Zostałam sama z małym dzieckiem, bo mąż jest w delegacji

Znam twój ból. Mam męża co drugi weekend. Mam dwoje dzieci, pracę, jestem zdana sama na siebie, a mój mąż ma nawet problem aby wziąć wolne gdy dziecko jest w szpitalu. Trwamy tak dwa lata i ja już nie wyrabiam nerwowo. Śmieję się, że jestem samotną matką z tym, że ze sporymi alimentami. Śmieję się, chociaż do śmiechu mi nie jest. Ale cóż? Może w końcu się przyzwyczaję.

Witam jestem mama poltora rocznej dzis dziwczynki, maz wyjechal do anglii jak mala miala 4 miesiace zostalam sama z dzieckiem u jego rodzicow, przyjezdza raz na 3 miesiace na 6 dni. Rok juz tak zyje i powiem jedno jest ciezko jak cholera! Od kilku miesiecy mieszkam sama ale choroby, problemy i dziecko co nie usiedzi na miejscu daje mocno po tylku. Moja niedola niedlugl dobiegnie konca jade do meza i naprawde podziwiam kobiety takie jak ja bo trzeba miec mocje nerwy i psychike aby cos takiegi wytrzymac

Witam Kornelia Patrycja:) Powiem Ci ze jestem w podobnej sytuacji, moj przyszly maz tez pracuje w delegacji w Niemczech i jest tylko na weekendy. Podobnie jak Ty mieszkam na wsi z tym ze u tesciow a moj rodzinny dom jest 200 km stad. Na co dzien probuje uporac sie z synkiem ktory wlasnie przechodzi bunt dwulatka i bardzo teskni juz za tata. Jedyne co mnie tu trzyma to 3 bardzo dobre kolezanki na ktorych zawszw moge polegac! Zalozylysmy taki maly klub mam:) Tesknota za partnerem coraz bardziej sie nasila i nawet wygadanie sie kolezanka juz nie pomaga takze postanowilam ze musimy cos zmienic i zrobic tak aby partner byl juz w domu. Wyobrazam sobie co czujesz poniewaz jeszcze sama do niedawna nawet nie mialam jak wyrwac sie z tej wioski do sklepu a teraz od niedawna jestem swiezo upieczonym kierowca i mam zamiar tak organizowac czas aby nie zwariowac tu z tesciami na kupie. Glowa do góry:)

Witam!
Mam na imię Marta. Jestem mamą , która "samotnie" wychowuje dziecko, piszę w cudzysłowie, ponieważ widuję męża co półtorej tygodnia, zjerzdża z pracy na kilka dni.Ja jestem na urlopie wychowawczym. A więc co jest takie trudne? Mój synek ma obecnie ponad dwa latka i czasem mam go naprawdę dość. Najchętniej wyjechałabym gdzieś sama, oddając dziecko komuś żeby się nim zajął. Zawsze sobie planuję że gdy mąż przestąpi próg, ja się pożegnam i wyjadę gdzie mnie oczy poniosą, a on niech się małym zajmuje. Nigdy tego nie robię. Jestem już zmęczona, zezłoszczona byciem mamą, byciem na każde skinienie mojego dziecka i nawet nie ma do kogo gęby otworzyć. Szukam ciągle w moim miejscu zamieszkania jakiejś grupy wsparcia, klubu dla kobiet z małymi dziećmi, w końcu znalazłam ten wątek i postanowiłam napisać. Pozdrowienia dla wszystkich "samotnych" mam.