Chwila prawdy(dla osób pesymistycznie nastawionych do świata)

od dziecka nie mam pojecia co to szczescie i kolorowy swiat,   ,w dziecinstwie zawsze bylam na szarym koncu. zawsze powtarzano mi ze wszystko zle to moja wina,awantury ojca po pijaku,choroby matki to wszystko moja robota,nie udane malzenstwo  10letnie .trzy letni nieudany zwiazek po zakonczonym malzenstwie,wydaje sie jak bym wszystkim robila wielka krzywde ,jednym szczesciem sa moje dzieci ale im tez zrobilam krzywde, przelalam na nie milosc ktorej nigdy nie mialam kochalam je za bardzo,tak bardzo chcialam kochac i byc kochana ze nie pomyslalam ze mozna tym zrobic krzywde,na dzien dzisiejszy moj swiat jest szary bury i bez wrtosci,staram sie to zmienic.ale wychodzi mi jak cale to moje zycie

tak,i tu sie Toba zgodze,sa ludzie którzy nigdy nie zaznaja szczescia nie z wlasnej winy,a jak ich tak obserwuje, to wydaje sie jakby byli bardzo szczesliwi ,potrafia cieszyc sie chwila, a w trudnych sytuacjach nie poddaja sie,wiele ludzi   wśród nich ja,powinno uczyc sie od nich wiary , i korzystania z zycia.

dość często nie dostrzegamy szczęścia bo za dużo od niego wymagamy! Zamiast cieszyć się z tego że możemy z rana wstać i wieczorem póść spać to chcemy mieć nowe ubranie, nowszy samochód itp itd. Ja czuję się szczęśliwa. Jestem szczęśliwa kiedy widze ze smakuje mojemu Misiowi to co ugotowałam, jak posprzątam i mogę nacieszyć oko że mam teraz ładnie, jak przesadze kwiatka w nową doniczkę.
Nie będę sie zastanawiać nad tym dlaczego świat jest ponury bo odemnie samej zależy czy ja chcę taki widzieć.

Sarenko - imponujesz mi swoim podejściem do tematu. Zgadzam się z Tobą w zupełności.
Mój pesymizm - wyrósł na bazie porażek i niepowodzeń z ostatnich kilkunastu lat mego życia. Jako nastolatka, a nawet dwudziestoparolatka, byłam optymistycznie nastawiona na wszystko co mnie spotykało (ale nigdy nie szłam na żywioł).  Uśmiech nie schodził z mojej bużki. A życie to pasmo doświadczeń - tych dobrych i mniej sympatycznych.... 
W moim życiu wielu rzeczy dokonałam. Jedynie nie potrafiłam stworzyć udanego małżeństwa. I to jest mój gwóżdż do trumny. Żyję z mężem w jednym domu, z którym NIC mnie nie łączy. Z tego powodu, mam załamania, depresje mniejsze i większe... Nie kocham go, ale trwam w tym zwiazku dla dzieci, rodziny, ludzi...

Podsumowując, brakuje mi tylko MIŁOŚCI. Nie wiem czy wymagam za dużo, czy po prostu życie zgasiło we mnie płomień.
Czy to może być powód do pesymizmu?
Ocenę pozostawiam Wam.
Pozdrawiam serdecznie.

Dzięki pesymizmowi (zakładaniu najgorszego), można być mile zaskoczonym, kiedy jest lepiej niż myślimy.
Jestem pesymistą.

Abro - z wielką przyjemnością. Moje gg 3911644.

Galicjanin, ale przecież pesymizm potrafi zabić całą radość w człowieku....
Czy pesymista potrafi cieszyć się kiedy coś mu się uda? Widzi to w ogóle?

Mnie denerwują pesymiści, którzy mają takie nastawienie "bo tak". Którzy nie mają jakiejś trudnej sytuacji życiowej, a drobne problemy mogliby rozwiązać, ale nie zrobią tego, bo zakładają, że im się nie uda. Dlaczego?
"Bo na pewno tak będzie".

On_26 wiem że moje słowa nie dadzą ci otuchy ale mam też nadzieję że cię nie zasmucą bo naprawdę okropnie ci współczuję i rozumiem cie,chodź na pewno nie całkowicie bo tak się po prostu nie da. Nie wiem co ci mogę napisać chyba tylko to żebyś się trzymał,żebyś znalazł jakiś punkt zaczepienia w życiu i był silny po prostu dla siebie.Jesteś jeszcze młodą osobą i wiele dobrego jeszcze może się wydarzyć w twoim życiu.Trzymaj się!

Bożenko odpowiem na Twoje pytanie: przyjmując, że jestem pesymistką:) - potrafię cieszyć się w wielu momentach mojego życia - wtedy mam tzw. "powera". Natomiast, gdy jest mi źle, tłumaczę sobie, że inni mają jeszcze gorzej. A wiem, że mają.....
Nie jestem marudą z zasady. To życie nauczyło mnie zbyt trzeźwo podchodzić do pewnych spraw.
Jest takie powiedzenie: Kto wysoko mierzy nisko spada. Chyba wolę niskie loty, aby ewentualny upadek mniej bolał. Pewnie to dyskwalifikuje mnie do życia "na maksa".... Ale cóż, życie to pasmo wyborów. Może to tchórzostwo z mojej strony...

Pesymista pesymiście nierówny:).

jakby nie patrzył wszystkich życie kopie, tylko my zwykli prości ludzie mamy tendencje do użalania się nad sobą. Wtedy zamist spojrzeć ze wcale nie jest tak źle to my co sobie mówimy? A ten to ma dobrze bo ma taką wspaniałą dziewczynę a ja taki samotny.... a ten to ma farta bo jest zdrowy a mi nie jest to dane i zamiast wziąć się w garść to pogrązamy się w swoim bólu.
Nawet nie doceniamy tego co mamy, jesteśmy głupio zachłanni i myślimy że jak popłaczemy ktoś się nad nami zlituje ale chyba nie o to chodzi.
Nikt z nas nie ma kolorowo kazdy ma swoje problemy tylko trzeba wnieśc w swoje życie odrobine słońca czego każdemu z Was życzę.

A ja miałam życie wesołe i szczęśliwe...
Dopóki nie przyjrzałam się mu głębiej i wnikliwiej...
Mam od roku depresję i próbuję wziąć się w garść ale ból tkwi we mnie od dawna.
Wiesz dlaczego?
1. Miałam kiedyś najukochańszą, najfajniejszą przyjaciółkę na świecie i ona po latach znajomości (znałyśmy się od dziecka) kopnęła mnie w d... zresztą nie pierwszy raz. Zawsze to ja podawałam rękę do zgody, chociaż to ona dąsała się na mnie o byle co.
2. Później nieudane próby nawiązania innych przyjaźni.
3. Później zostawiła mnie moja pierwsza miłość...
Nie mogłam się otrząsnąć przez 8 lat.
4. Później zawiodłam się na facecie, z którym byłam 7 lat.
5. Jeszcze później urodziłam dziecko i okazało się, że w roli matki strasznie się męczę, bo choc kocham mojego szkraba nad życie, to mam taka pustkę wewntrzną, że nie wiem, czym mogę się z nim dzielić.
Później zaczęłam się modlić.
I doszłam do wniosku, że, jak w piosence Dżemu "jak na deszczu łza, cały ten świat nie znaczy nic, a nic"
I że bez Boga jestem niczym.
ja już to wiem.
Jedynie modlitwa i szczere poszukiwania Boga, wręcz krzyk do Niego pomagają mi żyć.
Inne sprawy cieszą mnie, owszem, na parę chwil, ale pozostaje pytanie: "co dalej, czy to juz wszystko?
I wtedy zostaje wiara.
"Oprócz wiary nie ma nic, oprócz wiary nie ma nic".

jestem nieszczęśliwa, bo jestem perfekcjonistką...

Sam sposób postawienia pytania może obniżyć nastrój. Pesymizm czasami się przenosi...drogą kropelkową ? Albo międzyuszną ?
Papillon - Ty nieszczęśliwa z powodu perfekcjonizmu ?? No nie żartuj, widziałam jak perfekcyjnie rysujesz !

Moim głównym problemem jest samotność, wiem,że niektórzy mają poważniejsze problemy... Ostatnio myślę o przyszłości i jakoś nie mam ochoty żyć. Jeszcze ta pogoda spraiwa, że mój nastrój jest coraz gorszy:/ ehhh nie mam ochoty być samotną starą panną, kiedy wszystkie moje przyjaciółki mają już swoich wybranków .