Oj, skarbie... yyy... panie kierowniku! - o związkach w pracy

Dlaczego?

Nie wiem czy nie tego bałabym się najbardziej. Osobiście potrzebuję oddechu i "kawałka świata", który będzie tylko mój. Z drugiej strony wychodzę z założenia, że znacznie zdrowiej jest, kiedy można za sobą zatęsknić.

Od razu do głowy przychodzą mi dwa przykłady związków, które zaczęły się w pracy i z pracą były/są integralnie związane. Pierwszy zakończył się małżeństwem, ale - taki zresztą był formalny wymóg, aby oboje nadal mogli pracować w tej samej firmie - żeby nie było zależności służbowej, ona musiała przenieść się do innego działu. Mowa o bardzo dużym zakładzie pracy, więc niby oboje nadal tam pracują, a jednak osobno. Być może właśnie to uchroniło ich od potencjalnych zagrożeń, bo stanowią naprawdę fajną, zgraną parę i nie wydaje mi się, żeby wspólna praca miała jakikolwiek wpływ na ich relacje.

Drugi był standardowym romansem - ona była mężatką, on zaś prawą ręką i tzw. "pociotkiem" prezesa. Było pięknie dopóki między nimi nie pojawiły się zgrzyty. Potem płacz i łzy, jego wykorzystywanie służbowej przewagi i wywieranie nacisku na jej odejście, z jej strony jakieś próby zemsty. Generalnie paskudna i żenująca sytuacja.

Czyli na razie wszyscy są na nie.

Ja mam np. tak, że prywatne relacje nie wpływają na to, co robię w pracy, czyli nawet kłótnia nie sprawi, że przeniosę to na grunt zawodowy (nie to, że nie miałabym może ochoty, ale po prostu czułabym się żałosna wtedy, wolę na siłę zachowywać się jak profesjonalistka... przynajmniej w założeniach ). Tyle że nie zawsze udaje mi się to zachować w drugą stronę - czyli konflikty z pracy (nie wszystkie, ale te, gdzie ktoś dość mocno zachował się nie w porządku) zdarza mi się przenosić do spraw prywatnych. Im bliższa osoba, tym bardziej, bo wtedy mocniej się to odbiera.

CIekawe Historie. Moj związek w pracy z kolega żle się skonczyl. Za duzo czasu spedzalismy ze soba i zrobilo sie nie milo. Ale u każdego może to przebiegac inaczej wiec nie ma co rezygnowąc z takich znajomosci.

Niby tak, ale wydaje mi się, że czasy się trochę zmieniły i zmieniają się pewne reguły. Ja znam całkiem sporo związków, które zaczęły kiełkować w pracy - jeżeli ktoś spędza w pracy po kilkanaście godzin dziennie (a wśród młodych osób to wcale nie jest takie rzadkie) to siłą rzeczy nawiązuje w pracy znajomości wykraczające poza stopę służbowa.  Dla mnie to jest normalne i naturalne, bo przecież człowiek MUSI mieć jakiś krąg znajomych, a na spotkania poza praca niema czasu albo juz siły.   Czasem wtedy uczucia zahaczają o przełożonego

No i powiedzmy sobie szczerze - czym innym jest romans z bezpośrednim przełożonym, a czym innym z prezesem

Ja w czasach kiedy zaczęłam spotykać się z moim teraz już exem spędzaliśmy w pracy po 12-18 godzin dziennie - do domu chodziło się tylko umyć, przebrać i wyspać - a potem znowu do pracy. Jedliśmy najczęściej na miejscu w zaprzyjaźnionych restauracjach. Gdybym chciała wtedy kogoś poznać oprócz współpracowników i ochrony to musiałabym wziąć urlop

Ja myślę, że wiele zależy od tego, jakie obydwoje mają podejście do różnych spraw związanych z pracą, gdzie przecież w związku nie zawsze to jest istotne. Przecież np. jeśli ona pracuje w butiku, a on jest kierownikiem jakiegoś oddziału, to on nie musi wiedzieć, jakie ma podejście do klienta, a ona nie wie, czy jest stronniczy w pracy i nie interesuje ich to. Tzn. może nawet by nie interesowało, ale rozmowy o pracy raczej nie oznaczają "skarbie, a byłaś dzisiaj może niemiła?" czy "kochany, a czy jakiś pracownik nie włazi Ci na głowę?". Nie wiedzą, nie interesuje to ich, konfliktów na tym tle brak.

Z kolei jak się pracuje razem, to takie rzeczy automatycznie się ocenia. Przecież jakby facet np. nawrzeszczał na kelnerkę z jakiegoś idiotycznego powodu, to też mnie to bezpośrednio nie dotyczy, ale widzę i wyciągam wnioski, oceniam. Tak samo w pracy - jeśli widzi się, że to drugie zrobi coś nie tak, to też się nad tym zastanawia automatycznie, ewentualnie rozmawia itd. Po prostu kolejne pole do konfliktów. ;p