Sama z dzieckiem

Liczysz się z tym, że będziesz musiala zacząc poważnie traktowac swoją sytuacje? Nie mieliście ślubu, więc wszystko co za sobą zostawiłaś, łącznie z domem w który jak zrozumiałam włożyłaś sporo własnego wysiłku i pracy, po prostu przepadło? Czy nie powinnaś porozmawiać z partnerem, aby jakoś zrekompensował ci ten wkład? Czy on potraktował to jak prezent od losu i wystarczy mu, że płaci alimenty na dziecko?

Dlaczego zdecydowałaś się z nim zamieszkać, urządzać jego dom, w końcu rodzić dziecko a nie wzięliście ślubu?

Talu, piszesz o ile rozumiem co piszesz,,zanieduje partnera, bo chce byc jak najlepsza mamusia dla dziecka, wyprowadzam sie od niego" I nie rozumiesz dlaczego on dba tylko o wasze dziecko, a nic nie robi w kwestii twojego powrotu, tobie jest teraz bardzo zle bo masz kiepskie warunki bytowe, czy dobrze rozumiem?
Facet jest skryty, dusi w sobie uczucia, ale to dla ciebie nie jest odkrycie po porodzie? Takim jest od zawsze I to ty zdecydowalas sie na niego a nie na innego, sama przyznajesz ze go zaniedbujesz, wyprowadzasz sie - a czy nie uwazasz ze to dla niego ulga, ze on oczekiwal od zony zaangazowania, jakis uczuc? Skoro ich nie dostal, ba dalas mu kopa poprzez wyprowadzke, to moze on stwierdza ze kocha wasze dziecko, a skoro przez ciebie zostal odrzucony, zdeptany, to tak widocznie musialo byc, pogodzil sie z tym? O ucuzcia powinny dbac bie strony w zwiazku, bo samotnie nikt zwiazku nie pociagnie, wy wyraznie rozmineliscie w swoich oczekiwaniach oraz w tym co sobie wzajemnie dawaliscie jako para
Wiekszosc facetow, czuje sie mocno odrzucona, zaniedbana po tym jak zona urodzi dziecko I skupia swoje uczucia, swoja uwage na dziecku, ty sama to potwierdzasz w swoim wpisie
Piszesz ze on pisal do swojej kolezanki, a czy postawilas sprawe ostro o czym to pisanie? bo moze pisal bo czul sie mocno zaniedbany, odrzucony, ty dodtkowo decydujesz ze wyprowadzasz sie z dzieckiem, to on odpuszcza

Kolejna pokerowa zagrywka z blefem pt. wyprowadzę się a on poczuje co stracił i przyjdzie na kolanach. A tu zonk, brak zainteresowania i być może ulga z drugiej strony. Dość powszechne przekonanie wśród pań że warto w ten sposób testować partnera, doradzane przez przyjaciółki. Osobiście tez miałem okazję tego doświadczyć, z podobnym skutkiem dla byłej już eks.
Pozostaje Ci Autorko pogodzić się że z tym że partner najwyraźniej też miał dosyć i nie będzie zabiegał o Twój powrót, albo poddać się w tym rozdaniu i liczyć na ugodowy powrót do relacji, albo zachować pokerowy spokój i liczyć że parter się przełamie.

No nieźle... Więc teraz możesz liczyć tylko na siebie i rodziców. Przede wszystkim cały swoj wysiłek włoż w znalezienie pracy, żebyś nieco stanela na nogi. U rodzicow jest może nieco ciasno, ale nie rzucaj się od razu na wynajem mieszknia, odbij się trochę finansowo. Musisz się wziąć za siebie i ogarnąć, dla siebie i małej. Jesli będziesz pracować, uskładasz nieco grosza a rodzice ci trochę pomogą, to z czasem może kupisz jakieś niewielkie, skromne mieszkanko na kredyt.
Tak ci radzę, jakby sprawa z twoim partnerem była przesądzona, ale mam wrażenie, że tak czy siak nie dobraliście się. Poza tym, widzisz czym kończy się bezgraniczne zaufanie do partnera i nie dbanie o własne sprawy, wlasną niezalezność, przede wszystkim finansową i mieszkaniową.

weroska33 napisał/a:

Jacekk napisał/a:

Kolejna pokerowa zagrywka z blefem pt. wyprowadzę się a on poczuje co stracił i przyjdzie na kolanach.

Czasami ciężko znaleźć sposób na ratowanie zwiazku jak druga osoba jest bierna

Zgadza się, nikt nie mówi że jesteś winna tego co było w związku, wina zawsze jest gdzieś pośrodku. Chodzi o to że taka wyprowadzka może być traktowana jako porzucenie i uwłaczająca dla partnera. Możliwe też że partner nie chciał ratować relacji i ta wyprowadzka jest dla niego rozwiązaniem. Całkiem możliwe że jak go jeszcze trochę przetrzymasz a on nie nawiąże nowej relacji to odczuje brak Ciebie, dziecka, i będzie dążył do pojednania. Być może też powinnaś przemyśleć czy ten związek miał (ma) szanse trwać dalej i czy jest sens jego ratowania.

Chciałabym żeby się ułożylo,  jest ojcem mojego dziecka... ale wiem ze musielibysmy zacząć rozmawiać jak.cos się dzieje złego i pracować nad soba. Eh niby łatwo się gada a w praktyce inaczej. Wiem ze nie moge sobie robić nadziei tylko żyć dalej i ogarnąć się finansowo bo dziecko musi mieć swój kącik. ..

Udany związek sam się kręci swoją mocą napędowa. Jak trzeba walczyć to znaczy dla mnie, że już jest musztarda po obiedzie czy jak tam się mówi.

weroska33 napisał/a:

Wiesz nie każdy  chce slubu dla mnie to zawsze była rzecz drugorzędna. Nie myslalam o tym zeby miec polowe domu tu nie o to chodzi
Znasz związek wieloletni który by funkcjonował bez "pomocy" i kryzysów?

Też jestem zdania że ślub nie daje dużych gwarancji. W Twoim przypadku dom jest jego majątkiem odrębnym i nie był by objęty wspólnością małżeńską. Twój wkład w remonty i wyposażenie może być traktowany jako poniesione nakłady. W małżeństwie czy bez małżeństwa przysługuje Ci roszczenie o ich zwrot, jeżeli będziesz potrafiła wykazać że je poniosłaś.

Jacekk napisał/a:

weroska33 napisał/a:

Wiesz nie każdy  chce slubu dla mnie to zawsze była rzecz drugorzędna. Nie myslalam o tym zeby miec polowe domu tu nie o to chodzi
Znasz związek wieloletni który by funkcjonował bez "pomocy" i kryzysów?

Też jestem zdania że ślub nie daje dużych gwarancji. W Twoim przypadku dom jest jego majątkiem odrębnym i nie był by objęty wspólnością małżeńską. Twój wkład w remonty i wyposażenie może być traktowany jako poniesione nakłady. W małżeństwie czy bez małżeństwa przysługuje Ci roszczenie o ich zwrot, jeżeli będziesz potrafiła wykazać że je poniosłaś.

Owszem,  ale trudniej np. udowodnić moment od ktorego wnosi się roszczenie, co np. w malżeństwie nie ma miejsca, liczy się data ślubu.

Z tego co dziewczyna pisala, to dom był w budowie gdy ona była w ciąży, więc gdyby byli malżeństwem miałaby prawo do spłaty nawet wtedy, gdy nie poniosła realnie kosztów budowy po połowie. To ogromna różnica.
Zawsze dziwię się kobietom, że rodzą dzieci, skazują się na wypadniecie z toru pracy zawodowej na długi przecież okres, poswięcają się wychowaniou wspólnych przeciez dzieci  i nie próbują się zabezpieczyć. No ale kazdy ma swój rozum.

Przede wszystkim to czy ty chcesz jego powrotu czy rozliczenia ze swojego wkladu w dom?

Salomonka napisał/a:

Jacekk napisał/a:

Też jestem zdania że ślub nie daje dużych gwarancji. W Twoim przypadku dom jest jego majątkiem odrębnym i nie był by objęty wspólnością małżeńską. Twój wkład w remonty i wyposażenie może być traktowany jako poniesione nakłady. W małżeństwie czy bez małżeństwa przysługuje Ci roszczenie o ich zwrot, jeżeli będziesz potrafiła wykazać że je poniosłaś.

Owszem,  ale trudniej np. udowodnić moment od ktorego wnosi się roszczenie, co np. w malżeństwie nie ma miejsca, liczy się data ślubu.

Z tego co dziewczyna pisala, to dom był w budowie gdy ona była w ciąży, więc gdyby byli malżeństwem miałaby prawo do spłaty nawet wtedy, gdy nie poniosła realnie kosztów budowy po połowie. To ogromna różnica.
Zawsze dziwię się kobietom, że rodzą dzieci, skazują się na wypadniecie z toru pracy zawodowej na długi przecież okres, poswięcają się wychowaniou wspólnych przeciez dzieci  i nie próbują się zabezpieczyć. No ale kazdy ma swój rozum.

Tzn jak wypadniecie z toru pracy?  Ja pracowalam przez 5 lat w firmie. Nie można być niczego pewnym w życiu. Są to sytuacje losowe. O jakie zabezpieczenie Ci chodzi ?

weroska33 napisał/a:

Salomonka napisał/a:

Owszem,  ale trudniej np. udowodnić moment od ktorego wnosi się roszczenie, co np. w malżeństwie nie ma miejsca, liczy się data ślubu.

Z tego co dziewczyna pisala, to dom był w budowie gdy ona była w ciąży, więc gdyby byli malżeństwem miałaby prawo do spłaty nawet wtedy, gdy nie poniosła realnie kosztów budowy po połowie. To ogromna różnica.
Zawsze dziwię się kobietom, że rodzą dzieci, skazują się na wypadniecie z toru pracy zawodowej na długi przecież okres, poswięcają się wychowaniou wspólnych przeciez dzieci  i nie próbują się zabezpieczyć. No ale kazdy ma swój rozum.

Tzn jak wypadniecie z toru pracy?  Ja pracowalam przez 5 lat w firmie. Nie można być niczego pewnym w życiu. Są to sytuacje losowe. O jakie zabezpieczenie Ci chodzi ?

Ale nie pracujesz, a teraz będzie ci trudniej znaleźć pracę, bo matkę z malym dzieckiem niechętnie się do pracy przyjmuje. Oczywiscie życze ci, żebys znalazla prace i to szybko. Resztę napisałam wyżej, przeczytaj.
Z pewnościa, przez jeszcze dlugi czas będzie ci duuuużżo trudniej, niż twojemu partnerowi, nawet jesli będzie płacił reguralnie alimenty na dziecko. Gdybyś była sama i rozstala się z partnerem, to sprawa nie byłaby taka paskudna, prawda? Kiedy pojawiają się dzieci, to  wszystko się zmienia. Wtedy trzeba mieć pewnośc, że jesli cokolwiek się stanie, to masz albo swoj kąt i gdzie się podziać z dzieckiem, albo dom się sprzedaje, dzieli pieniadze i każde idzie  w swoją stronę. Jakoś twojego partnera nie boli że jego ukochana córka nie ma własnego kąta? To ma być od teraz tylko twoje zmartwienie?

Wiesz jak to jest człowiek myśli o zabezpieczeniach finansowych za późno.  Bo myśli ze się ułoży w życiu. Nie przypuszczałam ze sytuacja się tak potoczy, może musimy swoje odczekać ale z drugiej strony czy ten czas nie wpłynie niekorzystnie. .. no i właśnie chyba jest tylko moje, bierze często mała do siebie ale to nie zmienia faktu że nie mamy stałego miejsca pobytu. Widzę ze rozumiesz w jakiej sytuacji jestem. Dzięki

12miecio12 napisał/a:

weroska33 napisał/a:

Wiesz jak to jest człowiek myśli o zabezpieczeniach finansowych za późno.  Bo myśli ze się ułoży w życiu. Nie przypuszczałam ze sytuacja się tak potoczy, może musimy swoje odczekać ale z drugiej strony czy ten czas nie wpłynie niekorzystnie. .. no i właśnie chyba jest tylko moje, bierze często mała do siebie ale to nie zmienia faktu że nie mamy stałego miejsca pobytu. Widzę ze rozumiesz w jakiej sytuacji jestem. Dzięki

Macie duze szanse aby znowu stac sie rodzina, tylko ty musisz mu znowu pomoc stac sie twoim facetem, musisz mu przypomniec jak bardzo kiedys wam bylo razem dobrze, ja doskonale wiem ze dziecko wiele zmienia we wzajemnych relacjach, ale trzeba zrobic wszystko aby partner nie poczula sie totalnie odrzucony, jak truten co zrobil co do niego nalerzalo, wiec teraz ma szlaban na wszystko

To nie jest takie łatwe. Nasz kontakt opiera się tylko na malej, on przyjeżdża po nią. Może wpadnie jakieś słowo i czasami coś napiszemy o małej. Pytałam miesiąc temu czy odpowiada mu sytuacja jaka jest a on ze widocznie tak musiało być. Wiem ze w głębi serca odczuwa zal ale nic z tym nie zrobi. Ciągle ja wychodziłam z inicjatywą ratowania związku. Rozmawiałam a raczej próbowałam... im bardziej próbowałam rozmawiać tym bardziej chyba go to wkurzalo.A gdzie tu staranie obustronne. Może rzeczywiście się poddal a może pogubil. Kazdy mówi ze potrzeba czasu, zwariować można od tego czekania

12miecio12 napisał/a:

Trudno jest odbudowac raz zburzone, w nim jest silna uraza po tym jak miesiacami odrzucalas jego checi na to aby bylo jak dawniej, abyscie dalej byli rowniez dla siebie a nie tylko dla dziecka,

Nie stawiaj winy po stronie Autorki, Jej pochopnym działaniem była wyprowadzka i z opisów wynika że to Autorka próbowała ratować związek a partner raczej to olewał. Dlatego obecnie, umizgiwanie się jemu przez Autorkę nie jest dobrym pomysłem, Ona też ma swoją godność.

Poczytaj od poczatku, zaraz w pierwszym poscie ona pisze ze skupila sie na dziecku I zaniedbywala partnera, potem pisze ze seksu nie chciala z nim od miesiecy, owszem ona ma tez swoja godnosc, ale powiedz mi jak facet ma uwierzyc ze bedzie cokolwiek lepiej jak wroci do niej, ona musi mu cos dac z siebie a nie tylko narzekac

12miecio12 napisał/a:

Poczytaj od poczatku, zaraz w pierwszym poscie ona pisze ze skupila sie na dziecku I zaniedbywala partnera, potem pisze ze seksu nie chciala z nim od miesiecy, owszem ona ma tez swoja godnosc, ale powiedz mi jak facet ma uwierzyc ze bedzie cokolwiek lepiej jak wroci do niej, ona musi mu cos dac z siebie a nie tylko narzekac

Autorka zajmując się maleńkim dzieckiem miała prawo się na nim skupiać i mieć nastroje, a on jako dorosły facet powinien to uwzględniać i tolerować. Ja widzę z opisów że to Autorka wykazywała się inwencją w naprawie relacji i obecnie też do tego dąży, czego nie można powiedzieć o Jej partnerze. On doskonale widzi Jej przełamywanie się, i albo się tym nasyca jako swoją wygraną nic przy tym nie robiąc w kierunku pojednania, albo zlewa wszystko bo mu przestało zależeć i jest tak wygodnie. Ogólnie, jak by nie patrzeć to źle o nim świadczy. Dlatego uważam że oczywiście, Autorka powinna wysyłać sygnały i pokazywać swoją dobrą wolę ale nie powinna się poniżać, prosząc go o uwagę, rozmowę czy pojednanie.

TypowyCharlie napisał/a:

Przez taki okres czasu wszystko się wypalić może, związek trzeba cały czas pielęgnować, a nie przez kilkanaście miesięcy mieć wywalone na partnera i po czasie sobie przypomnieć o nim.

Czy Wy macie świadomość, doświadczenie, co to znaczy zajmować się jako matka noworodkiem, To dziecko ma obecnie rok, czyli te problemy powstały tuż po urodzeniu. Jak Ty to widzisz, Autorka miała mieć na głowie noworodka i jeszcze martwić się i pielęgnować relację z partnerem, który najpewniej już wtedy miał wywalone na relację, bo nie wierzę że jego podejście zmieniło się tak nagle, najpewniej to już trwało od dawna.

Jacku ja od jakiegoś czasu nie pokazuje że się przelamuje tylko pokazuje że sobie radzę w sensie nie pokazuje swoich słabości bo wiem jak to dziala niestety. Tak jak mi psycholog mówiła może on myśli " niech zobaczy jak to jest ". Czuje ze nic nie mogę zrobić dlatego też kontaktuje się oficjalnie co do małej. Czy on odczuje kiedyś brak nasz? A może się już pogodzil z faktem.  Choć byłam ostatnio w domu bo mam jeszcze klucz to ma zdjęcia małej, na telefonie ma też i na fb zdjęcie z mala.  Ale w domu taka pustka jest. Najwidoczniej mu to odpowiada

Przed urodzeniem małej prawie w ogóle nie było kłótni. Nie zdążyliśmy razem zamieszkać przed urodzeniem bo budowa się przedłużyla i tak naprawde byliśmy rzuceni na głęboka wodę. Wiem ze trzeba mieć sile aby walczyć o związek. Jak pisał do koleżanki powiedział i tak nie układa nam się od pół roku to moge sobie pisać do kogo chce. Było mówione w emocjach. Ale po tej sytuacji coś we mnie peklo i zaufanie ucierpiało.

Poza tym, widzisz czym kończy się bezgraniczne zaufanie do partnera i nie dbanie o własne sprawy, wlasną niezalezność, przede wszystkim finansową i mieszkaniową.

Jacekk napisał/a:

12miecio12 napisał/a:

Poczytaj od poczatku, zaraz w pierwszym poscie ona pisze ze skupila sie na dziecku I zaniedbywala partnera, potem pisze ze seksu nie chciala z nim od miesiecy, owszem ona ma tez swoja godnosc, ale powiedz mi jak facet ma uwierzyc ze bedzie cokolwiek lepiej jak wroci do niej, ona musi mu cos dac z siebie a nie tylko narzekac

Autorka zajmując się maleńkim dzieckiem miała prawo się na nim skupiać i mieć nastroje, a on jako dorosły facet powinien to uwzględniać i tolerować. Ja widzę z opisów że to Autorka wykazywała się inwencją w naprawie relacji i obecnie też do tego dąży, czego nie można powiedzieć o Jej partnerze. On doskonale widzi Jej przełamywanie się, i albo się tym nasyca jako swoją wygraną nic przy tym nie robiąc w kierunku pojednania, albo zlewa wszystko bo mu przestało zależeć i jest tak wygodnie. Ogólnie, jak by nie patrzeć to źle o nim świadczy. Dlatego uważam że oczywiście, Autorka powinna wysyłać sygnały i pokazywać swoją dobrą wolę ale nie powinna się poniżać, prosząc go o uwagę, rozmowę czy pojednanie.

Miecio chyba dorosłe zycie  z dzieckiem nie opiera się wyłącznie na seksie. Chodzi o zrozumienie obojga stron. Wnioskuję po wypowiedziach ze nie masz kobiety i dziecka. Zaniedbywanie w sensie oboje skupiliśmy się bardziej na dziecku a my jako para byliśmy na 2 miejscu i to nas oddaliło.
Jacku ja od jakiegoś czasu nie pokazuje że się przelamuje tylko pokazuje że sobie radzę w sensie nie pokazuje swoich słabości bo wiem jak to dziala niestety. Tak jak mi psycholog mówiła może on myśli " niech zobaczy jak to jest ". Czuje ze nic nie mogę zrobić dlatego też kontaktuje się oficjalnie co do małej. Czy on odczuje kiedyś brak nasz? A może się już pogodzil z faktem.  Choć byłam ostatnio w domu bo mam jeszcze klucz to ma zdjęcia małej, na telefonie ma też i na fb zdjęcie z mala.  Ale w domu taka pustka jest. Najwidoczniej mu to odpowiada

Salomonka napisał/a:

Poza tym, widzisz czym kończy się bezgraniczne zaufanie do partnera i nie dbanie o własne sprawy, wlasną niezalezność, przede wszystkim finansową i mieszkaniową.

Tak samo, jak bezgraniczne zaufanie do partnerki połączone z niedbaniem o swoje interesy.
Swoją drogą, facet autorki też mógłby np. zrobić test DNA na ojcostwo aby upewnić się, czy córka aby na pewno jest JEGO.
To jest co prawda mój ulubiony przykład, ale jak widzisz, to co napisałaś działa w obie strony, bez względu na płeć.

Ja rozumiem twojego faceta, przed urodzeniem dziecka jest kochankiem, partnerem, po urodzeniu kiedy zamieszkaliscie razem i wydawalo mu sie ze bedzie jeszcze lepiej, nagle dostaje mocnego kopa prosto w jaja, sprowadzono go do roli wynies-przynies-pozamiataj-zmien pieluche, i kiedy ty na dodatek sie wyprowadzasz to dla niego jest w sumie ulga, bo czuje ze jako partner i kochanek juz nie byl ci potrzebny, on nie walczy, bo ty przez wyprowadzke za mocno go upokorzylas, uciekasz ze stworzonego dla was gniazdka

gogo7r napisał/a:

Ja rozumiem twojego faceta, przed urodzeniem dziecka jest kochankiem, partnerem, po urodzeniu kiedy zamieszkaliscie razem i wydawalo mu sie ze bedzie jeszcze lepiej, nagle dostaje mocnego kopa prosto w jaja, sprowadzono go do roli wynies-przynies-pozamiataj-zmien pieluche, i kiedy ty na dodatek sie wyprowadzasz to dla niego jest w sumie ulga, bo czuje ze jako partner i kochanek juz nie byl ci potrzebny, on nie walczy, bo ty przez wyprowadzke za mocno go upokorzylas, uciekasz ze stworzonego dla was gniazdka

Decydując się na dziecko facet powinien być świadomy ze wszystko się zmienia,  nie ma się ochoty jak kiedyś na zbliżenia. .dochodzi dużo obowiązków, nieprzespanych nocy itp. Oboje dzielilismy się obowiązkami w sprzątaniu, gotowałam obiadki, zabieralam dziecko do moich rodziców w odwiedziny on w tym czasie robił swoje rzeczy mógł odpocząć. Wkoncu mieszkał w swoim rodzinnym mieście a ja się przeniosłam z mojej miejscowości oddalonej o 30 km. Byłam tam sama miałam tylko jego i mała i ...Jego rodziców oddalonych dwie ulice dalej

Ok, ale o co ty właściwie masz do niego pretensje? Nie ma obowiązku latać za osobą, która wzięła dziecko i wyprowadziła się. Czy nie było tak, że miałaś pracę, czułaś się mocna więc postanowiłaś opuścić męża, ale niestety nic nie poszło po twojej myśli i teraz wylewasz żale? Jeszcze raz powtórzę - ciesz się, że kocha małą i chce uczestniczyć w jej wychowaniu. Ty zajmij się sobą.

weroska33 napisał/a:

BEKAśmiechu napisał/a:

Ok, ale o co ty właściwie masz do niego pretensje? Nie ma obowiązku latać za osobą, która wzięła dziecko i wyprowadziła się. Czy nie było tak, że miałaś pracę, czułaś się mocna więc postanowiłaś opuścić męża, ale niestety nic nie poszło po twojej myśli i teraz wylewasz żale? Jeszcze raz powtórzę - ciesz się, że kocha małą i chce uczestniczyć w jej wychowaniu. Ty zajmij się sobą.

Dlaczego łatwo odpuścił skoro tak mu zależało żeby stworzyć rodzinę, po coś budował ten dom, dlaczego ne potrafił rozmawiać jak coś się działo. Unikał rozmowy trzymał wszystko w sobie. Nie byliśmy malzenstwem, może wtedy by to inaczej wyglądało. Mówił ze nie chce się wyszaleć ze ma to już za sobą.  Sam nie wie czego chce, słabo dowiedzieć się ze jest typem samotnika po latach spędzonych razem

To normalne ze kobieta nie wspolzyje w pologu, ale kiedy po tym okresie dalej odmawia, bo nie to nie dziw sie dlaczego on odpuszcza, bo nagle sie budzi z reka w nocniku przy tobie, ma partnerke, kochanke, buduje dla niej dom, rodzi sie dziecko i nagle sie okazuje ze przez prawie rok czasu nie ma partnerki, kochanki, kocha dziecko, ale nie chce byc tylko lokajem, nie umie sie doprosic o seks, ty sie wyprowadzasz, to kamien mu spadl z serca, teraz facet wreszcie ma spokoj, dziecko kocha i sie nim zajmuje, potrzebuje tylko znalesc dla siebie partnerke, kochanke co nie bedzie proste bo jest nieufny, na tobie sie sparzyl
Kazdy ma jakis limit prosb i staran, u jednego jest wiekszy u drugiego mniejszy, ale jego sie chyba wyczerpal

Tala, nie daj się wpędzić w poczucie winy.
Nie jesteś jedyną odpowiedzialną za to, że w związku źle się działo. Fakt, decyzja o wyprowadzce była pochopna i przez to błędna, ale Twojemu facetowi słabo zależy, co widać wyraźnie po tym, co opisujesz.

Po urodzeniu dziecka masz prawo na jakiś czas zapomnieć o seksie, a obowiązkiem partnera jest to uszanować. Dziecko jest owocem miłości DWÓCH osób, nie jednej, nie można wymagać od świeżo upieczonej matki, by była matką/żoną/kochanką jednocześnie, bo najczęściej nie jest to możliwe fizycznie i czasowo. W moim przypadku po porodzie z powikłaniami i późniejszymi problemami ze zdrowiem, seksu nie było ponad rok. Nie wyobrażam sobie, by mąż miał mnie z tego powodu zostawić. A jak go o to pytam, to odpowiada wprost: "trzeba być mężczyzną, a nie dupkiem". Jak już udało mi się dojść do siebie, to zaczęły się problemy z synem (obecnie zdiagnozowane spektrum autyzmu), co też ma spory wpływ na intymność, musieliśmy wszystko przewartościować, poukładać, znaleźć na to czas, trwało to trochę. Przede wszystkim dużo rozmawialiśmy i mam wrażenie, że tego w Twoim związku zabrakło.
Możecie wciąż jeszcze spróbować, bo rozstać się można zawsze.
Czego Ty byś chciała? Czego chciałby mąż? Porozmawiajcie.

"Dlaczego łatwo odpuścił skoro tak mu zależało żeby stworzyć rodzinę, po coś budował ten dom, dlaczego ne potrafił rozmawiać jak coś się działo. Unikał rozmowy trzymał wszystko w sobie. Nie byliśmy malzenstwem, może wtedy by to inaczej wyglądało. "

takim go wzięłaś to takiego miałaś, czego się spodziewałaś? pewnie typowo- że po dziecku się nagle zmieni?

"Mówił ze nie chce się wyszaleć ze ma to już za sobą."

mówić to można wiele rzeczy. dorosła a nawina.

"Sam nie wie czego chce, słabo dowiedzieć się ze jest typem samotnika po latach spędzonych razem""

on wie czego chce- życia bez ciebie.

Tala a ja Cię bardzo dobrze rozumiem. Też odeszłam od swojego partnera 4 miesiące temu(ślubu nie było, mieliśmy go zaplanowany za kilka miesięcy) i nawet nie drgnął, choć twierdził, że kochał mnie ponad życie.
Uważam, że ślub nie ma tutaj nic do rzeczy i nawet gdyby był, niewiele by zmienił. Żadna, zdrowa na umyśle kobieta, mając wspólny dom, dziecko i partnera u boku nie decyduje się na wyprowadzkę "ot tak po prostu", skoro podjęłaś taką decyzję, to znaczy że doszłaś do ściany i nie widziałaś na tamten moment innego wyjścia z sytuacji. Na prawdę trudno jest podejmować jakikolwiek dialog z człowiekiem, który jedyne co potrafi to wbić wzrok w podłogę i się w sobie zamknąć, po czym i tak zrobi swoje, bo przecież 'wie lepiej'.
Ponad to, zupełnie się nie zgadzam z niektórymi opiniami zamieszczonymi w Twoim wątku, że skoro zabrałaś dziecko i sobie poszłaś to teraz masz co chciałaś. Nie. To Ty zostałaś porzucona przez niego, bo jak ta piłeczka od ping ponga ciągle się odbijałaś od jego milczenia. A jaśnie Pan teraz siedzi i ma urażoną dumę. Wyprowadzka, to tylko skutek.
Bardzo Ci współczuję, bo wiem co przeżywasz, żal i gorycz za postawę człowieka, którego wybrałaś sobie do życia i na ojca swojego dziecka, za zamiecione marzenia o domu (dosłownie i w przenośni), za brak refleksji i wzięcia odpowiedzialności. Ale wiesz co? Do pieca z takim "facetem". I nie daj sobie wmówić, że to Ty byłaś taka zła i przewrotna, że dostałaś na co zasłużyłaś. BZDURA.
Nie chcę popadać w jadowity ton, ale strasznie mnie wkurza próba odwrócenia kota ogonem.