Rozgryźć zachowanie faceta

Bardzo dziękuję za tak mądrą wypowiedź. On się nie przyznaje do tego, że to depresja, po prostu chodzi na terapię od prawie 2 lat, bo miał w życiu parę poważnych przejść. Ale jego zachowanie na to wskazuje. Rzeczywiście czuję się trochę jak zabijacz czasu, to jest bardzo przykre. Skończę z tym, póki się nie zaangażowałam. Mogłabym się dalej starać i go wspierać, tylko po co..? To nic nie da.. Mogę zaoferować mu swoją pomoc / wspracie jako koleżanka, bez intymnych spotkań, czułości itp.

Nie jestem w nim zakochana, a wątpię, że skorzystałby z mojej propozycji "bycia kumpelą", bo jest między nami duże przyciąganie fizyczne. Z drugiej strony nie chcę, żeby myślał, że wycofuję się z tego ze względu na jego chorobę...

Ale nie jest z nim az tak zle.. Po prostu ma takie stany, kiedy nie idzywa sie do mnie w ogole, pozniej mowi, ze mial "dolek" i znowu zaczyna sie normalny kontakt. Raz jest zimny a raz czuly. Seks sam inicjuje, nawet czesto. Nie wiem jak mu powoedziec, ze nie chce w to wchodzic, zeby nie myslal, ze to przez jego prpblemy. Chce chronic sama siebie przed takimi hustawkami i wahaniami.

Powiedz mu twardo, albo się ogarnie, albo koniec.
Co on małe dziecko. facet 35 lat nie wie co ma robić, jak postępować, rozszedł się, a co on pierwszy się rozszedł.
Ja i wielu ludzi się rozeszło, co mają , wpadać w depresję. Po prostu otrząsają się z tego, przeanalizują to, i ruszają do przodu.
A ty nie uniesiesz na swoich barakach jego depresji, nie jesteś wstanie mu pomóc.
Nie będę się powtarzał, dobrze zostało napisane przez Itis.

Sama wychodzę z depresji, którą dość długo ignorowałam, potem zaakceptowałam, aż w końcu pod wpływem pewnych osób i zdarzeń naprostowałam swoje pokręcone myślenie, i podjęłam decyzję o narysowaniu grubej krechy w życiorysie, zawalczeniu o siebie. Udało mi się osiągnąć pewną normalność, stabilność, bezpieczeństwo, ale to była długa i wyboista droga. Dziś staram się uświadomić innych, że jest różnica między dołkiem a depresją  (z dołkiem nie chodzi się na terapię), że na depresję zapadają najczęściej ludzie najsilniejsi, rzadko życiowe pierdoły, i dodam z autopsji, że gdyby tak wyjąć z jego głowy wszystkie myśli i emocje, które kotłują się w chwilach stanów depresyjnych, poczułabyś się jak w matrix-ie, i wcale nie miałabyś mu za złe tych huśtawek nastrojów i nastawienia.

Z tego co napisałaś w pierwszym poście, Ty pierwsza inicjujesz kontakt fizyczny, czyli otwierasz mu furtkę.
Mogłabyś - mimo chemii - zmienić stanowisko z kochanki na koleżankę ?

Rozsądna decyzja, ale uważam, że należy mu się szczerość.
"Burdel w życiu, to jak burdel na chacie. Nie zaprosimy nikogo do mieszkania, jeśli mamy syf, i tak samo nie powinniśmy zapraszać nikogo do zasyfionego życia.
Uporządkuj to i owo, a może będzie nam dane stworzyć wtedy coś fajnego..." - ja bym tak to skończyła.
Albo weźmie to za motywację, albo znów popadnie w hibernację na jakiś czas, ale to już nie jest Twój problem.

Dzięki paulo71. Tak, tak. Tym razem też dam radę. W końcu jestem kobietą. A jak to mówią gdzie diabeł nie może tam babe poślę. Wię i tym razem wierzę że będzie dobrze tylko pewnie dłużej świaełko ostrzegawcze będzie sie świecić zanim zacznę kolejną znajomość.

Aktualizacja po miesiącu: do spotkania wyjaśniającego nie doszło (znowu parę razy przekładał, później się nie zgodziłam), odsunęłam się od niego, on nic z tym nie zrobił, nie odzywał się, aż nagle dostałam od niego wiadomość, że znowu mu chyba wróciło z ex (rozstali się prawie 3 lata temu), ale ona nie wie co czuje i go to wykańcza. Poprosił, żebym go jakoś otrzeźwiła.
Tak po prostu, po takim czasie braku kontaktu, zainteresowania, wyjaśnienia chyba stwierdził, że jesteśmy kumplami. W każdym razie powiedziałam mu, że nie chcę mieć z nim nic do czynienia. Aż się lepiej poczułam jak odcięłam tę negatywną energię

Depresja depresją (którą a propos podobno ma przez byłą), ale brak taktu to inna sprawa... Skąd się biorą tacy faceci?