Spowiedź i koniec seksu.

Przeżywałem podobny problem. Jestem człowiekiem wierzącym, regularnie chodziłem do spowiedzi do puki nie poznałem swojej ex. W końcu przyszedł ten dzień i zrobiliśmy to. Później coraz częściej, aż w końcu stało się to uzależnieniem. Przestałem chodzić do spowiedzi bo musiałbym się spowiadać co tydzień, poza tym w spowiedzi musisz żałować za swoje grzechy, a ja nie żałowałem. Ale w końcu przełamałem się i poszedłem do spowiedzi, ale z góry powiedziałem księdzu że nie żałuję tego co zrobiłem, ale postaram się to ograniczyć. Tylko pod tym warunkiem dostałem rozgrzeszenie. Było mi z tym źle, bo moja partnerka nalegała ciągle na seks a ja musiałem odmawiać.
Bóg tak chciał że się rozeszliśmy, widocznie tak musiało być i chciał do mnie dobrze ? Nie wiem.

Jedyne co mogę doradzić to nie nalegaj na seks, rozumiem że może Ci tego brakować, ale skoro się kochacie to weźcie ślub i już grzechu nie będzie

A ja również przezywam podobny problem. Zawsze bardzo wierząca i blisko Boga a po poznaniu JEGO zyje w grzechu... To mój wybór bo partner do niczego mnie nie namawiał ani nie przekonywał.

I tak jak pisze Wojtek to powinnas uszanowac jego decyzję i nie nalegać a juz na pewno nie szantazuj go.
A skoro jesteście narzeczeństwem to szybko slub i po problemie

Seks przedmałżeński jest grzechem i nic tu nie zmieni uczucie do drugiej osoby.

Ci ludzie maja zasady zgodnie ze swoja wiara. Mozesz tego nie rozumiec ale nic Ci do tego. Bardziej juz zalosne jest wysluchiwanie osoby, ktory twierdzi ze jest katolikiem, ale zasad tej wiary nie przestrzega. To tak samo jakby Policjant nie widzial nic zlego w handlowaniu narkotykami z mafia, bo przeciez "wszystko jest dla ludzi".

Natomiast autorka ma problem, ktory wynika z zaburzenia sposobu tworzenia zwiazku, zgodnie z wiara jej narzeczonego (bo raczej nie z jej wiara w praktyce). W takim przypadku sa dwie opcje. Albo odejsc od narzeczonego albo potraktowac te niedogodnosc jak okresowa wstrzemiezliwosc seksualna, ktora wynikla np. z "choroby".

Plusem jest to ze sie juz "poznali" i tez ew. silne umocowanie narzeczonego w zasadach, ktore wyznaje. Minusem powstale juz rozbudzenie seksualne, ktore jednak mozna ew. przekierowac na aktywosc. No i jeszcze jest rozum, nauka panowania nas swoimi popedami, emocjami. W sumie ciekawe doswiadczenie.

Wiesz, ale jestem przeciwny hejtowaniu i dobrze ze jest okazja pokazac o co chodzi. Bo mnie sie wydaje ze kwestia wyboru zasad, jesli sie ich przestrzega i sa one do zaakceptowania, nie jest kwestia ktora nalezy "osmieszac", zwlaszcza jesli to jest kwestia wyboru danego czlowieka, czy jest umocowane w jakims "kodeksie spolecznym". Dzis problemem wiekszym jest brak zasad a nie ich bezwzgledne przestrzeganie. I tak doszlo do sytuacji, gdzie uczciwy, nie bioracy lapowek urzednik jest wysmiewany, a ten drugi podziwiany za "sukces".

Druga sprawa to ze ludzie ludziom narzucaja cos, moze to byc rowniez z "imie boga" z tym ze czesto to sa ludzie. Jednak w przypadku "ciala" ze tego co wiem nauka spoleczna KK w kwestii poruszanej jest poparta wieloma opracowaniami, z ktorych trescia (po przeczytaniu) w wiekszosci sie zgadzam. Opisuja one prawidlowy przebieg budowania zwiazku miedzy ludzmi, taki jaki mial miejsce kiedys oparty na zgraniu sie osobowy na 1 miejscu, a seks jest na ostatnim (jako zwienczenie utworzenia zwiazku). Ma to swoje uzasadnienie i sens. Twoja postawa tutaj to tak samo jak powiedzenie, ze bedziesz brac narkotyki, czego Ci nikt nie zabroni, mimo ze znany jest zlyw wplyw tego na czlowieka (niektorzy uwazaja ze nie ma problemu). Glowny aspekt "zlego wplywu" zbyt szybkiego seksu jest taki, ze potencjalni partnerzy nie sa wstanie zferyfikowac swojego "dopasowania" w normalnym trybie, co sie czesto msci po 2-3 latach, kiedy fascynacja fizyczna mija. I oto tutaj glownie chodzi. Dla mnie to jest logicze tak samo jak to ze katolik przestrzega zasad swojej wiary, inaczej nie jest katolikiem tylko pozujacym na katolika, czy kogokolwiem innego. Badzmy tutaj uczciwi wobec siebie, bo inaczej samooszukujemy sie. I teraz pytanie czy czlowiek moze robic co chce ze swoim cialem? To ciekawe pytanie poniewaz uwazam ze moze na tyle na ile jest samoswiadomy swojej calosci i swojej czesci w rzeczywistosci, co ma rowniez wplyw na innych na plaszczyznie zarowno materialnej jak u duchowej. Kiedy zobaczy ten wplyw odpowiedz nie bedzie juz taka oczywista. Poa tym pojawia sie kolejne pytanie. Czy to czlowiek kieruje swoim cialem, czy moze, wrecz odwrotnie, to cialo kieruje czlowiekiem?

Oczywiscie jak ktos jest katolikiem to powinien przestrzegac zasad, co nie zmienia faktu, ze dla mnie te zasady sa dla ludzi, ktorzy samodzielnie nie mysla i musza w kazdej najmniejszej sprawie miec pomoc i wskaznik gdzie isc.

"To ciekawe pytanie poniewaz uwazam ze moze na tyle na ile jest samoswiadomy swojej calosci i swojej czesci w rzeczywistosci, co ma rowniez wplyw na innych na plaszczyznie zarowno materialnej jak u duchowej."
Dla mnie to jakies maslo maslane.
To co wkladam sobie do pochwy dla swojej przyjemnosci to juz moja sprawa i nie obchodzi mnie jaki to ma wplyw na czyjas duchowosc. To jego problem.

KK chcial sie wyrozniac i byc innym od starozytnych religii - stad ta niechec do seksualnosci. Bo starozytne religie swietowaly seks. I teraz w wyniku tego hipsterstwa mamy takie dylematy

Po pierwsze, nie podoba mi sie, ze partner autorki watku podjal taka decyzje bez jej wiedzy i bez konsultacji z nia. Postawil ja przed faktem dokonanym.

Po drugie, gdybym byla na miejscu autorki porozmawialabym z partnerem aby ustalic co jeszcze moze byc problemem, czy i jakie maja roznice w pogladach itp.

He, he widać ze nie rozumiesz podstaw każdej wiary. Bog jest jeden i zawsze jest najważniejszy.

Natomiast w tej "dyskusji" zauwazylem ze wcześniejsze glosy nie skupialy się na problemie autorki ale na własnym jakby "problemie" wypowiadających się, jakby to oni mieli problem z tym problemem.

Mysle ze z jednej strony to racja ze nie należy podejmowac decyzji samemu, z drugiej strony w kwestii wiary nie ma kompromisow w tym sensie ze "nawrócenie" tego nie dopuszcza. Wyobrazmy sobie taka sytuacje ze urzednik, który bral lapowki, nawraca się na uczciwość i teraz tych lapowek postanawia nie brac. Nie może wiec ulec retoryce swojego petenta od którego je bral, ze przecież powinien z nim uzgodnić to nie branie a skoro bral to powinien brac nadal.

Mysle ze tutaj zupełnie mylicie pojęcia a ja wręcz lapie się za glowe do czego dziś dazy swiat. Bo powoli zaczynam rozumieć ze brak zasad staje się powszechny. Prowadzi to jednak nie do wolności człowieka ale do jego zniewolenia. Do bezkarności czemu nie pomoze zaostrzenie kar, do wybiorczosci w ocenie jednych zachowan negatywnie, drugich pozytywnie, przy tym samym mechanizmie, itp. Dla mnie to szokujące.

Szokuje mnie tez brak tolerancji i egoizm który wyziera, przede wszystkim, z ostatniego postu. Brak tolerancji tutaj rozumiem przez niezroumienie inności. Np. ludzie kochający się nie maja z tym problemów, nawet jeśli się roznia wiara, to się szanują i tolerują. Wiele jest takich zwiazkow. Jak wiec można powiedzieć, ja jestem ważniejszy/wazniejsza od Twoich przekonan? Bo co? Bo moje chcenie, moje przekonania sa ważniejsze? Nie, należy wtedy wcześniej wybierac pod katem zgodności ze swoimi przekonaniami a nie kierowac się potem postawa skrajnego wręcz osobistego egoizmu.

Witam,
wypowiem się w ten sposób - najbardziej zabolało mnie w tej sytuacji to, że nie byłam przygotowana na tak gwałtowną zmianę stylu naszego życia. Mój narzeczony nie przeprowadził ze mną rozmowy. To było czysto informacyjne hasło "do ślubu koniec z seksem". Jest to ciężki temat ponieważ seks to sprawa jedyna w swoim rodzaju. To nie jest to, że on nagle przestaje pić alkohol bądź nie je słodyczy. Abstynencja seksualna dotyczy również mnie i nie potrafię się do tego odpowiednio ustosunkować. Z jednej strony muszę uszanować jego decyzję, do seksu go nie zmuszę z drugiej strony on wie, że mnie się to nie podoba.
Tym bardziej jest to dla mnie przygnębiające bo zawsze wiązałam seks z miłością, m.in tak ją wyrażam. Nie chodzi o czyste zaspokojenie swoich żądz, popędu aby tylko BYŁO. Dla mnie seks jest całą filozofią i może dlatego tak ciężko mi się to znosi. Teraz czepiam się o byle co, myślę, że mam do niego jakiś podświadomy żal. Nie chcę tak odczuwać. W końcu to tylko seks...Obawiam się jednak, że zacznę sobie wkręcać, że seks mnie nie obchodzi, że go nie chcę. To może poważnie się odbić na mojej psychice i nie wiem no...chciałabym żeby było normalnie.
Więc...dla mojego narzeczonego w tym momencie to siłownia duchowa, on rozwija się w wierze, jest szczęśliwy, cieszy się czystą bliskością i ogólnie rzecz ujmując czuje się "w porządku" wobec wiary. Ja mam odwrotnie - jak to o tym myślę, to czuje się odtrącona, pozostawiona sama sobie z tym tematem i nie czuję szczęścia. Ktoś tutaj napisał, że może to szansa aby na seks spojrzeć inaczej, że może wyjdzie nam to na lepsze, odkryjemy się na nowo. Też bym chciała tak do tego podejść ale nie potrafię - jak myślę o tym przymusie,  na który nie mam ochoty w tej chwili, to czuję frustrację. Może nie jestem dojrzała to faktycznej roli narzeczonej.
Kiedyś mój znajomy zapytał się pewnego księdza jak to jest z tym seksem przedmałżeńskim. Ksiądz odpowiedział "Jak seks jest dobry to nie ma grzechu". Tego się trzymam. Nie ma mowy o jakimś wykorzystywaniu, egoizmie w tej sferze. Zawsze było z miłością i czułością. A teraz nie ma w ogóle

Na chłopski rozum - po ślubie też jest grzech, jeśli się stosuje jakąkolwiek antykoncepcję...

Zgadzam się z tym i między innymi dlatego nie jestem osobą wierzącą.

@Przemo77:
Niby podwójnie dojrzały, a pisze jak dziecko - wybacz za tego pstryczka, ale nie mogłem się powstrzymać
Wiara, czy to w Boga, czy Potwora Spaghetti czy ziejące ogniem zielone krasnoludy na sprężynach to po prostu wiara. Tak samo jak wiara w siebie. Ona nie potrzebuje dowodów, których Ty chcesz i których możesz się doszukiwać. W tym tkwi jej potęga i dlatego potrafi tak wiele. Nie ignorowałbym tego, podobnie nie ma co się tak wypowiadać o osobach wierzących.

Nie mylmy wiary w ślepe zapatrzenie na bzdurne zasady kościelne, bo to coś zupełnie innego.

Mojej kuzynce ksiądz powiedział, że seks przed slubem może być dozwolony gdy ludzie sie kochaja i planuja małżeństwo
Twój narzeczony zapewne został rozgrzeszony z seksu przedmałżeńskiego obiecując poprawę i żałując grzechu. A Ty musisz to zrozumieć i zaakceptować.

Sytuacja jest trudna. Tylko niezgodze sie z jednym. Otoz zarowno "wierzacy" (moze nie w tej dyskusji ale jako przyklad podani sa ksieza) oraz "niewierzacy" wszyscy wiecie co chce Bog, z czym sie zgadza, z czym nie, za co kaze a za co nie. Tak sie zastanawiam skad macie te wiedze, bo ja takiej wiedzy nie mam. Czy nie uczciwiej by bylo, nawet wobec samego, powiedziec, ze sa to moje wlasne przekonania i nie mieszac do tego Boga? To na co zwracalem uwage to na zgodnosc postepowania i wiary, ktore sie ponoc "wyznaje". Pisanie ze jest sie wierzacym a jednoczesnie negowanie zasad tej wiary, nazywa sie hipokryzja. Ale podobno wszyscy nimi jestesmy

Sytuacja dziewczyny jest trudna bo nie wie ona czego sie "spodziewac" po swoim narzeczonym. Nie wiemy tez kiedy jest termin ew. slubu, jak odlegly, czy teraz to kwestia nauk przedmalzenskich (problem krotkofalowy) czy stalej zmiany wogole (problem moze byc dlugofalowy). Jak potem bedzie w kwestii jakis kompromisow, itp. Poza tym i tam wiekszosc piszacych pisze tutaj przez pryzmat siebie. Mysle ze akurat w tym przypadku nalezalo by porozmawiac z kims kto sie zajmuje malzenstwami. Sam ma do tego inne podejscie niz KK, ale czesto wspominan o wartosci spolecznych nauk KK. Czy wlasciwie samo rozpoczecie wspolzycia, deklaracja tworzenia zwiazku nie jest jakism taka juz deklaracja malzenska?

Seks przedmałżeński jest grzechem, ale nie lubię ludzi, którzy widzą Boga jako istotę wiszącą nad człowiekiem z batem albo czekającą gdy tylko przekroczy granicę aby razić go piorunem. "Bóg jest Sędzią Sprawiedliwym, który za dobre wynagradza a za złe karze." - jedna z głównych prawd wiary. Ja wiem, że w dzisiejszych czasach trudno jest żyć zgodnie z zasadami wiary, uczymy się długo, zaczynamy pracować późno, osiągamy pewną stabilizację jeszcze później, nie mamy czasu dla siebie, popełniamy błędy... To wszystko jest niezgodne z naturą człowieka. Ostatnio rozmawiałem trochę z moim znajomym księdzem który sam mi powiedział, że nigdy nie było tak ciężko żyć moralnie jak w dzisiejszych czasach. Starajmy tłumaczyć sobie to w inny sposób. Dążmy do tego by zakładać szczęśliwe rodziny, dla mnie to błogosławieństwo Boga na całe nasze życie dla nas dwojga jest bardzo ważne, chcę wypowiedzieć tą przysięgę jako moje słowo honoru przed Bogiem i wyraz zaufania, wdzięczności i miłości do przyszłej żony, dbajmy o siebie... Kwestia współżycia niestety budzi kontrowersje ale myślę, że Bóg byłby okrutnym Bogiem gdyby karał człowieka który kocha swoją drugą połówkę, konsumuje związek, ale praktycznie spełnia wszystkie warunki przysięgi małżeńskiej bez składania jej a po prostu z pewnych przyczyn niezależnych ślub się opóźnia. Bóg jest miłosierny i pragnie naszego szczęścia. Jeśli współżyjecie przed ślubem to trudno - po prostu starajcie się znaleźć drogę do Boga a na pewno prędzej czy później zaprowadzi was pod ołtarz. Pozdrawiam.

Co do samego grzechu przypomnę, że jeszcze ważniejsze od niego są okoliczności w jakim on nastąpił. Brutalnego mordercę nie stawia się w takim samym szeregu co kogoś kto np. oddał życie zabijając kogoś w obronie innych. Tak samo tutaj co innego bzyknięcie jakiegoś pustaka w kiblu na dyskotece a co innego seks w sytuacji opisanej wyżej.

Tak, na pewno pewne problemy w "komunikacji" tutaj sa. Jest problem w kwestii oceny czy to jest sprawa "jednostkowa" dotycząc ważnego aspektu wiary, czy cecha charakteru, sposób postepowania. Bo jeśli to drugie to może pojawić się głębszy problem we wspólnym zyciu.