Odnowiona znajomość

Od niedawna znów zaczęłam kontaktować się z jednym kolegą po paru miesiącach milczenia.Tęskniłam za nim, zresztą opisałam to w poprzednim wątku, on pierwszy do mnie napisał, tłumaczył swoją nieobecnością zgubioną kartą od telefonu, i pierwszy napisał że za mną tęsknił a ja nie wiedziałam co tym myśleć ale w końcu zadzwonił do mnie i sie spotkaliśmy, było super, nawet doszło między nami do zbliżenia, chciałam zaprosić go do siebie do domu by miło spędzić czas jak będe sama jednak on zrozumiał to po swojemu ale ja sie na to nie zgodziłam bo nie jestem jeszcze na to gotowa poza tym on sam mi powiedział że jeszcze nic do mnie nie czuje, choć wyrażnie robił różne aluzje czy dotykał mnie tam gdzie raczej przyjaciel nie powinien tego robić a mnie póżniej  było głupio że jednak go nie troche nie przychamowałam. Ogólnie mówiąc jest to raczej taka lużna relacja. Ostatnio jak się znów spotkaliśmy powiedział mi żebyśmy zostali przyjaciółmi że nie jest chłopakiem dla mnie, jednak nie miał oporów by sie do mnie przysuwać tak że z boku pewnie wyglądamy jak para choć nią nie jesteśmy. Mówi że bardzo go pociągam ale że też lubi ze mną rozmawiać, ja też coś do niego czuje jednak nie jestem pewna czy to coś prawdziwego, Jak go wcześniej tyle miesięcy nie było to bardzo za nim tęskniłam a jak w końcu sie spotkaliśmy to on wydał mi sie z wyglądu jakiś taki przeciętny inny niż go sobie we wspomnieniach zachowałam podobnie gdy póżniej mnie pocałował było inaczej niż w wyobrażni, bez motylów w brzuchu i trzęsienia ziemi jak to w książkach opisują ale fajnie było na swój sposób. I wogle byliśmy bliżej niż kiedykolwiek podobnie jak na ostatnim spotkaniu i może to dziwne ale dopiero teraz zaczynam czuć te dreszcze gdy mnie przytuli czy pocałuje na pożegnanie:).  Choć w głębi duszy zdaje sobie sprawę że na związek to raczej nie ma szans z różnych nam wiadomych powodów. To jednak w jakimś sensie zależy mi na tej znajomości lubie z nim rozmawiać, spędzać czas, podoba mi sie jego głos, zdaje sobie sprawę z niektórych jego wad. Chce być w jamiś sensie blisko niego tyle że jemu to raczej nie wystarcza on chce iść ze mną na całość dlatego już teraz nie chce sie ze mną całować bo jak sam mi powiedział że póżniej będzie cierpiał bo ja nie chce tego zrobić. Przykre jest jednak to że choć nie chce ze mną być to nie miałby oporów by pójść ze mną do łóżka, co sam mi bez skrępowania wyznał z jednej strony to miłe że sie jemu podobam jako kobieta ale z drugiej no właśnie... Ale jednego jestem pewna że na pewno bym w ten sposób nie zaryzykowała nawet gdybym tego chciała, nadal w głębi duszy po tej jego długiej nieobecności nie potrafię mu zaufać i zdaję sobie z tego sprawę że póżniej pewnie znów sie ode mnie oddali tak jak kiedyś wcześniej i przestanie dzwonić. Tak jak teraz już od dwóch dni. I sama już nie wiem czy dalej ciągnąć tą znajomość na luzie tak jak teraz choć on mimo wszystko nie jest mi obojętny, nigdy nie był, szczerze mówiąc nie wiem czy sama dobrowolnie mogłabym zakończyć tę znajomość troche się boje że sie do niego bardziej przywiąże póżniej on znów odejdzie a ja będe cierpieć tak jak kiedyś może bardziej, tak więc od tygodnia bije sie z myślami.