Przyjaciel - współlokator - współpracownik - i wszystko się sypie...

Kazałabym jej wysłać palanta na drzewo, fakt. Problem w tym, że do końca czerwca jesteśmy na siebie skazani. ;p

Inna sprawa, że to nie chodzi jakby tylko o to, że się nie dogadujemy w pracy. Tzn. ja umiem na to spojrzeć tak, że spoko, mamy inne zdanie, wcześniej też czasem tak bywało, ale zawsze umieliśmy dojść do porozumienia, nigdy nie było kłótni (jakieś 1,5 roku). Problemy pojawiły się w grudniu. On uważa, że ja złośliwie się czepiam, bo on ich lubi. Ja wychodzę z założenia, że może ich nawet kochać, ale nie ma to prawa wpływać na to, co robi w związku z pracą. Do niego to nie dociera. Ja patrzę na całokształt, on - żeby im pomóc. Myśli, że robi dobrze, bo oni omamieni wizją awansu bardziej się przykładają, lepiej pracują. To fakt. Tylko że on nie widzi, że takich osób jest około 20, nie dociera, że to niesprawiedliwe wobec nich. Po prostu on moich uwag nie odbiera czysto zawodowo, tylko jak atak na jego osobę, niezależnie od tego, jak to ubiorę w słowa.

Nie dążę do tego, żeby w ogóle nie było konfliktów na tle zawodowym, zawsze będą. Chciałabym po prostu, żeby dało się je normalnie rozwiązać jak wcześniej - z innymi tematami nie było problemów, natomiast kwestia faworyzowania działa na niego jak płachta na byka. Poza tym od tego momentu on o niczym mi nie mówi, jak coś nie pasuje. Ja wychodzę z jakąś propozycją, on nie zgłasza sprzeciwu, po wprowadzeniu w życie okazuje się, że miał inne zdanie, a się nie odezwał. A wbrew temu, co można sądzić po tym, jak czasem coś napiszę na forum, to dobrze go znam, wiem, że muszę podchodzić łagodnie, spokojnie, bo się wycofa, więc to nie tak, że wpadam do niego do pokoju i przeprowadzam musztrę. O wielu rzeczach, co jest wg niego nie tak, dowiaduję się od innych - słuchaczy żali. Raz spróbowałam to wszystko zbiorczo wyjaśnić, powiedziałam też, żeby zawsze mówił, co sądzi na jakiś temat, przecież jestem w stanie też się do niego dostosować czy iść na kompromis w większości spraw. Jak grochem o ścianę.

Tak czy siak bardziej mi chodzi o wątek "przyjaźni". Chciałabym wrócić do tego, co było wcześniej, ale nie mam bladego pojęcia jak. Na dywanik go nie wezmę, rozmowy o kant d... rozbić. Nie wiem, co nim kieruje, dlaczego tak to bierze do siebie i dlaczego nagle przestał mieć do mnie zaufanie. Generalnie - nie mam bladego pojęcia, jak to rozegrać.

Inny niż sobie wyobraziłam - może, nie wiem. Chociaż wydaje mi się, że nie. Że po prostu zmienił się jego stosunek do mnie - że to on miał inne wyobrażenie na mój temat i zderzył się z rzeczywistością. Tzn. hm... ja to widzę mniej więcej tak: od zawsze wiedziałam, że jest "ciapą", w sensie wycofany, zamknięty w sobie, nieśmiały, wrażliwy, ale duszący wszystko w sobie, taki no... może bardziej pod tym względem jak baba - nie pójdzie, nie da w mordę i załatwione, tylko będzie wszystko w sobie zbierał... i to nigdy nie wybuchnie, bo - znowu bardziej jak baba - będzie uprawiał "zwierzanie się". Nie żeby komuś obrobić tyłek, tylko żeby się wygadać. Jak psiapsióła psiapsióle.

A ja znowu chyba jestem bardziej "po męsku" - problem, to nie ma co, tylko z marszu załatwić, przegadać, bez fochów, po problemie, atmosfera oczyszczona. Do tego jakby porównać nasze temperamenty to ogień i woda. I o ile, jeśli dotąd konflikty były załatwiane przez telefon czy komunikator, to on miał ten swój święty spokój, można było się dogadać. Teraz on nawet moje naprawdę spokojne pytania traktuje jako afery czy awantury. Raz opowiedziałam mu nawet, jak drugi współlokator zażartował w związku z nim i jedną osobą (słownie i niewinnie) - on też to odebrał jako zrobienie mu awantury. Po prostu na tym punkcie jest strasznie przewrażliwiony - nie na swoim, tylko atmosfery wokół niego. Wszystkie negatywne rzeczy, nawet jeśli są powiedziane w kontekście rozwiązania problemu, stają się atakiem, on się czuje osaczony i... leci się wygadać.

I to nie tak, że się zmienił, bo... wcześniej w sumie było podobnie. Tzn. np. zwierzał mi się z kłótni rodziców czy tego, co ktoś przykrego powiedział/zrobił. Teraz to po prostu ja się stałam  tą zatruwającą mu życie. Wcześniej, tuż po moim awansie, byłam w niego trochę zapatrzona zawodowo, tzn. może nie ślepo wpatrzona, bo umiałam wyrazić odmienne zdanie, ale jednak bardziej bezkrytyczna. To się zmieniło. Jakieś zapędy do faworyzowania czasem miał, ale niewielkie, niewiążące się z konkretnym działaniem, jakby - nie większe niż inni i bardziej mimowolne, typu propozycja do awansu kogoś, kogo znał z dwóch możliwych osób, co jeszcze można było tłumaczyć tym, że wie, czego się po nich spodziewać. A teraz już całkiem ma w nosie jakiekolwiek zasady. I niespodzianka - bo zaczęłam zwracać na to uwagę. A on był przyzwyczajony, że konsultować się z nikim nie musi (zanim ja awansowałam, on był parę miesięcy sam, wcześniej miał jakieś mimozowate dziewoje, które ograniczały się do "prosiłam, żebyś mi mówił, jak coś tam" - i mogły tak w kółko ;p).

No i nie wiem, może ja z nim źle rozmawiałam. Ale raz wydawało mi się okej. Długa rozmowa, bez oskarżeń, ważyłam słowa jak nigdy. Wszystko cicho i spokojnie, on też się udzielał. Potem kolejna - też spokojnie poprosiłam, żeby powiedział o tym, co zrobił do tej pory, żeby dwie osoby awansowały. Przyznał się do jednej. Tu już mój spokój się ulotnił, podziękowałam za współpracę, odmaszerowałam. Następnego dnia przeprosiłam nie za treść, ale za formę. Potem on wyjechał i teoretycznie omówiliśmy to przez komunikator. Trochę prawdy, trochę kłamstewek z jego strony. No i cisza. Zawodowo funkcjonujemy poprawnie, normalnie się komunikujemy, tematy zapalne omijane. Mam wrażenie, że się chce podlizać (albo ja już jestem przewrażliwiona też), bo wczoraj z dwójki chętnych do czegoś zaproponował nie tę faworyzowaną. Z drugiej strony faktycznie miała o wiele lepsze kwalifikacje, więc może przesadzam. W każdym razie przyleciał do mnie mi o tym powiedzieć specjalnie. Prywatnie - wspaniale. Żartujemy, rozmawiamy, siedzimy po nocach, wczoraj byłam z nim na spotkaniu ze znajomą, robimy razem zakupy, sielanka do porzygu.

A jednocześnie mam kolejne podejrzenie, że jednej z tych osób dał dostęp do jednego z adresów mailowych, do których dostęp powinniśmy mieć tylko my i na którym są dość ważne dane. Mam ochotę go zamordować. Ale cierpliwie zbieram dowody. Rozmowa nie ma sensu, w końcu on to zrobił w dobrej wierze i mu ufa. Ja wiem, że on tego nie wykorzysta, znam dobrze tego faworyzowanego. Mam nadzieję, że nasze przełożone albo szef wszystkich szefów mogą sprawdzić IP osób logujących się na tę skrzynkę - ale zanim cokolwiek powiem, o ile cokolwiek, to sama muszę sprawdzić, czy mam rację (typu maile otwarte w godzinach, w których ten mój współlokator na pewno ich nie mógł otworzyć). A z drugiej strony mam sama donosić? Brzydko. Ale tyle razy już rozmawiałam, znowu mam coś powiedzieć i czekać, aż ten przygotuje swoją wersję? >.<

Mówiłam mu o tym. On chyba nie rozumie, o co mi chodzi. Dla niego to nie jest takie no... obgadywanie, tylko zwykłe poinformowanie innych o sytuacji. Nie widzi, że jak mówi w emocjach, to bardzo wszystko wyolbrzymia. Ja się staram, jak np. tu piszę, wczuć się w jego sytuację i przedstawić to z jego strony. On spięcia przeżywa bardziej, więc jego reakcje i opisy są bardziej hmm... no nie histeryczne, ale wyolbrzymione - nie to, że przeinacza fakty, tylko to wyolbrzymienie wychodzi z jego reakcji. Mała uwaga staje się awanturą, mimo że szczerze powie, co ja powiedziałam. Mam nadzieję, że w miarę zrozumiale to napisałam.

A co do tego, co robi - nie wiem, czy zrobił, wiem, że zamierzał, ale że hm... powód tego nie wypalił, to mam nadzieję, że się powstrzymał. Tak czy siak - nie sprawdzę w tym momencie.

Eileen, a może w pewnych sytuacjach najlepiej jest zrozumieć / przyjąć - że czasem nie można już NIC zrobić, ani powiedzieć .... ?
Czasami taka opcja jest właśnie tym mniejszym złem.

Jestem pod wielkim wrażeniem.
Dzielna z Ciebie kobieta.

A hm... na razie chyba dobrze. Jakoś tak źle się z tym czułam, że wszystko z siebie wywaliłam (czyt. otworzyłam się), więc trochę go unikałam. Może nie unikałam, ale nie robiłam nic, żeby z nim spędzać czas. To sam zaczął do mnie przychodzić, zagadywać, nagle zapałał miłością do mojego kota i się z nim bawił, takie tam. ^^ Przyłaził, siedział, oglądał taaaki zainteresowany, jak grałam w gry nawet. xD I robił mi kawę (nienawidzę robić sobie kawy, zawsze któryś ze współlokatorów mi robi). No a ja mu podrzucałam coś do jedzenia czasem. :s I prezent mu kupiłam na urodziny, więc trzeba było przytulić Eileen. Tak ogólnie jest okej.

W zespole też jest okej. Na 2 dni trochę chłodniej, musieliśmy awansować jedną osobę, więc on proponował swojego protegowanego oczywiście. Oczywiście ja propozycję miałam inną. Oczywiście mimo moich argumentów nie dotarło. Oczywiście on miał jeden argument "uważam, że on będzie dobry" (czyli zero konkretów). Potem się wkopał dodatkowo, bo żeby jego kandydat wyglądał trochę lepiej (mojej kandydatce nie można było zarzucić ani jednej rzeczy, więc miał ciężkie zadanie ;p), zaproponował zmianę dotychczasowych zadań w zespole pomiędzy tymi osobami (bo trzeba było obsadzić stanowisko powiedzmy X, a jego kandydat pasowałby bardziej do Y, które już było obsadzone). Wtedy już bez skrupułów go wyśmiałam, bo tydzień wcześniej to ja prosiłam o zmianę między dwiema osobami, bo one same chciały i byłoby to uzasadnione, patrząc po ich wiedzy i dotychczasowym doświadczeniu, a on... uparł się, że nie, bo nie, bo oni mają umieć wszystko i że tak sobie poradzą. A tu bum! Możliwość awansowania jego protegowanego i nagle zmiana. To ja też stanęłam okoniem i nie ma opcji. O rozstrzygnięcie poprosiliśmy przełożoną, przełożona, jakże mądra istota, przyznała mi racje. No to przez 2 dni był jakby troszkę chłodniejszy. A jego protegowany - widocznie niezadowolony. A ja - wprost przeciwnie.

No, a teraz jest dobrze i tu, i tu.