Co jest z tym życiem nie tak?

Witam wszystkich. Właściwie nie wiem od czego powinnam zacząć, ale tego nigdy nie wiem, gdy mam do opowiedzenia tak wiele zanim w ogóle będę w stanie przejść do sedna sprawy. Z góry chciałabym powiedzieć, że już kiedyś prosiłam Was o pomoc, jednak dotyczyło to zupełnie innej relacji, innej sprawy jak dla mnie, byłam też wtedy jak inna osoba, dlatego zamiast pisać tam i naprostowywać wszystko, wolałam założyć nowy temat. Tym razem będzie on dotyczył ogólnie mnie, chciałabym rozjaśnić sobie parę rzeczy, a wiem, że często spojrzenie osób stojących z boku jest do tego wręcz niezbędne. A więc? Zaczynając od początku? Dobre dwa lata temu, jakoś w zimę, poznałam pewnego chłopaka przez Internet, akurat był w niezbyt ciekawym stanie, ponieważ został rzucony przez dziewczynę, było z nim naprawdę ciężko, ale wydał mi się ciekawą osobą, a że lubiłam pomagać innym, to zaczęłam z nim rozmawiać. Z każdym dniem stawaliśmy się sobie coraz bardziej bliscy, jego stan się poprawiał. Zaprzyjaźniliśmy się. Nawet mieliśmy się spotkać w wakacje. Nie zauważyłam kiedy zaczęło mi na nim zależeć bardziej niż powinno, ale milczałam. Wiedziałam, że on potrzebuje czasu, by do końca ochłonąć po rozstaniu, że nie ma teraz sił, ani ochoty na to, by słuchać, że ktoś się w nim podkochuje. Tym bardziej, że nie byłam pewna, czy nie jest to jakieś przejściowe zauroczenie. W każdym razie, znajomość trwała dalej, dużo rozmawialiśmy, już otwarcie nazywał mnie przyjaciółką, widać było, że mi ufa. Ale w moim życiu nic nie trwa wiecznie, więc oczywiście coś musiało się wydarzyć. Pojawiła się z powrotem jego była. Bardzo szybko go omotała i do niej wrócił. Było mi smutno, nawet bardzo, ponieważ naprawdę mi na nim zależało, ale ostatecznie uszanowałam jego decyzję i miałam nadzieję, że będzie szczęśliwy. To, co mnie zabolało, nadeszło później. A mianowicie, jego obojętność. Nagle nie miał dla mnie ani chwili. Ograniczał nasze kontakty do minimum, aż przestał się w ogóle odzywać. Nie muszę chyba mówić jak się z tym czułam. Byłam przyzwyczajona do tego, że ludzie przychodzą i odchodzą, zawsze tak się działo w moim życiu, ale to i tak bolało. Nie rozumiałam wtedy jeszcze jak wielki miało to na mnie wpływ, ale parę miesięcy później poznałam kogoś. Zawsze miałam opory odnośnie spotykania się z ludźmi poznanymi na jakichś portalach itp. ale miałam już dość swojego życia. Myślałam, że po prostu popełniłam jakiś błąd, że robiłam coś źle i dlatego zawsze byłam wykorzystywana i porzucana jak odpad. Więc się z nim spotkałam po paru tygodniach znajomości. Bardzo szybko ogólnie zostaliśmy parą. Na początku było dobrze, wręcz świetnie. Trwało to kilka miesięcy. W międzyczasie moje życie trochę się pokomplikowało i zamieszkałam z nim oraz jego rodziną. Wcześniej oczywiście mieliśmy kilka mniejszych lub większych spięć, ale prawdziwe zaczęły się dopiero po tym jak widywaliśmy się codziennie. Nie ma chyba sensu opowiadać tutaj wszystkiego, nie chcę zabierać Wam aż tyle czasu, a i tak już się bardzo rozpisałam. W każdym razie, związek z miesiąca na miesiąc coraz mniej przypominał związek, a coraz bardziej jakąś mało zabawną parodię. Kochałam mojego chłopaka, więc starałam się to naprawić. Na darmo. Ciągle obiecywał, że będzie lepiej i ciągle łamał te obietnice. Oddalaliśmy się od siebie. Było ze mną już wtedy naprawdę nieciekawie, sytuacja z nim tylko pogarszała mój stan. Jedyne, co mnie ratowało, to rozmowy z przyjacielem. Był osobą, którą znałam od paru lat, chociaż dopiero od stycznia zeszłego roku zaczęliśmy rozmawiać ze sobą tak naprawdę. W czasie, gdy chłopak kompletnie ignorował moją obecność, zajmowałam się tworzeniem powieści oraz rozmowami z przyjacielem, który pomagał mi nie tylko w pisaniu, ale również z wszelkimi innymi problemami. Pierwszy raz w życiu czułam, że mam kogoś, kto naprawdę doskonale mnie rozumie, komu zależy na moim dobru. Minęło kilka miesięcy. Gdzieś przed wakacjami związek jeszcze bardziej się ochłodził. Mój ukochany był na tyle zobojętniały, że zamiast zainteresować się mną, przytulić, pocałować, dotknąć, wolał grać kilka godzin w grę albo coś oglądać. Czułam się jaka jakaś ozdoba. Dusiłam się. Nic nas już nie łączyło. W wakacje zrobił też coś, co bardzo mnie zdenerwowało. Gdy byłam wziąć prysznic, włączył mojego laptopa i zaczął czytać moje wiadomości z przyjacielem. Byliśmy ze sobą naprawdę blisko, więc często pisaliśmy sobie miłe rzeczy, ogólnie byliśmy bardzo zżyci. Nic mi nie powiedział. Przez dwa dni chodził naburmuszony. Gdy sprawa wyszła na jaw, zrobił mi awanturę. W pierwszym odruchu próbowałam to ratować, ale potem zastanowiłam się co niby miałabym ratować, skoro to wszystko, co było między nami, już dawno umarło? Porozmawiałam z przyjacielem. Mimo wszystko to bardzo mnie zdołowało. Nie wiedziałam co robić. Bałam się wracać do domu, nie chciałam też zostać u chłopaka. Czułam się przyciśnięta do muru. Przyjaciel dostrzegł moje wzburzenie, bał się, że mogłabym zrobić sobie coś złego, a on miał do mnie naprawdę daleko, bo dzieliła nas w sumie cała Polska. Wyznał mi uczucia. Byłam w szoku. Tak po prostu powiedział, że mnie kocha. Że było tak od jakiegoś czasu, ale nie chciał nic mówić, bo przecież byłam w związku. Nie chciał mieszać. Tym bardziej, że sam nie był w najlepszym stanie i potrafił mieć pewne napady? ale to dodatkowa historia, a wolałabym mimo wszystko się streścić. W razie, gdyby ktoś miał jakieś pytania, oczywiście mogę odpowiedzieć. Dalej wszystko potoczyło się dość szybko. Fakt, że miałam kogoś tak bliskiego jak on dodał mi sił, żeby zakończyć ten dawno umarły związek i wrócić do rodziny. Tak też zrobiłam i w połowie sierpnia byłam już w rodzinnym domu. Były chłopak nie dawał mi oczywiście spokoju przez dłuższy czas. Co prawda, sama przed wyprowadzką kilka razy uległam i dałam mu w ten sposób nadzieję. Ale nie czułam się temu winna. Sam do tego doprowadził. Miał kilka miesięcy, by zająć się związkiem, nie kiwnął palcem. Miałam prawo odejść. Teraz w sumie zaczynają się schody w historii, ponieważ moim błędem była niecierpliwość i zły stan psychiczny. Teoretycznie już w wakacje postanowiłam spróbować stworzyć coś więcej z przyjacielem, jednocześnie z czasem uświadamiając sobie, że zostały mi jakieś resztki uczuć i przywiązania do byłego chłopaka. To zdecydowanie nie było proste. Ale chciałam to zwalczyć, chciałam walczyć o to, co było dobre, nie o coś, co nieustannie mnie krzywdziło. Niestety to też nie było tak łatwe. Życie po raz kolejny pokazało mi, że gdy coś naprawdę wartościowego jest na wyciągnięcie ręki, bardzo szybko znika. Stan przyjaciela zaczął się pogarszać. Tworzył kłótnie, próbował odchodzić, zrywać ze mną. Miał depresję, więc przewijały się też myśli samobójcze. Nie poddawałam się jednak. Pamiętałam jak wiele dla mnie zrobił, gdy go potrzebowałam. Więc starałam się przy nim być. Bóg jeden wie jak bardzo mi na nim zależało. Ale wszystko się pogarszało. Z miesiąca na miesiąc, mimo starań, chęci, mimo uczuć, nasza relacja rozpadała się coraz bardziej. Ostatecznie zakończyła się ona w grudniu zeszłego roku, tuż przed sylwestrem. Załamało mnie to. Czułam się tak źle jak nigdy przedtem. Nadal się czuję, choć od tego czasu minął już prawie miesiąc, choć takie sytuacje zdarzały się systematycznie przez kilka miesięcy. To mnie wykończyło. Zabiło coś we mnie. Rozerwało na kawałki. I wiem, że napisałam to strasznie chaotycznie, ale już się pogubiłam we własnych myślach i uczuciach. Piszę do Was, ponieważ potrzebuję się komuś wygadać i potrzebuję rady, bo nie wiem co mam teraz zrobić. Nie wiem jak sobie z tym wszystkim poradzić. Nie wiem jak zwalczyć pustkę we mnie, nie wiem jak zacząć znowu czuć. Jak zacząć od nowa. Jakiś czas temu poznałam kogoś innego. Nie planowałam, chciałam tylko bez zobowiązań rozmawiać z nowymi ludźmi, by odciągnąć myśli od tego, co się stało. Ale ta jedna osoba okazała się być w porządku, więc rozmawiałam z nim więcej i więcej. Tylko? przeraziło mnie i odrzuciło jego tempo. Ledwie mnie znał, a już czułam się przytłoczona tym, że pisze jakby co najmniej planował nasz związek. Wyjaśniłam mu wszystko, powiedziałam, że nie jestem gotowa na to, by myśleć o kimkolwiek w ten szczególny sposób. Powiedziałam, że teraz potrzebuję jedynie przyjaciela i że jeśli to dla niego zbyt wiele, to lepiej jakby przeznaczył czas na kogoś innego. Ale on został. Nadal chciał rozmawiać. Tylko? jego stosunek się nie zmienił. Twierdził, że rozumie, ale moim zdaniem wcale tak nie jest. Gdy próbuję się przed nim otworzyć, zawsze powtarza, że niepotrzebnie o tym wszystkim myślę, czuję się wtedy jakby na siłę wciskał mi, bym była radośniejsza i odrzuciła całą przeszłość. Może byłoby to całkiem rozsądne podejście, ale nie uważam, by robił to ze względu na mnie, a dla siebie. Czuję się wtedy jakby chciał, żebym szybko stała się nowiutka i gotowa na nowy związek. Po takich rozmowach, nawet gdy przyznawałam się, że mi smutno, że jest ze mną źle, na drugi dzień nigdy nie zapytał jak się czuję, czy mi lepiej. Nigdy się tym nie zainteresował. Nie widziałam tego wyraźnie, bo przez mój stan i to wszystko miałam nieco wykoślawione spojrzenie na chłopaków. Mieliśmy się więc spotkać za tydzień. Jako kolega i koleżanka, by po prostu się normalnie zobaczyć. Ale gdy to wszystko do mnie dotarło, zrozumiałam, że nie chcę tego spotkania. Że nie chcę wchodzić z nim na nowy etap. Znam też dużo innych osób, ale z nimi też niczego nie chcę. Nie czuję niczego. Co do niego, jest to uzasadnione, co do innych ? nie wiem. Potrzebuję teraz po prostu kogoś bliskiego. Kogoś, kto wysłucha i zrozumie. Kto się zainteresuje. Ale czy to możliwe, by takie osoby w ogóle istniały? Zawsze, gdy kogoś poznawałam, tej osobie chodziło o to, by osiągnąć jakiś cel, albo mnie wykorzystać. Było parę wyjątków, ale ostatecznie te osoby też odchodziły. Nie wiem już czy to ze mną jest coś nie tak, czy z ludźmi. Gubię się we wszystkim. Mam przyjaciółkę, jednak ona bardzo się ode mnie różni pod względem emocjonalności, więc nie potrafi aż tak zrozumieć co przeżywam. Do psychologa pójść nie chcę, bo nie potrafiłabym powiedzieć mu ani słowa. Nie umiem tak. Szczególnie w trakcie realnej rozmowy. Gdy piszę, jest mi łatwiej. Mam prawie 20 lat, a czuję się jakbym była u skraju życia. Coraz bardziej boję się kontaktów z ludźmi, coraz bardziej zamykam się w sobie. To przeraża. Chciałabym móc coś zmienić, ale brakuje mi już opcji. Próbowałam tak wiele razy i wszystko wychodziło tak samo. Boję się, że to nie zdąży zmienić się na czas i będzie dla mnie za późno. Wiem, że mogę brzmieć bardzo egoistycznie i głupio, bo tak wiele osób przeżywa dużo gorsze rzeczy ode mnie, ale nie daję już sobie z tym wszystkim rady. Gdyby chociaż reszta życia była okej, to jakoś bym to przetrawiła, ale tak nie jest. Nic w moim życiu się normalnie nie układa. Ani rodzina, ani przyjaźnie, ani tym bardziej związki.