ostatni krok do zdrady

Miałam podobną sytuację.. Przeczytaj mój wątek "chyba nie potrafię go pokochać" Tylko,że u mnie doszło do zdrady.. Potem nagły koniec  i wiem, że tamto miłością nie było. Byłam z nim chyba z przyzwyczajenia. Z obecnym partnerem nie mam takich problemów, nie patrzę na nikogo "inaczej", wiem, że on jest moją miłością.
Wydaje mi się, że masz podobnie.

Mnie zastanawia w jaki sposob kobiety podchodza do swoich wlasnych czynow, bo jesli czytam, ze

"Ostatnio myślę o nim cześciej niż o narzeczonym. Nie mogę przez niego zasnąc w nocy. Kontaktujemy się codziennie.

Proszę powiedz co o tym myślisz, czy powinnam coś zrobić? Boje się że ta znajomość powoli przeradza się w coś więcej."

Tutaj czytam przeciez o zdradzie emocjonalnej, uczuciowej wiec jaki to ostatni krok do zdrady? Zdrada juz nastapila teraz kwestia jest redefinicji swoich celow zyciowych i ew. szczerego zakonczenia falszywych relacji czy to z narzeczonym czy to z nowym mezczyzna.

To powiedz to psychologom, zmodyfikuj tresc ksiazek i definicje zdrady emocjonalnej. Nie wiem czy wiesz ale czlowiek wybiera juz na zasadzie pozwalania sobie na cos. Jesli bedac np. w zwiazku ide "na kawe" z kims, kto mi sie podoba, zeby pogadac poza domem, nie ma to nic wspolnego z praca, nie jest to moja przyjaciolka/przyjaciel to juz w tym momencie dopuszczam mozliwosci powstawania wiezi emocjonalnej z kims innym. W tym momencie (do ktorego absolutnie moglo nie dojsc poniewaz wczesniej mozna bylo podjac decyzje) jedni sie reflektuja i ucinaja to, inni wchodza w te relacje. A przeciez zawsze gdzies to sie zaczyna. To ze powstaje relacja uczuciowo-emocjonalna nie z wlasnej woli nie zmienia def. zdrady emocjonalnej gdyz raz ze czlowiek powinien reagowac na tego typu procesy aktywnie a dwa ze juz na etapie mozliwosci powstawania takich wiezi.

Zacytuje tutaj tresc przypadkowego artykulu:

"Siódma rano. Ania jak zwykle stanęła przed szafą, zastanawiając się, co na siebie włożyć. Codziennie ten sam rytuał, ten sam problem... Musi wyglądać elegancko w pracy. Szef przecież wymaga tego od pracowników. Ostatnio powiedział jej miły komplement, kiedy w dniu negocjacji z ?poważnym klientem" miała na sobie tę wiśniową sukienkę, którą dostała kiedyś od męża Jacka na dwunastą rocznicę ślubu. W tej sukience wyglądała nie tylko elegancko. Jej fason doskonale uwypuklał zgrabną sylwetkę, a długość pozwalała na wyeksponowanie zgrabnych, szczupłych nóg, jak dotąd często ?ukrywanych" pod spodniami. Zrobiło jej się nawet przyjemnie, kiedy klient kilkakrotnie kątem oka zmierzył ją od głowy aż po stopy.

Kiedy wyciągała bluzkę z dekoltem, uświadomiła sobie, że coraz staranniej przygotowuje się do wyjścia i coraz więcej uwagi poświęca na ubiór i makijaż. Poniekąd wiedziała, dlaczego to robi - szef lubi zadbane, eleganckie i atrakcyjne kobiety, a ona jako jego asystentka musi wszelkimi sposobami podnosić wizerunek firmy. A ponadto... czuła się tak przyjemnie, kiedy w czasie narad szef śledził każdy jej gest, a przy porannym pocałunku w dłoń tak głęboko patrzył jej w oczy...

Nie, między nimi nic nie było, na żaden flirt nigdy by sobie nie pozwoliła, gdyż była przekonana, że Jacek będzie na zawsze jedynym mężczyzną jej życia! Co prawda pozwoliła się tydzień temu zaprosić szefowi na kolację w czasie wspólnego szkolenia, ale poza tym, że czuła się z nim cudownie, kiedy ją adorował, to do niczego między nimi ?nie doszło". Wydawało jej się nawet, że chce ją pocałować na pożegnanie, ale zgrabnym ruchem w porę odwróciła się, by podnieść z krzesła torebkę i wywinęła się z tej niedwuznacznej sytuacji. Czy tego żałowała? Zastanawiała się, co powiedziałby Jacek, gdyby się dowiedział, że zdradziła go z innym mężczyzną? Co czułyby dzieci? Jak zareagowaliby bliscy i znajomi?

Czy można w tym przypadku mówić o zdradzie?

Słownik języka polskiego definiuje zdradę jako: (1) przejście na stronę nieprzyjaciela, wydanie czegoś wrogowi lub osobie niepowołanej oraz (2) niedochowanie wierności małżeńskiej. Czy można uznać, że Ania uczyniła coś z tych rzeczy?

Czy można nazwać zdradą delikatny dreszczyk emocji wywołany przeszywającym wzrokiem mężczyzny, który nie jest jej mężem? Czy Ania zachowywała się prowokacyjnie, ubierając się w sposób, który podoba się szefowi?

Spójrzmy na sytuację, w której się znalazła. Mąż po dwunastu latach nie patrzy jej już tak głęboko w oczy, kiedy się z nią wita, nie mówi już tak często, że ślicznie wygląda albo, że ma czarujący uśmiech. Nie śledzi każdego jej gestu, nie proponuje z taką determinacją wspólnej kolacji w romantycznej restauracji. Ale kiedy spotyka ją to wszystko ze strony innego mężczyzny, nagle uświadamia sobie, że jako kobieta bardzo za tym tęskni i bardzo tego pragnie.

Tęsknota za namiętnymi uczuciami, które z czasem ostygają w małżeństwie, jest stanem bardzo niebezpiecznym. Nie tylko ze względu na stopniowe, pozornie niewinne lokowanie uczuć ?po niewłaściwej stronie", ale przede wszystkim na zagrożenie zdradą faktyczną i całkowitym zerwaniem więzi.

Okazuje się, że zdrada wcale nie ma wymiaru tylko i wyłącznie fizycznego, gdyż zaczyna się ona właśnie w sferze emocji, na poziomie umysłu."

Widac Vian ze pragniesz zaklinac rzeczywistosc ale moze to dotyczy Twojej wlasnej sfery emocjonalno-uczuciowej. Moze uwazasz ze budowanie wiezi emocjonalnej z kims nie jest zdrada na zasadzie ktos kogo kocham ale nie wspolzyje jest moim przyjacielem (tylko). A przeciez jesli tak jest a Ty jestes w zwiazku z kims innym, to zdradzasz, zdradzasz emocjonalnie.

Skoro doszło już do sytuacji, że jesteś z chłopakiem ze strachu, to tym bardziej nie ma sensu abyś w tym tkwiła.

Jeszcze nie tak dawno byłam w podobnej sytuacji ( http://www.netkobiety.pl/t64937.html ).
I moje stanowisko jest takie- im szybciej, tym lepiej. Twojego mężczyznę krzywdzi nawet to, że myślisz tak intensywnie o innym. Może zacznę od tego, że ja po 4 latach związku zostawiłam narzeczonego dla innego. Mój facet też zawsze był chorobliwie zazdrosny, ja miałam przed nim wielu chłopaków, a on nie miał żadnej dziewczyny. Ten drugi był wspaniały, idealny, uroczy, doszło już nawet do wyznań miłosnych. Mój chłopak wrócił z półrocznego rejsu, zostawiłam go. Byłam z tym drugim może ze dwa miesiące. Przez cały ten okres mój były wystawał pod moim domem, pod szkołą, pracą. Płakał, błagał, lamentował, ale ja twardo- nic. To bardzo podłe, ale kiedy zauważyłam, że go tracę, że on traci nadzieję, trochę nawet bałam się, że coś sobie zrobi, jego mama wydzwaniała do mnie- to wtedy dotarło do mnie, co robię. Wcale nie było tak, że z tym drugim sielanka się skończyła, bo było fantastycznie, ale uznałam, że mojemu byłemu chyba bardziej zależy na mnie, kocha mnie prawdziwą miłością, choć tamten też traktował mnie, jak księżniczkę. Ale jednak, nie mogłam patrzeć na cierpienie narzeczonego, nie zlitowałam się nad nim- to on zlitował się nade mną. Kiedy już odpuścił, nie dzwonił, nie odbierał telefonów- dotarło do mnie, że go nie ma, że straciłam TAKIEGO człowieka, na rzecz przeciętnego przystojniaka- o pięknej duszy, ale jednak czegoś mu brakowało. Od początku zdawałam sobie sprawę, że mu tego brakuje, że jest inny od poprzedniego, ale tu nie chodziło o tego, tylko jednak o byłego, to mój były jest tak wyjątkowy, że jestem w stanie zaakceptować jego wady, to z nim powinnam być. On mi wybaczył, chociaż muszę  ciężko pracować na to, żeby odbudować zaufanie. Czasami myślę, czy to że wróciłam to nie jest błąd, żałuję że straciłam tamtego. Mój obecny narzeczony, czyli ten, którego zdradziłam, podczas gdy on był na rejsie jest bardzo ciężkim, apodyktycznym człowiekiem, wybuchowym. A teraz to wszystko uderza ze zdwojoną mocą, bo mi nie ufa. Chociaż już jest znacznie lepiej. To okrutne, ale czasami myślę, że moja zdrada, nasza rozłąka, troszkę uzdrowiła naszą relację, przynajmniej on uważa na to, co do mnie mówi, robi, wie że może mnie stracić, ale także ja wiem, że jedno moje potknięcie, a on raz dwa może odejść, zostawić mnie, chyba nauczyliśmy się szacunku. Tylko szkoda, że jego kosztem, bo zdaję sobie sprawę, że wiele wycierpiał.

Wniosek z tego taki, że po pierwsze nie warto zostawiać jednej osoby dla drugiej, bo nigdy nie będziesz pewna tego, czy dobrze zrobiłaś, po drugie bardzo łatwo możesz skrzywdzić i tym samym zmienić człowieka na całe życie, po trzecie- nigdy nie pozwól na destrukcję w związku, nigdy. Ty masz się czuć z drugą osobą dobrze, ma Ciebie kochać i szanować, oczywiście Ty jego również. po czwarte- NIE PRZEDŁUŻAJ niczego. Jeżeli czujesz, że z tamtym zaczyna się coś nowego, to naprawdę szybka, roztropna decyzja może oszczędzić Ci wiele cierpienia, albo wóz, albo przewóz, niestety. Ja czekałam za długo, za długo oszukiwałam i siebie i jego i kochanka, cierpiały przez to trzy osoby. Dopóki się nie zakochasz, jesteś w stanie podjąć rozważnie decyzję, a później, no cóż- to już tylko kwestia emocji, na które rzadko kiedy masz wpływ, a emocje to bardzo kapryśne sprawy.
Szczerze życzę Ci podjęcia dobrej decyzji, żebyś była naprawdę szczęśliwa. Pozdrawiam i oczywiście z niecierpliwością czekam, aż napiszesz, że decyzja zapadła.

Emocji nie da sie kontrolowac, a pojscie z kims do lozka juz tak. Zdrada jest czynem aktywnym i decyzja, a nie czyms co sie dzieje.
Zreszta co tu wybaczac? Nie ma czego.

Podrzucisz jakąś rzetelną książkę, która omawia zjawisko zdrady emocjonalnej? Ja takiej nie znam, ale nie moja specjalizacja niby.

No a wg Ciebie powinno się mieć więź emocjonalną tylko z partnerem/ką, ew. z najbliższą rodziną i nikim poza tym..? Miejsca na przyjaźń, koleżeństwo, znajomych już nie ma? Bo to wynika z tego co napisałeś - ucinać wszystkie więzi emocjonalne w zarodku na wypadek, gdyby się poczuło kiedyś "coś więcej".

ja nie kumam akcji, oki nie wrzucajmy wszystkich do jednego wora. Zawsze można pogadać z człowiekiem, ale jak się z kimś spotykamy, umawiamy np. w trudnych chwilach to w głowie jest wsparciem którego nie daje nam bliska osoba. Hm zastanawiam się czemu jak pojawiają się problemy to szukamy najłatwiejszej drogi zamiast ratować coś co było dla nas piękne na samym początku. Wszyscy myślą, że życie to bajka i zawsze będzie trwała. Dla jednych osób zdrada emocjonalna jest bolesna a dla innych nie, bo liczy się fizyczna. Pamiętajmy, że będąc w związku nie ma Ja i Ty tylko My. Coś co daję Tobie przyjemność, możę ranić bliską osobę i to różni ludzi i ich dojrzałość.
Najlepiej żyć w związkach i jak są kłopoty szukać ukojenia w innych ramionach. Każdy ma wady i zalety, ale na samym początku wad nie widzimy chyba że w obecnym partnerze bo go dobrze znamy.
Sam doświadczyłem zdrady emocjonalnej i do dnia dzisiejszego się zbieram bo to boli, że ktoś kto mówi kocha rozmawia na tematy prywatne z obcą osobą. Obecny śiat polega na tym, że jak zabawka się zepsuje to wymienimy na nową zamiast ratować tą ulubioną.
Hm tu też nie chodzi o pilnowanie każdej relacji, ale jak partner się o jakiejś dowie to życie nabiera trochę innych barw i jest czujny bo nigdy nie wie co się wydarzy. Każdy z nas jest wystawiony jak wspomnieliście na wieczne pokusy, znajomości, ale dystans i ich rozówj zależy od naszych głów. Hm za uczucia nie odpowiadamy, ale za decyzje ktore kierują nas do zmiany uczuć już tak niestety po co kusić los. Czujesz, że u Ciebie jest źle, to ogarnij się i nie kuś losu.
Każdy ma prawo do szczęścia, ale nie znam pary która nie przechodziła poważnych kryzysów i to serio poważnych.

Autorko, ja tu czegoś nie mogę zrozumieć.Przyjęłaś zaręczyny - po co i dlaczego.Jeśli nie jesteś szczęśliwa w tym związku, to powiedz mu to, porozmawiajcie o tym.Jeśli kochasz innego, to też nie bądź (sorki) świnią i powiedz to swojemu narzeczonemu.Po co brniesz w to dalej?Chcesz być na siłę nieszczęśliwa i unieszczęśliwić jeszcze przyszłego męża? To nie zabawa, nawet zakładając, że rozwody istnieją. Dla mnie to paranoja, ustal przynajmniej ze swoim narzeczonym, że musisz dojrzeć do ślubu, bo nie jesteś jeszcze gotowa na wiązanie się z nim.

Jednak w koleżeństwie powinny być inne emocje niż w związku nie uważasz? Z rodziną i najbliższymi przyjaciółmi można być otwartym, szczerym i pogadać o wszystkim ale bez podtekstów prawda? Ale jak idziesz na spotkanie z facetem/kobietą i na samą myśl masz lekki dreszczyk, chcesz wyglądać jak najlepiej żeby się podobać, w rozmowie co rusz padają dwuznaczne teksty, myślisz o tej osobie leżąc w łóżku z partnerem/partnerką itp. to wg Ciebie powinno się taką relację uciąć w zarodku czy brnąć dalej? Jak czujesz to "coś więcej" do kilku osób to sobie tak lawirujesz uczuciowo nic nikomu nie mówiąc? Czy to nie jest własna wola i premedytacja?

Emocji się nie da, ale możesz kontrolować to czy i jak je okazujesz.

@bellasuan Też mnie zastanawia po co przyjęłaś zaręczyny? Jak tak źle się z nim czujesz to znajdź sposób żeby to skończyć jak najszybciej.