Witam
Jestem tutaj nowa, więc jeżeli wstawiam ten post w złym miejscu, to wybaczcie. Mam problem z moją młodszą od siebie przyrodnią siostrą. Kilka lat temu, siostra zwierzyła mi się ze swojej choroby; ma zaburzenia hormonalne, wahania nastrojów i często popada w depresje. Kilka miesięcy temu widziałam u niej w domu antydepresanty/ psychotropy. Po poważnej rozmowie i zaoferowanej pomocy, podobno odstawiła całą chemię, jaką brała. Trzy miesiące temu na urodzinach naszego wspólnego ojca, doszło do awantury gdzie zaczęła wyzywać wszystkich dookoła tłumacząc, że wszyscy naokoło są winni, że nikt jej nie pomagał (jak w wieku 26 lat!) urodziła swoje pierwsze dziecko. Prawdą jest, że każdy pomagał jak może. Wspólnie wszyscy zrzuciliśmy się na zakup potrzebnych (nietanich) przyborów dla dziecka. Za sam wózek, ciuszki i łóżeczko wyłożyłam prawie 3000 złotych, a to, że każdy chodzi do pracy i ma pozakładane swoje rodziny, to te kontakty były nie takie częste jak kilka lat temu. Mimo wszystko, prawie codziennie ją ktoś odwiedzał. Od tej awantury nie odezwała się do nikogo, nawet na święta Bożego Narodzenia, nawet w Nowy Rok.
Na początku byłam nieziemsko zła na nią. Przeklinałam ją w myślach! Buchałam nienawiścią, że w urodziny naszego ojca przy całej rodzinie i znajomych zaczęła tak się zachowywać. Gdzie wdzięczność za zakupione rzeczy dla dziecka? Bez pomocy finansowej mojej, mojego męża i naszych rodziców by tak kolorowo nie miała!
I tak, po tym wszystkim się już nie odezwała. Ja, że sama pałałam nienawiścią, też się nie odzywałam. Jednak to jest moja siostra i najbliższa mi osoba?
Teraz czuję, że cała złość ze mnie uszła, a czuję wielką pustkę.
Zastanawiam się nad wyciągnięciem ręki, jako pierwsza. Mój mąż mówi, żebym poczekała sama na jej ruch, ale kurczę! Ja wiem, że to jest osoba mimo wszystko bardzo dumna, i jak ją od zawsze wspólne spędzane święta Bożego Narodzenia nie ruszyły, to już sama nie wiem czy kiedykolwiek się odezwie, mimo że ja niczemu nie zawiniłam? Bardzo mnie korci, żeby to ja, jako pierwsza wyciągnęła rękę?
Tylko nie wiem, czy powinnam.
Jak myślicie, powinnam? Miał może z Was podobną sytuację? Podzielcie ze mną swoje doświadczenia, czy przemyślenia.
Sadzę też, że trzeba przy okazji jakiegoś spotkania jasno (choć spokojnie) powiedzieć, że owe "nic", kosztowało Was wiele wyrzeczeń i że zwyczajnie przykro Wam było takich rzeczy słuchać.
