czy jestem zbyt wybredna?

chodzi o to, że faktycznie, nie mam wielkiego doświadczenia w związkach i po prostu kiedy ktoś mi się spodoba a nie wyjdzie- od razu analizuję i zaczynam myśleć, to myślenie trwa i trwa. a wiem, że tych osób ja np nie obchodzę po tygodniu czy nawet 2 dniach

tutaj problemem wg mnie jest też brak takiej grupy znajomych, którą miałabym od zawsze. niby mowię- mam znajomych, ale to nie jest tak, że zajmujemy się tym samym- organizacja studencka, aktywność pozaakademicka-. znamy się z liceum i spotykamy się raz na tydzien raz, może czasem częściej.

zawsze robię sobie jakąś wymówkę. że mieszkam z rodzicami - i że nie jestem spontaniczna w relacjach, że konczę studia, za każdym razem kiedy wyjdę mam ciśnienie- że muszę być w domu i zakuwać a nie cieszyć się ze spotkań ze znajomymi.
że moje życie towarzyskie jest mniej ważne od akademickiego.
a przecież zycie studenckie tak nie wygląda. nie chcę się jeszcze 'stabilizować życiowo'. czeka mnie 2 stopien studiów. zobaczę jak będzie.

zresztą studiuję trudny kierunek i nawet w majówkę zamiast wyjechać gdzies ( i tak nie miałam zaproszenia ) siedzę w domu i robię projekt...a na facebook widzę, że ludzie siedzą na działkach.
wczorja byłam w mieście na imprezie- ale znowu z tymi samymi ludźmi.
tak jakbym nie potrafiła poznać nowych? jakbym ciągle z tymi samymi się widywała. nie wiem dlaczego ktoś do mnie spontanicznie po imprezie sam nie napisze. ja piszę do ludzi co tam co słychać. od jakiegos czasu nie dostaję sama takich wiadomości...

może obracam się nie w tych kręgach co powinnam? Może myslę, że jestem otwarta i towarzyska a wcale tak nie jest.. Nie publikuję nic na facebooku od pewnego czasu, nie wstawiam zdjęc, nie komentuję. A może powinnam?? Może jednak facebook jest ok jesli chodzi o kontakty towarzyskie. Ja przez facebook kontaktuje się tylko z przyjaciółmi, pomaga mi także na studiach- stworzyliśmy grupę.

Nie wiem dlaczego będąc mieszkanką miasta X nie jestem jakby w środowisku, nie znam welu ludzi którzy nawet są spoza mojego miasta a się jakoś wkręcili. Wiem, że są jakieś domówki imprezy zamknięte. Nie jestem zapraszana. Nie mieszkam w akademiku, nie znam ludzi z akademików robiących imprezy.
Było kiedyś takie przekonanie, że dziewczyna idąca do akademika idzie tylko w jednym celu. Nie wiem czasem czuję, że rodzice nawpajali mi jakiś dziwnych rzeczy przez wszystkie lata a ja się ich trzymałam kurczowo - bo to powiedzieli rodzice. Dopiero teraz się buntuję. W moich 20 latach życia.

Nie wiem czemu tak jest. Widzę, że fajni ludzie, ogarniający dużo w mieście znają się, znają nawet najmlodsze roczniki z uczelni a ja nie. Widzę co organizują , bez spiny, na luzie. Ogarniają i uczelnię i życie towarzyskie. Tylko ze nikt nie studiuje tego co ja

Kiedy mowię co studiuję ludzie twierdzą - wow to nie masz na nic czasu nie? A ja myslę sobie że jednak to prawda. Że chyba zostałam wyalienowana spolecznie i muszę 'nadrabiać' i doganiać innych bo widze ze oni mają zycie a ja nie -_-

nigdy nie byłam osobą chcącą zostać samą, poswięcić się dla uczelni, zrezygnować z rodziny, przyjaciól, życia towarzyskiego. im bardziej wpadam w krąg uczelni, możliwości wyjazdów zagranicznych, praktyk, pracy- tym widzę, że zmniejsza mi się krąg znajomych w moim mieście- bo się z nimi nie spotykam, bo nie mam czasu, pracuję nad sobą w sensie studiów, kariery.
poznaję ludzi takich jak ja- którzy pędzą, łapią się wielu możlwości, praktyk, wyjazdów. a zmniejsza im się krąg starych znajomych.

mam wiele zainteresowan. jedną jest muzyka alternatywna, indie. od zawsze jezdzilam na festiwale. mialam z kim. teraz nawet nie wiem z kim moglabym wyjechać, bo ludzie pracują, albo sami tworza sobie grupy. znam pobierznie znajomych którzy zajmują się muzyką, organizują koncerty, wydarzenia. ale zrezygnowali ze studiów, dorabiają sobie po kątach, ale żyją muzyką, pracą z tym związaną i mają znajomości. mają towarzystwo, grupę znajomych. a ja studiuję i czuję że nie należę ani tu ani tu.

PS czy moja wypowiedź swiadczy o tym, że jestem jednostką pragnącą być akceptowaną przez daną grupę ludzi? Czy dowodzi to, że nadal jestem niepewna siebie i swojej wartości i uzależniam ją od akceptacji grupy znajomych?
Też czasem tak mi się wydaje

Czyli mówisz, że kiedy będzie się po prostu robić swoje, dążyć do swojego celu małymi kroczkami- wtedy i tak znajdą się jacyś ludzie? Że paradoksalnie kiedy nie interesuję się daną sferą życia za bardzo i tak na niej zyskam? Czyli powinnam myśleć odwrotnie i mieć niektórze rzeczy po prostu w pupie ( brzydko mówiąc) nie angażować się za bardzo a i tak to mi się uda?

tak jest. przyznaję się do tego. jak to zmienić?
dużo osób mi to mówi/ło.

może coś w charakterze? może chcę być perfekcjonistką?

kiedyś byłam inna i się nie spinałam- nie chciałam być najlepsza. a teraz chyba spinam się wyścigiem szczurów i rekrutacją na 2 stopień- czy się dostanę czy nie. ile będę miała punktów. blabla. wazne ale wpływa na moje inne sfery życia

Tak w życiu bywa, że 90% będzie chciało cie zaliczyć, 8% będzie udawało że nie chce, a któryś się zakocha i go olejesz

i jak mam się zoientować kto sie zakocha, kto akurat nie bedzie chcial mnie zrobic w jajo ?

No biorąc to na logikę to ten, który będzie chciał tylko zaliczyć dążyć do tego będzie przy najmniejszym nakładzie pracy i będzie czynił dziwne podchody o których możesz poczytać na forum . Człowiek, któremu zależy na rozwoju relacji ma szczere intencje i swoimi czynami nie raz to udowodni.

Dokładnie. Wbrew pozorom bardzo łatwo to rozróżnić. Wystarczy tylko odrobina doświadczenia z dupkami, a potem już z górki i wystarczy być dobrym i uważnym obserwatorem oraz słuchać Intuicji.