica religijna albo psychoza na tle religijnym, to taki egzorcyzm spokojnie może ją pogłębić. Złagodzić tez by mógł, przynajmniej czasowo, ale to trochę ruletka jest.

Bóg mi nigdy do niczego potrzebny nie był. Wystarczyła mi świadomość, że świat jest ode mnie o wiele większy, że sama jego fizyczna złożoność, złożoność procesów i oddziaływań, leży na granicy percepcji najzdolniejszych jednostek. Albo i poza nią. Mówię wyłącznie o aspekcie fizycznym. Duchowość nie jest stroną w tej umowie, życie pozagrobowe czy w jakiejkolwiek innej eterycznej formie do niczego potrzebne. Uznaję natomiast miejsce religii, jako narzędzia użytecznego. Bo jesteśmy zanadto inteligentni i za mało jednocześnie. Religia może być elastycznym substytutem ?brakującej? części naszego potencjału.

Psychologia i religia - obie w tym samym stopniu o równowagę psychiczną człowieka zabiegają. I przyjmują podobne formy ? grupa wsparcia ? zgromadzenia/msze, spowiedź ? sesja z terapeutą. A sporo tego; zaburzenia, nadużycia, obciążenia dziedziczne, dziecięce traumy, kwestie miejsca w społeczności. Jak żyć, jak sobie radzić. Są jeszcze atawizmy, problemy metaboliczne, kontekst środowiskowy (chemia) i cała masa innych rzeczy. Patrzę na grzbiety książek ?Neuropsychologia?, ?Diagnoza neuropsychologiczna?, ?Atlas ruchów mimowolnych?, ?Neurofizjologia?, ?Rozstrojone umysły?, ?Psychologia emocji?, ?Leczenie lęków i depresji?, ?Mapa wzorców kulturowych?, ?Obrzędy przejścia?? Powodów do szaleństwa jest sporo. Mówienie językami, o którym Vian wspomniała. To wszystko bez odnoszenia się do sił wyższych, jedynie do ułomności fizjologicznej, choroby.

Historia najwybitniejszych jednostek pokazuje, że trudno nawet ochronić umysł przed nim samym. Pitagoras wierzył, że w fasoli czai się zło. Boltzmann depresja - popełnił samobójstwo, Cantor ? depresja, Godel ? załamanie, zagłodził się na śmierć, Grothendieck ? uciekł w izolację, twierdził, że szatan zmienia prędkość światła, sam Newton odszedł w stronę alchemii i sił eterycznych, bo rzeczywistość go po prostu przerosła. Lista geniuszy, którzy sfiksowali w jedną lub druga stronę jest długa. Czy można było tych ludzi jakoś uratować przed ich własnymi umysłami (oprócz całej ww. litanii obciążeń)? Psychologia? Egzorcyzmy?

Tak jak każde misterium także egzorcyzmy uznaję za mechanizm wywierania wpływu. Ze wszystkimi przypisami i konsekwencjami. Mogą być silnym doznaniem, zwłaszcza dla jednostki ułomnej. Mogą pomóc, mogą zaszkodzić. Przypuszczam, że Kościół zdaje sobie z tego sprawę bardzo dobrze, więc o sam przebieg egzorcyzmów i ich negatywne skutki nie trzeba się chyba zanadto martwić. Religie w najbliższych latach przeżyją spektakularny renesans, w związku z tym także ilość egzorcyzmów będzie rosła. Jeśli będą niosły pomoc nawet bardzo nielicznej grupie ? niech się dzieje. Religia cywilizacji i tak nie zatrzyma.

Sorry za ten elaborat, ale jak tu napisać "jestem za a nawet przeciw"

Nie wierzę w opętanie...

Rzeczywiscie? To prosze mi podac konkretne przyklady osob opetanych, ktore nie byly wychowane w danej religii lub nie byly religijne.

Co mnie najbardziej uderza w tzw. swiadectwach, to to, ze osoby opowiadajace swoja historie mialy problemy natury psychicznej ZANIM rzekomo wplataly sie w cos diabelskiego i zostaly "opetane". Historia leci mniej wiecej tak: "Mialam depresje, nie czulam sie dobrze wsrod rowiesnikow, mialam niska samoocene i siegnelam po tarota/ ouija/ zostalam czarownica/ zajelam sie bioenergoterapia. Bylo fajnie, ale po pewnym czasie zaczelam doswiadczac obecnosci Zlego, napadow leku, znow wpadlam w depresje, zaczelam slyszec glosy, mialam koszmary. Poszlam do ksiedza i on mi powiedzial, ze jestem opetana." Jakos nikt nie zauwaza w tej narracji oczywistej oczywistosci, ze problemy psychiczne danej osoby nie zostaly wywolane poprzez nieczyste sily, ale istnialy wczesniej i, ze takie osoby sa zwykle bardzo podatne na tzw. myslenie magiczne czyli zabobony. Jakos jeszcze nie podplatalo mi sie swiadectwo typu: "Bylam przecietna dziewczyna, mialam duzo znajomych, zycie mi sie fajnie ukladalo, lubilam siebie i nagle gdy pewnego dnia dotknelam kart tarota, opetal mnie diabel".

Byla ostatnio sprawa z ta rodzina ktora topila corke w wannie. Jakby sasiedzi nie wezwali pomocy doszlo by do tragedi.
Korzystali z pomocy egzorcysty- dlaczego ten nie wyslal ich do psychiatry?
Lekarz stwierdzil schizofrenie.

Historia opowiedziana przez moją koleżankę, która dotyczyła chyba opętanej osoby z jej otoczenia. Dziewczyna była ponoć właśnie bardzo religijna, ułożona, grzeczna, kulturalna, nikt o niej złego słowa powiedzieć nie mógł aż pewnego dnia jej "odbiło", a zaczęło się od tego, że będąc w kościele ze swoją koleżanką nie mogła tam po prostu usiedzieć, w połowie kazania koleżanka musiała ją stamtąd wyprowadzić gdyż chciała iść tam do księdza i jak to powiedziała "coś mu zrobić". Potem w mieszkaniu, które dzieliła z tą koleżanką zaczęła się dziwnie zachowywać, mówiła a raczej bełkotała dziwne i niezrozumiałe rzeczy, a potem rzuciła się z nożem kuchennym na swoją koleżankę, ta wezwała pomocy, przybiegło trzech mężczyzn z innych pokoi, którzy nie mogli sobie z nią poradzić, podobno miała bardzo dużo siły. Wezwano policje i pogotowie, w obecności lekarzy również zachowywała się agresywnie, dziewczyne zabrano do szpitala a później do psychiatryka. Czy to opętanie? Jak dla mnie tak, choć do tej pory ciężko mi było w takie rzeczy uwierzyć.

A skąd wiadomo w takim razie, że gadały po aramejsku? Ty rozpoznasz aramejski jak usłyszysz? Przy egzorcyzmach był Żyd, który po aramejsku mówił i rozpoznał?

Bardzo bliska mi osoba znajdowała się pod wpływem złego ducha. Mężczyzna ten zmienił się o sto osiemdziesiąt stopni. Zawsze był wesoły, miły, spokojny i opanowany. Zaczął mieć ogromne problemy ze złością i agresją, jego relacje z innymi ludźmi się posypały, podobnie jak życiowe plany (czegokolwiek nie próbował robić, to się sypało), miał stany depresyjne, płakał. Fascynował się złem, otwarcie mówił o chęci zabijania pewnych ludzi, a kiedy się "rozkręcił", wydobywał się z niego nienaturalny, szyderczy śmiech. Dodam, że był osobą niewierzącą, w dodatku ostro atakującą Kościół. Wyznał mi, że za młodu bawił się w magię, wykonywał satanistyczne rytuały. Wiedząc o tym udałam się w jego intencji na nabożeństwo uwolnienia i uzdrowienia. Poprosiłam, by dobry Bóg odegnał od niego złego ducha, a ofiarował mu łaskę wiary, pokój i radość. Zobowiązałam się również do codziennej modtliwy w tej intencji. Kiedy powróciłam, początkowo nie było lepiej. Minęło jednak parę dni wytrwałej modlitwy z mojej strony i w tym człowieku nastała niesamowita zmiana. Powrócił spokój, uśmiech, wesołe i pogodne usposobienie, mnóstwo planów na przyszłość i marzeń. Nade wszystko jednak - człowiek ten stał się osobą bardzo wierzącą, zaczął opowiadać mi o Bogu i codziennie zapewniać mnie o swojej modlitwie. Nie twierdzę, że był opętany, ale w mojej opinii wydarzyło się coś pięknego.

theonlyone, dowodu na co? Chcesz wpuścić ekipę telewizyjną do egzorcysty? To trochę tak, jakbyś chciał mieć podsłuch w konfesjonale.

femte, trzy pytania do Ciebie:

1. Jak chcesz uwiecznić na kamerze coś, co nie ma swojej widzialnej postaci? Umiesz sfilmować powietrze? Musisz być naprawdę dobra.

2. Nie uważasz, że gdyby za wszystkim stały pieniądze, to chodziaż jedna rodzina postanowiłaby ujawnić prawdę, by wyciągnąć ich jeszcze więcej?

3. W ilu egzorcyzmach uczestniczyłaś osobiście?

Sprawa jest bardzo prosta. Albo duchy/demony/dusze oddzialywuja na nasz swiat, wtedy efekt ich badania mozna zmierzyc, nagrac itp. Jezeli nie mozna w zaden sposob tego efektu wykazac, mowi sie elegancko, ze nie maja punktow stycznych z naszym swiatem. Nie da sie udowodnic, wiec rzezc istnieje tylko w wyobrazni rozhisteryzowanych osob.
W dzieci mowiace po aramejsku uwierze jak ktores zda egzamin z jezyka i udowodni ze sie go wczesniej nie uczylo.
A tak na marginesie skad wiadomo jak sie te aramejskie slowa wymawialo? Wiem ze nie znamy klasycznej lacinskiej wymowy, ktora chyba zostanie juz na zawsze zapomniana.

A ile waży dusza?

Snake
ile wazy krasnoludek?
Tylko nie przytaczaj starego kawalu o krasnoludku i komisji poborowej.

Nie ma co się zastanawiać. Jak powiem, że widziałem różowego słonia w latającym spodku, to raczej nikt z tym polemizował nie będzie. Zastanawiające to by było, gdyby ktoś się do tego odnieść odważył.

Moje komentarze odnośnie twojego postu nie były próbą polemiki co do słuszności twoich religijnych przekonań. Chciałem tylko pokazać, że są dwie strony tego medalu.

Z zasady nie mieszam wiary z racjonalnymi tłumaczeniami. Wiele osób ten błąd popełnia. Jest cały, długi wątek "Czy buddyzm to sekta" w którym ludzie racjonalizują swoje religijne przekonania. Co umysł, co bóg, co rzeczywistość, etc. Ile diabłów w główce szpilki.

Tylko, że ja nie mówię o różowym słoniu, a o przypadku, który rzeczywiście miał miejsce i to niedawno, bo zaledwie dwa tygodnie temu. Nadal mam z tym człowiekiem kontakt.

Chętnie dowiem się, jakie to niewiadome. I piszę to bez złośliwości. Nie kłamię, nie koloryzuję, nie zmyślam, więc nie boję się o tym rozmawiać.

Szczerze powiedziawszy nie widzę niczego dziwnego w wynikach - w końcu to był eksperyment, a nie prawdziwa modlitwa.

Nie, piszę jedynie o tym, jak sprawa wygląda z punktu widzenia osoby stojącej po drugiej stronie barykady. Bo widzę, że znaczna część osób biorących udział w dyskusji nawet nie zadała sobie trudu by bliżej zaznajomić się z problemem.

Niewiadome: brak diagnozy ww osobnika odnośnie zaburzeń i chorób psychicznych, traumatycznych/stresogennych wydarzeń z jego życia, oraz wydarzeń w czasu, kiedy się o niego modliłaś.

Modlitwa w eksperymencie była autentyczna, ludzie z autentyczna, dobrą intencją modlili się o zdrowie tamtych chorych. Modlitwy były prowadzone publicznie w kościołach.
Zresztą, pomyśl o osobach, za które codziennie modli się (bez żadnego eksperymentu) wielu ludzi.
Papież i wysocy rangą duchowni, rodziny królewskie, nawet politycy i celebryci.
Wszyscy oni powinni się cieszyć dużo lepszym zdrowiem niż my szaraki.
A jak jest?

Widzę postepująca laicyzację społeczeństwa (to w moim przekonaniu dobre), ale weź również pod uwagę, że kryzysy gospodarcze i różne inne sytuacje kryzysowe, które skutkują poczuciem lęku/bezradności/zagubienia w świecie, prowadzą do radykalizacji przekonań światopoglądowych, czyli bardzo często, do powrotu do wartości konserwatywnych, które wielu osobom kojarzą się z poczuciem bezpieczeństwa.

Ja odnoszę zupełnie odmienne wrażenie. Kiedyś przeprowadzono nawet badania naukowe na ten temat, z których jasno wynikało, że osoby wierzące i praktykujące posiadają generalnie większe zadowolenie z życia i rzadziej zapadają na depresję. Wydaje mi się, że tutaj nie trzeba nawet doszukiwać się metafizycznego podłoża. Człowiek, który zna odpowiedzi na pytania, na które nie jest w stanie odpowiedzieć nauka, który wie, że po śmierci czeka go życie wieczne, który dokłada wszelkich starań, by zbliżać się do swojego duchowego Mistrza, który nieustannie stara się być lepszy, pomagać innym i czynić dobro, który minimum raz w miesiącu rozmawia z przewodnikiem duchowym o swoim postępowaniu, siłą rzeczy ma większe szanse na spokojniejsze życie. Sama parę razy spotykałam bardzo wierzące osoby i naprawdę przeżywające swoją wiarę, które urzekły mnie swoim spokojem, pogodą ducha, wytrwałością w pracy, radzeniem sobie z przeciwnościami z uśmiechem, a przede wszystkim ogromną otwartością na innych. Nie ma przyjemniejszego uczucia niż wtulenie się w kogoś, kto się za Ciebie modli. W ogóle wzajemna modlitwa ludzi jest dla mnie fenomenem, czymś absolutnie wspaniałym i wyjątkowym.

Wiadome jest wszystko: ten człowiek był wcześniej przebadany przez psychiatrę (cierpiał na depresję), brał leki i uczęszczał na terapię, ale nic nie przynosiło rezultatów. Jest to bardzo znamienna cecha dla osób zniewolonych przez złego ducha - człowiek nie jest w stanie im pomóc. W dodatku nie wiem, czy wiesz, ale przed każdym egzorcyzmem delikwent jest wysyłany na badania psychiatryczne po to, by wykluczyć jako przyczynę zachowania problemy psychiczne.

Tylko czy ludzie modlący się wiedzieli o tym, że biorą udział w eksperymencie? z Twojego opisu wynika, że tak.
Druga sprawa, jaką poruszyłaś dotyczy innej kwestii - uzdrowienie człowieka to nie mechanizm podobny do automatu na słodycze. Modlitwa to nie żeton, który ma sprawić, że Bóg zareaguje tak, a nie inaczej. Do uzdrowienia, jakiegokolwiek, potrzeba jest przede wszystkim Jego Łaska. Do tego dochodzi jeszcze kwestia charyzmatów i modlitwy samej w sobie.

Nie dogadamy się, Otis. Ty swoje, a ja swoje.

Chodzi mi jedynie o to, że w ogóle zdajesz się nie czytać tego, o czym piszę. Napisałam, byś zapoznał się z danymi materiałami. Ty nie. Napisałam, idź chłopie i zobacz egzorcyzm na własne oczy. Ty nie. Ale nadal gadasz swoje.

Podałam Ci jako przykład książkę. Sięgnąłeś po nią?

Chodzi o książkę "Trafiona przez piorun". Polecam ją tutaj już po raz trzeci.

Jezeli ten czlowiek cierpial na depresje, to wcale mnie nie dziwi jego zachowanie podczas tzw "opetania". Wielu ludzi nie wie, ze czesto objawem depresji jest nie placzliwosc, ale agresja i izolowanie sie od ludzi. To co opisujesz to normalny rozwoj epizodu depresyjnego, a nie zadnej ingerencji diabla. Zabarwienie antyreligijne takiego epizodu moze byc spowodowane konfliktami, ktore dana osoba miala np z pelnymi dewocji rodzicami czy tez innymi osobami w pozycji autorytetu.

Co do tego, ze zaden czlowiek (w domysle lekarz) nie byl mu w stanie pomoc, to nie podajesz jak dlugo jego leczenie trwalo. Depresja zwykle nie rozplywa sie w powietrzu po wzieciu jednej tabletki. Antydepresanty zaczynaja dzialac po kilku tygodniach regularnego dozowania, a poza tym czasem dobranie odpowiedniego leku do pacjenta trwa baaardzo dlugo- jeden reaguje swietnie na fluoksetyne, a inny na tym ani drgnie. Nie podajesz tez sytuacji zyciowej tego mezczyzny: czy mial problemy w pracy, klotnie z rodzina badz przyjaciolmi, smierc w rodzinie, klopoty finansowe- to wszystko tez rzutuje na dlugosc i nasilenie epizodu depresyjnego.

Masz całkowitą rację. Doszłam do tych samych wniosków i uświadomiłam sobie, że ludzie uwierzą w bardzo wiele, byle tylko zapewnić sobie ten komfort. Dostrzegłam na jak wiele silnych potrzeb emocjonalnych odpowiada wiara i zestawiłam to z faktem, że od zarania dziejów ludzie zawsze mieli jakichś bogów. To jest jeden z filarów mojego ateizmu.

Nie wszystkie zaburzenia da się wyleczyć, a siła sugestii bywa potężnym narzędziem.
Zastanawiałaś się kiedyś dlaczego zazwyczaj opętują "nas" demony naszego własnego wyznania? Mało w Polsce demonów eskimoskich na przykład. Sądzisz, ze demony są terytorialne jeśli chodzi o "swoich" ludzi i taki eskimoski demon dostałby po rogach od Rokity, gdyby się chciał brać za Polaków?

Z artykułów wynika że wiedzieli.
Uważasz, że Bóg mógł powstrzymać swoje ewentualne interwencje żeby nie "wpaść" na eskperymencie?

Kiedy się modlisz o czyjeś zdrowie, to masz nadzieję (wiem, że to prośba a nie żądanie, mimo wszystko jednak), że tak właśnie zadziała - Ty się będziesz modlić, a ktoś wyzdrowieje. Mylę się?

To ta książka z bagnami spermy i obwinianiem za grzechy kapłana jego wspólnoty, która się za niego niewystarczająco modliła. Musi być diabelnie interesująca