Witam
26 lat, jedynaczka, ukochane dziecko mamy i taty, których związek powstał z mojego powodu i który aktualnie się już nie sprawdza
Co raz częściej zauważam swoją zależność od rodziców, głównie mamy która chciałaby mnie wciąż kontrolować, narzucać swoje zdanie. Pełni funkcję kierowniczą zawodowo,.zarządza sporym gronem osób, jak i całą społecznością młodych ludzi. Zawodowo zorganizowana i ułożona. Tata pełni rolę tła, pomocy kiedy trzeba i jest we mnie zakochany od narodzin do dziś. Zawsze powtarza że kocha mnie bardziej od mamy, co mnie denerwuje i czego nie lubię.
Tata jest zbyt opiekuńczy, uważa mnie za małą córeczkę, kryta należy głaskać, nazywać zdrobniale i pieszczotliwie jak dwadzieścia lat temu kiedy byłam szybkiej. Nie lubi i myślę że nie pogodził die z moim odejściem z domu po liceum, kiedy wyjechałam na studia. Nie podobał mu się też pomyśl kupna przeze mnie mieszkania na kredyt,.choć teraz chętnie pomaga mi w remoncie i ma z tego wielką frajdę.
Mama z kolei chciałaby mi narzucić wybór mebli, koloru ścian itd.
To doskonały moment żeby przekonać się jak bardzo chcą mieć na mnie wpływ,.do jakiego stopnia wciąż jestem od nich zależna.
Jakiś czas temu wyczytałam się z kimś, kogo nie uznawali za dobrego partnera dla mnie. Jedynie go tolerowali. Swego czasu usłyszałam od mamy że jeśli sprawdzi się on do mojego mieszkania, to mama umrze przeze mnie. Myślę że to zdanie dobrze podsumowuje top, jak mnie ratuje i jak budujący mieć made mną kontrolę emocjonalną.
Jak budować swoją niezależność w takim układzie?
Myślę sama, dokonuje własnych wyborów, ale często łapie się na tym że nie lubię kiedy rodzicom się one nie podobają.. Czuję się w wielkim obowiązku spieniania ich oczekiwań. Kiedy tego nie robię, czuję się trochę jak... Niewdziecznica?
Wiem że to absurdalne ale tak jest.
Podobne tematy
Polecam skorzystać z pomocy terapeuty.
On najlepiej pomoże odzyskać wiarę w siebie i samoocenę.
Sama możesz nie dać rady, a kontaktu zapewne z rodzicami zrywać byś nie chciała.
bedzie ostro jak juz znajdziesz partnera. absolutnie go nie rzucaj pod ich wplywem bo gdybys zostala sama na cale zycie to bedziesz rodzicow o to obwiniac.
ne moze byc tak ze kazdy chlopak im nie pasuje, rozumiem ten i tamten,ale wszyscy nie.
niezaleznosc finansowa.
szoda ze nie masz rodzenstwa, moze by sie wnukami zajeli wg ich umiejetnosci psucia dzieci.
Już z ostatnim partnerem było ostro.
Pamiętam jak tata wyrwał mu moja walizkę na dworcu mówiąc: Ona jest jeszcze moja! I się uśmiechając..
To było akurat dawno, wtedy zupełnie nie umiał sobie poradzić z obecnością faceta w moim życiu.
Obawiam się że taki stan rzeczy może mieć też związek z tym, że rodzice się nie dogadują. Oni nie są spelnieni w tym związku więc szukają go w relacji że mną, ale dla mnie dość patologicznie.
Zaczęłam już chodzić na spotkania u terapeuty.. Na razie słucha i obserwuje.
Nigdy nie chce rezygnować że swojego partnera dla nich, przecież to totalna głupota. To moje szczęście, nie ich.
Witam
26 lat, jedynaczka, ukochane dziecko mamy i taty, których związek powstał z mojego powodu i który aktualnie się już nie sprawdza
Co raz częściej zauważam swoją zależność od rodziców, głównie mamy która chciałaby mnie wciąż kontrolować, narzucać swoje zdanie. Pełni funkcję kierowniczą zawodowo,.zarządza sporym gronem osób, jak i całą społecznością młodych ludzi. Zawodowo zorganizowana i ułożona. Tata pełni rolę tła, pomocy kiedy trzeba i jest we mnie zakochany od narodzin do dziś. Zawsze powtarza że kocha mnie bardziej od mamy, co mnie denerwuje i czego nie lubię.
Tata jest zbyt opiekuńczy, uważa mnie za małą córeczkę, kryta należy głaskać, nazywać zdrobniale i pieszczotliwie jak dwadzieścia lat temu kiedy byłam szybkiej. Nie lubi i myślę że nie pogodził die z moim odejściem z domu po liceum, kiedy wyjechałam na studia. Nie podobał mu się też pomyśl kupna przeze mnie mieszkania na kredyt,.choć teraz chętnie pomaga mi w remoncie i ma z tego wielką frajdę.
Mama z kolei chciałaby mi narzucić wybór mebli, koloru ścian itd.
To doskonały moment żeby przekonać się jak bardzo chcą mieć na mnie wpływ,.do jakiego stopnia wciąż jestem od nich zależna.
Jakiś czas temu wyczytałam się z kimś, kogo nie uznawali za dobrego partnera dla mnie. Jedynie go tolerowali. Swego czasu usłyszałam od mamy że jeśli sprawdzi się on do mojego mieszkania, to mama umrze przeze mnie. Myślę że to zdanie dobrze podsumowuje top, jak mnie ratuje i jak budujący mieć made mną kontrolę emocjonalną.
Jak budować swoją niezależność w takim układzie?
Myślę sama, dokonuje własnych wyborów, ale często łapie się na tym że nie lubię kiedy rodzicom się one nie podobają.. Czuję się w wielkim obowiązku spieniania ich oczekiwań. Kiedy tego nie robię, czuję się trochę jak... Niewdziecznica?u
Wiem że to absurdalne ale tak jest.
To jakies totalne uzaleznienie od nich...
Wiesz, znalam pewna osobę, która długo mama ubierała etc. I w końcu przyszedł bunt , przestała od niej odbierać telefony etc. Bolalo, czuła się fatalnie... Przetrwała te emocjonalna burze i teraz, jeśli rozmawiają to na luzie 
ale nie ma szans na narzucenie jakiej kolwiek woli mamy..
CAsami po prostu trzeba odciąć ten kontakt, będzie bolalo, ale i wy prostuje sporo...
wybierz mądrego partnera, lepiej zebys nie potrzebowala pomocy od nich.dajmy na to-masz partnera,dziecko i sie pojawia problemy. to wejda ci na glowe.pod pozorem pomocy wejda do zycia.
czas uciac wiezi, czas isc na swoje.
jest tyle miejsc gdzie twoi rodzice moga sie spelniac, gdyby bylo mi strasznie nudno to bym dala ogloszenie ze zajme sie czyims dzieckiem za darmo.nawet tyle zeby miec zajęcie:)
Wizyta u terapeuty, rozmowa z rodzicami.
No i powodzenia, musisz postawic na swoim.
Stawiam na swoim. Uczę się nie przejmować ich zdaniem i widzę duże postępy.
Przede wszystkim boli mnie, że między nimi się pieprzy i wtedy jakoś tak niby mimochodem staję się ich towarem przetargowym. Jakby mieli się o mnie bić.
Oni się między sobą nie dogadują, więc chcą przelać pewnie całą miłość na mnie.
A ja czuję tego wielki ciężar...
Ostatni partner był momentami przerażony, że oni chcą mieć władzę nad naszą relacją. Koniec końców, to on spieprzył sprawę i na koniec wyżygał mi, że i tak moja mama jako jego teściowa nie dałaby mu żyć. Nie znosiła go, bo mnie ranił, nie dlatego, że w ogóle był...
- Iwona40
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Polecam książkę-Toksyczni rodzice- Susan Forward oraz własną psychoterapię .