Co sie dzieje z kobietami?

Pytanie brzmi dlaczego WSZYSTKIE te dziewczyny były zawsze zazdrosne po pewnym czasie. Dziwne co nie?
Może takie typy kobiet Ci odpowiadały (zazdrośnice) i/lub nieświadomie (?) wzbudzałeś tą nieszczęsną zazdrość (zobacz czy Twoje zachowania mogłyby zostać odebrane Z PERSPEKTYWY partnera jako powód do zazdrości, bo dla kogoś np. podanie żakietu z uśmiechniętą buzią to już powód do zazdrości, a dla kogoś innego nie).
Tak czy owak zgadzam się z NinaLafairy, Panowie pod tym względem nie są lepsi, a o tym przekonałam się na własnej skórze. Najważniejsza jest KOMUNIKACJA. Ty w ogóle wiedziałeś co powodowało u Nich tą zazdrość i coś z tym robiłeś, czy miałeś to głęboko w poważaniu? Jeśli zlikwidujesz powód zazdrości to ona powinna zniknąć?

zgadzam się z Cleopatrą, widocznie Ty nie dawałeś im 100% bezpieczenstwa, nie czuly sie pozadane w tym zwiazku i stad zazdrość

Ja napiszę ze swojego punktu widzenia, bo sama bywałam zazdrosna o swoich chłopaków. Nawet zdarzało mi się wypominanie koleżanek, generalnie okazywałam tę zazdrość i tego potem żałowałam.

Zatem:
1.
moim zdaniem przede wszystkim problemem jest niskie poczucie własnej wartości. Jasne, że byłam w związku, w którym facet naprawdę przesadzał, bo wydzwaniał do mnie w środku nocy z różnych klubów, pod wpływem alkoholu, i opowiadał, co z kim za chwilę zrobi. Ale to był wyjątek.

Na ogół po jakimś wypominaniu, że mój chłopak był zbyt miły dla koleżanki, kiedy już sprawa się wyjaśniała i ze mnie emocje opadły, rozumiałam, że wszystko było kwestią:
- mojego niskiego poczucia  własnej wartości  (bo np. akurat straciłam pracę)
- mojego stresu (czepiałam się chłopaka, skupiając na nim stres przed ważnymi egzaminami)
- mojego pms (szczerze? to była najczęstsza przyczyna...).

2.
Niestety, czasem też w moim związku działo się źle. Tzn. seks raz w miesiącu (wyproszony przeze mnie), kompletny brak rozmów na głębsze tematy, brak zainteresowania moją osobą. Wtedy widząc, że mój chłopak jest miły i rozgadany przy całkiem obcej dziewczynie, która za darmo dostaje to, o co ja się tak staram miesiącami, też powodowało zazdrość.

3. 
Najgorsze:
zdarzyło mi się też, że odezwał się do mnie były. Lub podrywał mnie w pracy facet, który w pewnym momencie wydawał mi się ideałem, a dodatkowo wychwalał moją urodę i inteligencję dosłownie przy każdej okazji.
W życiu nie zdradziłam, nawet nie myślałam  o odejściu od swojego chłopaka. Ale pojawiał się we  mnie żal, że  obcy faceci adorują mnie tak bezpośrednio i z zaangażowaniem, a mój chłopak nie. I kiedy widziałam, że on poświęca czas koleżance, nie mi, marudziłam. Podczas gdy tak naprawdę chyba chodziło o to, że sama miałam adoratorów i czułam, jak prosto jest odejść. A skoro  ja mogłabym łatwo odejść, on też, prawda?

***

Także mechanizmy prowadzące do zazdrości  są różne. Ale o ile Ty, Autorze, byłes wobec kobiet w porządku, nie masz się czym martwić. Zawsze uważam, że zazdrość jest problemem przede wszystkim tego, kto zazdrości. Twoje dziewczyny muszą sobie same nałożyć pewną granicę, inaczej związek się rozpadnie. Przez ICH zazdrość. Niekoniecznie przez Twoje zachowanie.

Zazdrość zazdrości nierówna. Kiedyś w sumie znajomy otworzył mi na to oczy. Ja np. nie mam skłonności do bycia zazdrosną w sensie widzenia w innej kobiecie "zagrożenia", podejrzeń o zdradę czy ewentualne porzucenie mnie itd. Mam chyba normalną (wysoką?) samoocenę i nie traktuję innych jak jakichś rywalek, skoro wybrał mnie, to super, ufam i niech sobie z koleżankami nawet na kawę się umawia. Czyli - o inne kobiety zazdrosna nie jestem.

Zazdrosna bywam o inne rzeczy. O czas, poświęcanie uwagi, wspólne robienie czegoś. Ale to nie ma nic wspólnego z tym, że to kobieta, bo dokładnie tak samo odczuwam to w przypadku spotkań z mężczyznami. To nie ma podłoża jakiejś obawy o związek, tylko raczej występuje wtedy, kiedy życzyłabym sobie mieć poświęcane uwagi więcej, niż mam. Ale wtedy różnie reaguję, bo zawsze staram się to przemyśleć, czy to tylko moja fanaberia, czy rzeczywiście "należy" mi się więcej. Bo np. jeśli miałam zły humor albo okres i chciałam obejrzeć film późnym wieczorem, a facet nie chciał, to miałam w głowie całe litanie, że jak ja chcę, to on musi do pracy, ale jak kolega wpadnie, to nie przeszkadza rano praca, że to, że tamto. Ale wtedy moje wielkie pokrzywdzenie zachowywałam dla siebie, bo wiedziałam, że następnego dnia bym żałowała idiotycznej awantury - bo kolega przyjedzie raz na miesiąc, a film może ze mną obejrzeć kiedykolwiek, niekoniecznie w środku nocy na kilka godzin przed wyjściem do pracy. Z drugiej strony, jeśli np. nie mogłam się doprosić dłuższy czas o wyjście na imprezę (rzadko mam ochotę iść do klubu, ale czasem się "włącza"), bo on nie lubi, a odwiedzają nas goście, rzucają hasło "klub" i on idzie bez słowa skargi, to wtedy mógł już liczyć na jakieś moje małe żale, że z nimi tak, a dla mnie samej to nie i co to ma być, cholera jasna, no!