Dziwne zauroczenie

Ludzie poradźcie coś bo zwariuje

O dziękuje za odpowiedź. Też mi to przeszło przez myśl, że zagadanie do niego by mogło pomóc, ale to trudne bo przed zajęciami się nie da pogadać bo on ma swoisty fanklub bab, które w wydekoltowanych bluzkach i kolczykach, pełnym makijażu wdzięczą się do niego i biją o miejsca z przodu, a mi do nich daleko bo ja przychodzę ćwiczyć a nie na podryw. A po zajęciach zaczynają się zaraz następne więc też odpada. Dodatkowo choć mam 30 lat to jestem nieśmiała w kontaktach z ludźmi,a już w ogóle takimi którzy mi imponują. Jest opcja żeby skontaktować się przez tą stronę internetową, ale czy to nie byłoby trochę dziecinne? Mogłabym się czasem zagalopować (zawsze się więcej napisze niż powie) to koleś mógłby stwierdzić że ze mną coś jednak nie tak, a nie chciałabym rezygnować z zajęć bo chodziłam na różne i te naprawdę wydają się stworzone dla mnie i nawet nie chodzi o to, że on je prowadzi ale, że w mieście podobnych nie ma. Wiem że to głupie w ogóle w moim wieku, ale nie daje mi to spokoju. Facet wydaje się bez wad teraz jeszcze się okazało że moja przyszła szwagierka go zna bo on robi jakieś interesy z jej ojcem i jak o nim mówi to też w samych superlatywach. I koleś mi imponuje jako osoba z pasją nie jako facet chociaż nic mu nie brakuje Mam po prostu wrażenie że znalazłabym z kolesiem wspólny język. Czy to jest złe albo nienormalne?

No można tak powiedzieć, że bardziej niż ja ale je chyba jednak interesuje bardziej jako wysportowany facet, bo to są albo młode dziewczyny albo starsze już babki. A on je raczej ignoruje tzn nie daje się Nawet jak jest jakaś nowa sierotka  z dużym dekoltem na zajęciach to nie skacze nad nią w stylu ja Pani pokaże tylko mówi ogólnie że zajęcia są trudne i nie przejmować się jak coś nie wyjdzie i nie wraca do tematu. Można powiedzieć że jest profesjonalny i nie próbuje wykorzystać tego że na niego lecą, chociaż na pewno to widzi. Będę musiała spróbować zagadać bo myślę że masz racje, ale będzie ciężko go dorwać.

Nareszcie ktoś kto mnie zrozumiał. Nawet nie wiesz jak mi tym postem poprawiłaś humor, bo już myślałam że jakaś popaprana jestem albo niedojrzała emocjonalnie. Na pewno będę próbowała zagadać. Bardzo Ci dziękuje za pomoc

Cieszę się i życzę powodzenia!

No i właśnie bałam się tego, że ktoś to tak zrozumie. Z mężem dobrze mi się układa, nie chce go wymieniać na pana z aerobiku chociażby dlatego, że jest dużo starszy i to zupełnie nie moja liga, nawet gdybym chciała męża wymienić, ja na niego nie lecę fizycznie. Nie szukam też wrażeń erotycznych bo jestem po 30. To co jak uważam Jana Pawła II za wspaniałego człowieka to znaczy, że chce z nim zdradzić męża? Nie porównuje oczywiście tych dwóch osób bo to byłaby przesada. Chodzi mi o to że facet imponuje mi stylem życia, otwartością do ludzi, tym że zaraża optymizmem i równie dobrze mógłby być kobietą. Chciałabym się czegoś od niego nauczyć a jednocześnie nie mam odwagi nawet zagadać. Nie jestem typem kobiety, która myśli hormonami. Dlatego napisałam tu bo miałam nadzieje, że ktoś mnie zrozumie a nie oskarży od razu o to że chce zdradzić męża bo mi pan od aerobiku zaimponował muskułami. Oceniasz mnie chociaż wcale mnie nie znasz.

No widać masz podobnie, a może nawet tak samo jak ja. Ja się bardzo cieszę, że poznałam mojego męża i choć długo nam się schodziło na wspólną drogę to dzięki niemu wiem, że to co wcześniej odczuwałam nie było ani miłością ani typowym zauroczeniem, ale też nie wiedziałam jak nazwać to odczucie. Z mężem poruszałam tą kwestię mówiłam mu, że ten facet tak zaraża optymizmem, że powinien ze mną pochodzić na zajęcia, że się mu spodoba może zacznie uprawiać jakiś sport bo koleś wiele zajęć prowadzi nawet na siłowni to skwitował, że taki koleś to na pewno jest gejem i nosi obcisły różowy strój na zajęcia i on raczej się nie skusi . Także pozostał mi tylko internet i to forum żeby sobie to w głowie ogarnąć. Poprzednio intrygował mnie mój wykładowca, dość stary, brzydki, ale miał taką wiedzę i tak potrafił ją przekazać, że niecierpliwie czekałam na każdy jego wykład, a ćwiczenia na uczelni to już w ogóle był dla mnie wypas wpatrywałam się w niego jak w objawienie nawet już znajomi z roku zaczęli mi z tego powodu dokuczać . Skończyłam studia to chcąc nie chcąc mi przeszło, ale jeszcze miło i rzewnie go wspominam. Ten kolega brata z kolei jak wchodził do domu to wschodziło słońce tyle miał optymizmu i uśmiechu w sobie mimo, że nie zawsze było u niego kolorowo. Moja była szefowa, można z nią było pogadać o wszystkim, była strasznie życzliwą i pocieszną osobą, która rozśmieszała mnie do łez swoimi perypetiami bo zdarzały się jej rzeczy nie do wyobrażenia. Niestety kierownikiem nie była najlepszym i w końcu została zwolniona, do dziś nie mogę się z tego pozbierać i jakbym miała odwagę to zaprosiłabym ją na piwo żeby znowu z nią pogadać. I takich osób było w przeszłości więcej ale dużo byłoby pisania. Widocznie albo łatwo mi zaimponować, albo mam szczęście do spotykania takich ludzi.