Paniczny strach przed byciem pantoflem - Netkobiety.pl

gość naczytał się pewnie na męskich forach/blogach/w poradnikach jak powinno się rzekomo "postępować" z kobietami, a że nie miał wcześniej praktyki więc swą wiedzę teoretyczną praktykuje na tobie z takim oto skutkiem

Janq- ale w jakim sensie by jej nie mówił? przecież on jej nic nie mówi.
Z ego też możesz mieć racje, ale jeśli tak jest to nie wróże jego spektakularnej zmiany, często zejście na ziemie z przerośniętego ego jest efektem jakiejś terapii szokowej, a nie rozmów i próśb. 
" Nie bój się stracić czegoś, co Cię nie w pełni zadowala" mądrze

No, Ty raczej nie wpłyniesz na to, aby swoją postawę przemyślał, bo wyskoczy, że nie będzie się do Ciebie dostosowywał Jeżeli facet nie jest jakiś, nazwijmy to - przygłupi, to musiał gdzieś nabrać bardzo negatywnych wzorców i nie wydaje mi się, aby wystarczył do tego kolega, który "staje na równe nogi", bo dziewczyna do niego dzwoni. Trochę impas, bo z Tobą raczej nie zechce tego przepracować, a nikt inny nie ma interesu w tym, żeby pomóc mu spojrzeć na to szerzej. Obstawiałabym też, że pewności siebie niezachwianej zapewne nie ma, bo by wiedział, że nawet sprint w środku nocy po podpaski i czekoladę dla swojej kobiety nie zagrozi męskości czy niezależności faceta.

Masz jakieś ciekawe artykuły na ten temat, takie z naukowego punktu widzenia? Chętnie bym się zagłębiła w to. Mój partner twiedzi, ze dużo dziewczyn które spotykał chciały sobie ustawić faceta, on natychmiast kończył znajomosci

Żeby nie było, nie jest jedyny z takim przetrąconym myśleniem - ostatnio na fb na grupie mojego miasta podniosła się dyskusja na temat... mężczyzn chodzących z kobietami na zakupy oraz trzymających ich torebki. Wypowiedzi mniej-więcej pół na pół, ale i tak mnie zszokowały wypowiedzi, że to "odbiera męskości" - to na jak lichych postawach ta męskość jest zbudowana, że byle co ją odbiera?

  Szkoda jej zachodu, niczego nowego nie dowie się, to taki typ, on tak ma i co by jej nie powiedział to  z czasem będzie jeszcze gorzej.
To krótki związek, nie żałuj wiec go, bo z czasem ten zakompleksiony chłopak ustawi cię tak, że zatracisz cała swoją wolę, twoje potrzeby zejdą na dalszy plan, bardzo  bardzo daleki, może nawet będziesz musiała się ich wyprzeć.

Masz dopiero 25 lat, po co ci męczyć się z kimś kto ewidentnie ma jakieś problemy z sobą, on się nie zmieni tak łatwo, bo ktoś mu wszczepił ten strach, może w domu miał ojca "macho", który straszył go kobietami.  Jemu potrzebna by była terapia, a i to nie wiadomy efekt byłby jej.
Początek związku powinien być pięknym okresem, o którym wspomina się po latach z sentymentem, możesz już coś pięknego, związanego z nim co mogłabyś zapisać do kufra wspomnień?

Moja córka miała takiego  chłopaka, nie mówił jej nic miłego, nie obejmował tak jak chłopak zakochany obejmuje dziewczynę, wszystko było takie zimne. Chociaż tam nie było agresji, a u ciebie jest i to w czasie kiedy całujecie się  namiętnie, on potrafi odepchnąć cie brutalnie, dlaczego a no dlatego że on cały czas czuwa, nie oddaje się chwili. Każdy normalny człowiek gdyby w takiej chwili usłyszał, "...wiesz co ja bym z tobą zrobiła" raczej skojarzyłby z czymś bardzo miłym.  On jednak nie kojarzy tego jako coś miłego, może nawet całowanie z tobą chyba nie jest dla niego miłe.    Może jest z tobą, bo w tym wieku wypada mieć dziewczynę, a tak na prawdę to on dziewczyny nie potrzebuje, ustawia cię już tak, abyś mu za bardzo w drogę nie wchodziła, telefony odbiera z ociąganiem się, nie mówi kocham cię, bo  mówienie "ja ciebie też" to nie jest jak mówienie "kocham cię", nie ta siła i nie to znaczenie.  On się nie boi przeprosić, raczej on nie czuje takiej potrzeby. On słowo "przepraszam" uznaje za słabość.
Oglądałam związek mojej córki  z boku i jak chłopak zaczął mówić o ślubie, zapytałam jej ...na pewno chcesz takiego życia? Ja u niego nie widzę miłości, tam jest gra według mnie. Lepiej być samej powiedziałam córce niż z kimś kto jest zimny. Córce było żal tego związku, była to po nad dwuletnia znajomość, wiec próbowała  rozmowy z nim, jakiś wyjaśnień, odpowiadał za każdym razem...już taki jestem. Moja córka odeszła od tego chłopaka, po roku samotności  poznała innego chłopaka, jemu bardzo zależało na niej i to czuło się . Są już małżeństwem, kiedyś córki zapytałam, zadowolona jesteś a ona mi  ...mamo, jestem szczęśliwa .

Ewelina daj i sobie  szansę na spotkanie kogoś takiego, kto twoje słowa "....ty wiesz co ja bym z tobą zrobiła" potraktuje jako zapowiedź czegoś miłego, a nie że ona pewnie chce mnie upokorzyć, zrobić krzywdę.

Edytowałam, bo przeczytałam twój post, w którym opisujesz jaki jest zimny, nie pokazuje uczuć, szczególnie w miejscach publicznych trzyma dystans, to żywcem opis pierwszego chłopaka mojej córki, nie chcę cie martwić, ale nie dawno wyszło jednak że to gej, bał się przyznać przed rodzicami i znajomymi wiec moja córka miała w tym związku robić za przykrywkę.

Przyczepię się tylko do tego fragmetu, bo moim zdaniem, to wyjaśnia wszystko. To jest chłopak (celowo piszę chłopak a nie mężczyzna), który jeszcze nie umie być z kobietą, który o kobietach nic jeszcze nie wie, a dopiero uczy się. A do tego jest sztywny, i przez to beznadziejny także w kontaktach intymnych -  to jest i będzie coraz bardziej frustrujące. Nie wydaje mi się żeby on się zmienił, bo wylgąda na to, że on taki juz jest pozbawiony luzu, wyczucia, a tego nie da się nauczyć.

Azbi jeżeli chodzi o ten kufer wspomnień, może być ciężko. Są fajne, miłe, przyjemne chwile, ale są to chwile/momenty.

Widzę, ze on chce się spotykać ze mną, ale tak jak ktoś tutaj napisał, on chyba nie ma pojęcia o kobietach. Ma 26 lat, mnóstwo różnych znajomosci z dziewczynami, tak mi to przynajmniej opisywał. On ma bardzo dużo koleżanek, znajomych, potrafił kiedyś podobno nawet na dyskotece zagadać do dziewczyny, ale tak jak pisałam wcześniej wspomniał mi, ze on potrafi wyczuć kiedy dziewczyna chce rządzić i natychmiast kończył takie znajomosci. Twierdzi ze stara się być neutralny i po prostu normalny a kobiety chcą ciagle jakiś prezentów, nadskakiwania. On nie ma na to czasu bo jest dojrzałym facetem. Kiedyś zwrócił uwagę na ulicy na mężczyznę z wózkiem i niemowlęciem. Stwierdził ze ten facet jest bardzo niezadbany a kobieta pewnie wyszła od kosmetyczki. Ja powiedziałam żartobliwie ze z nim to pewnie role się odwrócą i będzie chciał abym ja była taka niezadbana ale to się nie uda
Nie mam pojęcia skąd on czerpie takie wzorce, gdzie on się tego naoglądał. Wydawać się mogło, ze on kobiety zna na wylot, jego ojciec wspominał ze do Łukasza ciagle jakieś znajome do domu przyjeżdżały.

Żeby nie było - w poprzednim poście nie chodziło mi o nie potrzymanie torebki, jakby go parzyła, ale o takie widoki, kiedy facet nosi swojej kobiecie torebkę, bo ta z kolei zachowuje się jak księżniczka i oczekuje takiego traktowania. Rzecz w tym, że żadna skrajność nie jest dobra.

Wracając jednak do sytuacji Autorki, to chłopczyk ma jakieś dziwne wzorce i panicznie boi się nawet partnerstwa, bo to przecież wiąże się z podziałem obowiązków mniej więcej po równo, czyli tych stereotypowo kobiecych także 'trzeba się chwycić'. Osobiście uciekałabym gdzie pieprz rośnie, bo taki związek to nieustająca walka i licytowanie się kto komu co, kto komu więcej, a kto komu mniej. To zdecydowanie nie jest zdrowy układ.

Dziewczyny, gdyby tutaj chodziło o torebkę to mały pikuś, mój boi się nawet powiedzieć mi komplement bo słyszę „nie będę ci za dużo słodził”, to wszystko jest takie wydzielone, wyliczone.

Bo taki jest ten facet. Ciagle gra. Za przeproszeniem, wiecznie z kijem w d...upie. Zawsze czujny, obserwuje SIEBIE z zewnątrz pod katem tego „jak widzą mnie inni”, „czy jestem odpowiednio traktowany”, „co inni powiedzą/pomyślą”, „czy czasem nie jestem lekceważony”. On jest na maxa skupiony na SOBIE. To się nazywa egocentryzm. Jak ktoś jest tak zaabsorbowany SOBĄ, to trudno mu dostrzec drugą osobę z jej potrzebami.
Albo zaakceptujesz go takiego, jakim jest, albo zwiąż się z NORMALNYM facetem. NORMALNY facet da ci ciepło i zainteresowanie bez obawy, że ucierpi na tym jego godność i męska duma. Z NORMALNYM facetem po prostu siię jest, cieszy życiem. NORMALNY facet, JEŚLI ciebie pokocha, nie będzie ci dawkował czułości, troski, ciepła i zainteresowania, ale będzie ciebie traktował jak siebie samego. Będziesz się przy nim czuła bezpieczna i zaopiekowana. Będziesz się rozwijała w jego ciepłe zamiast marnieć i usychać jak niepielęgnowana roślinka.
Podsumowując, uciekaj od tego samoluba.

słuchaj, krótha pilka. Sadzasz chłopaka przy stole, dajesz jerbatę i mu mówisz, że to co robi jest słabe bo:
- szacunek obustronny jest potrzebny
- kobiety mogą przejąć inicjatywę i np. zaproponować miejsce na obiad
- seks jest fajny jak obie strony się wyluzują
- miłe gesty w obie strony są pożądane, miłe i fajne
- to, że powie Ci coś miłego nie znaczy, że jesteś pantoflem

jak nie zrozumie to go wywal i znajdź kogoś, kto Cię będzie doceniał za to, kim jesteś

Troche tak, ale moj facet np pare razy moja nosil jak bylam obladowana :-D Bylo widac ze torba damska ale trudno. To jest milosc hehe. Nie to ze bylo tak czesto ale pare razy tak. Moj facet nie mial z tym problemu.

Co do tematu to uwazam tak jak Lady Loka. Facet zle postepuje, ale warto jeszcze dac szanse na rozmowe. Jezeli zrozumie, moze wtedy w koncu dostrzeze, ze jego zachowania sa zle, to ok. Jest jakas szansa na to, ze on nie ma doswiadczenia z kobietami i wiedze czerpie z poradnikow i zalezy mu, ale boi sie to okazac, mysli ze bedzie wtedy niemeski. Dlatego warto powiedziec, ze Ty oczekujesz partnerstwa i nie jest to niczym niemeskim, inaczej Wasz zwiazek nie bedzie mogl dalej trwac. Jezeli jednak taki ma charakter, to bedzie mial gdzies to co powie autorka, ale i ona wtedy bedzie widziala, ze to nie ma sensu.

Ja bym zrobiła taki eksperyment i jak następny raz wyskoczy z tym tekstem, że nie jest "pantoflarzem" to go na poważnie zapytaj, co dla niego znaczy "być pantoflarzem". Jak powie, "spełniać zachcianki" to zapytaj "a jakie konkretne?". Wrzuć przykłady z życia waszego "a jak cię proszę o podanie mi książki, to już tak czy jeszcze nie?" i zahacz o takie rzeczy "a jak kogoś przepraszasz za swój błąd, to tak czy nie?" "A jak ja mam na coś ochotę w łóżku i ty się na to zgadzasz, to tak czy nie?" "A jak ja się zgadzam, to czym ja jestem?"

Bo to się może szybko rozjechać. Pewnie i tak rozjedzie, bo to nie jest jakieś pomniejsze zachowanie tylko jakaś jego cecha charakteru.

Zle sie wyrazilam i moze teraz wyjde na ksiezniczke ale trudno :-P Nie mialam duzo bagazy tylko te torebke ale torebka duza damska bo damska ale naladowana. Bylam zmeczona i poprosilam go by niosl kawalek :-D Moze i smiesznie to wyglada, ale milo ze mi pomogl.

Ewelina, ale on doskonale wie o co ci chodzi, nie musiałaś mu tego tłumaczyć "precyzyjniej", on po prostu ma twoje prośby w dupie.
dał ci jasno do zrozumienia, że się nie zmieni, że ma swoją wizję w związku w której nie ma miejsca na czułość, wsparcie, miłe słowo. 
dodatkowo pokazał, że nie liczy się z twoim zdaniem, a twoje potrzeby marginalizuje.
manipuluje tobą wmawiając ci winę, że to rzekomo ty za dużo od niego wymagasz co jest wierutnym bullshitem.
uważa się za normalnego faceta- powinnaś go wyprowadzić z błędu, gdybym ja usłyszała taki stek bzdur z ust takiego Sebixa to by się we mnie chyba zagotowało, nie wiem jak ty zaregowałaś na to wszystko ale gdyby to był mój facet to ten jego monolog tudzież wasz dialog byłby ostatnim jaki bym z nim wymieniła.

Przykre, że tak trudno przychodzi mu ogarnąć tak proste kwestie, w dodatku wbija Cię w poczucie winy usiłując wmówić, że to Twoje wymagania są jakieś kosmiczne. Nie, nie są, one są zupełnie naturalne. 
Moim zdaniem trudno Wam będzie się porozumieć, bo jeśli on tak wyraźnie daje Ci do zrozumienia, że to czego oczekujesz nawet nie wchodzi w grę, to nie sądzę, abyś się w tym odnalazła, tym samym zwyczajnie się unieszczęśliwisz. On z kolei będzie dążył do realizacji tego modelu, który sobie założył i ze strachu "przed byciem pantoflem" nawet nie dopuści do swojej świadomości, że można inaczej.

Oddaliłam się od niego, przestałam się odzywać codziennie, jestem zajęta sobą i swoimi spawami. Jakiez było moje zdziwienie kiedy okazało się ze on pisał do jakiejś starej znajomej w celu odnowienia kontaktu. Powiedział mi ze czasem ma takie myśli czy inna dziewczyna tez by miała takie pretensje i go tak męczyła. Uznał ze jestem problemowa i za dużo wymagam. Napisał ze się pomylił co do mnie a inna może być o wiele spokojniejsza niż ja