stres związany z zegarem biologicznym

Dziękuję za odpowiedź, niemniej jednak czy jeśli spotyka się dwoje ludzi już dojrzałych, po 30-tce i uzgadnia, że obydwoje chcą założyć rodzinę i chcą w przyszłości formalnie związek "przypieczętować", to czy po 5 latach nie mogę powrócić do tematu i przypomnieć partnerowi co ustalaliśmy na początku ? Gdyby mój partner w momencie poznania mial inne podejście do życia, to bym sobie nim głowy nie zawracała. A rozmawialiśmy i chciał tego samego co ja.

Moja niska samoocena wynika właśnie z jego zachowania. Każda kobieta to potwierdzi, że jak widzi, ze jest tą jedyną to czuje się inaczej. Oczywiście są kobiety którym nie zalezy na ślubie, ale moim zdaniem jest to bardzo nieliczne grono.

Myślalam o terapii ale co mam powiedzieć, że wiem czego chce w zyciu, że liczy się dla mnie rodzina, dziecko, nie mam tego i cierpię z tego powodu? Co mi terapeuta doradzi ? Jestem bardzo wyrozumiała dla partnera, czekałam 5 lat, moim zdaniem za długo i stąd teraz sa problemy, bo już wchodzimy w okres kiedy związek powszednieje, a nic nie zbudowaliśmy więc łatwo odejść, bo nic nie trzyma. POjawia się na drodze cos ekscytującego, nowego, inna kobieta, która nie mówi, żeby pomóc w pracach domowych.

Wielokropku, podobno związek na tych moich podwalinach nie ma szans. A jakie to mają być podwaliny ? Nie traktuję Go jako osoby, która ma mi zapewnić szczęście i dać dziecko. Traktuję Go jako osobę, którą kocham, chcę żeby był szczęśliwy, wspieram go, szanuję jego decyzje, a dziecko nie chcę mieć z kimkolwiek, żeby mieć, tylko chcę mieć jego dziecko. Tylko gdzie w tym wszystkim jestem ja ? 5 lat to naprawdę bardzo długo, czekałam i teraz proszę o uszanowanie moich marzeń, które kiedyś były naszymi marzeniami.

Doskonale cię rozumiem. Mam już 34 lata, a sobą nieudane małżeństwo i 8 lat straconych dla człowieka, który po ślubie wymyślił sobie, że nie chce mieć dzieci, a do tego był agresywny, toksyczny i na koniec związku przygruchał sobie "koleżaneczkę", choć jak tak patrzę z perspektywy czasu, to raczej ona przygruchała jego. Dobra, nie istotne. Teraz jestem w szczęśliwym związku, od roku staramy się o dziecko, ale się nie udaje. Jesteśmy oboje zdrowi, materialnie wszystko super, ale mimo to... Czuję oddech czasu na karku i podświadomie gdzieś ukryte słowa "nie uda wam się...". Na terapię nie pójdę, bo nie będę wydawać pieniędzy na coś, co mogę zrobić sama. Ty też możesz. Spróbuj więc postarać się zmienić sposób myślenia z "już jest za późno" na "nie jest za późno". Poszukaj wśród rodziny i znajomych przykładów na to, że ok. 40stki też można mieć zdrowe dziecko. Bo można. Jeśli ci nie wyjdzie z tym facetem, to co zrobisz? Załamiesz się? Poszukasz byle jakiego dawcę spermy, byle tylko zajść? Nic na siłę. Musisz być spokojna. Nie traktuj partnera jako potencjalnego dawcy. Może on po prostu nie dojrzał, a może okłamywał cię, że chce być ojcem, byle tylko byś nie odeszła, tak jak mój eks. Teraz pojawiła się panienka, która nie chce zobowiązań, więc widzisz, z kim miałaś do czynienia. A czy ty masz jakieś hobby, pasje, które mogą ci ewentualnie zastąpić macierzyństwo? Coś, czemu jesteś w stanie poświęcić się bez reszty? Ja mam i przede mną dwie drogi do wyboru, dlatego jeśli w ciążę nie zajdę, to zajmę się czymś innym, równie kreatywnym i wymagającym poświęceń, jak macierzyństwo. I również dającym spełnienie.
No i zawsze możesz pomyśleć o zatrudnieniu się w dziecięcej wiosce. Tyle, że podejrzewam, że żadna z nas nie chce się poświęcić wychowaniu cudzych dzieci, chorych, z traumami itp...

Hmmm... a twoim zdaniem WŁASNA terapia jest złym pomysłem?
Pytam, bo tak się odżegnujesz, jakby to była jakaś ujma a jakieś tam NADWRAŻLIWOŚCI Tobą (jednak) powodują... - stanąć twarzą w twarz z własnymi "zaszłościami" by LEPIEJ i łatwiej spojrzeć w przyszłość, rozszerzyć WŁASNE horyzonty? Nie uzależniać trwania/nie trwania związku TYLKO od drugiej strony... wziąć odpowiedzialność za TĘ relacje również na siebie.
Pewnie się boisz?
Ale STRACH niczego nie rozwiązuje

Ja bym zaczela od wizyty u dobrego ginekologa i kompletu badan sprawdzajacych na jakim poziomie zachowana zostala plodnosc.

I dopiero po takich badaniach zaczela myslec o reszczie, bo jakiekolwiek moje decyzje bylyby rozne w sytuacji, kiedy jeszcze mialabym duza szanse na dziecko, a inne, kiedy ta ciaza bylaby juz mocnoooo watpliwa.

Tak mam wrażenie że utkwiłam w czekaniu. Czekam kiedy partner zdecyduje się oświadczyć (bo przecież nie mogę go zmuszać, to musi być jego wola). Czekam na dziecko, ale się nie pojawia, pomimo iż mamy 50% szanse. Ja stawiam sobie cele i dążę do nich a tych dwóch przypadkach nie jest to zależne tylko ode mnie, ale i od tej drugiej osoby. Ponieważ wlecze się to w czasie to mnie to najzwyczajniej w świecie denerwuje, a to wpływa na nasz związek. Ja jestem spięta, a on podchodzi do życia na luzie, tylko ja nie mogę zrozumieć jak można podchodzić do sprawy z dzieckiem na luzie, kiedy nie ma się 20-paru lat a 30-parę.

Zaczęłam biegać, żeby rozładować złość, rozgoryczenie, i pomaga. Czuję się lepiej, ale to pomaga mi psychicznie, a nie rozwiązuje moich nierozwiązanych spraw.

Emilia, on wie o tych 50%. Przypominam mu o wieku moim, i o zagrożeniach, ale jego zdaniem jesteśmy oboje zdrowi, on się czuje młodo i jego zdaniem będzie wszystko dobrze. Nie ma on jednak takich odczuć tatusiowych Ostanio była u nas moja koleżanka z synkiem niecałe 4 latka, to bawił się z nim, mówił, ze mógłby takiego synka mieć. No i jakby tyle w temacie. Nie przezywa tego tak jak ja. On mi zresztą powiedział, że nie pragnie tak bardzo jak ja.
Masz rację, myślę teraz kto jeszcze mógłby nim potrząsnąć, a tak naprawdę od męskiej strony wytłumaczyć że to fajnie jest mieć dziecko, bo wydaje mi się że on podchodzi do tego bardzo poważnie, bo najważniejsze jest dla niego, że jak już bedzie miał dziecko, żeby zapewnić mu taki byt żeby niczego mu nie brakowało. I tego chyba się boi, ale się nie przyznaje, ze już nie on będzie najwazniejszy w swoim życiu,ale dziecko. Szkoda, ze nie mamy takiego kumpla jak twój :-)
Moim zdaniem jego rodzice powinni wypowiedzieć się, porozmawiać z nim że już czas, ale oni nie chcą się wtrącać. Dobrzy są ludzie, ale w tym temacie są bierni.

Kobietki, temat już jest nieaktualny. Właśnie mój 5 letni związek się zakończył. Zostałam w domu poinformowana że to koniec. Teraz muszę zaakceptować fakt, że na swoje dziecko już nie mam szansy, swoją już przegapiłam.
Dziękuję Wam za rady.

Dziekuję Emilio za słowa otuchy. Nie wiem jednak czy jeszcze będę miała jakies pokłady zaufania. Wczoraj coś we mnie pękło, ja przepłakalam kilka godzin a mój juz ex w tym czasie grał na komputerze. A mówiąc mi że ten związek nie ma sensu mówił i patrzył cały czas w bok, nawet na chwilę nie spojrzał mi w oczy. A mi w tym czasie serce pękało.

Wzruszyłam się. Trochę się posypałam i te słowa bardzo mnie ujeły. To jest takie miłe, że ludzie tak tu wspierają. Dziękuję za te słowa :-)
Niestety albo może i dobrze, jestem w pracy, siedzę przed komputerem i próbuje pracować, ale nie umiem zebrać myśli. Czytam tu na forum różne posty szukając otuchy, szukając zapomnienia o tym co sie dzieje teraz w mojej głowie. Boję się wrócić do pustego mieszkania.

Wiecie co, różnie w życiu się układa. Moja ciocia swoje pierwsze dziecko urodziła w wieku 42lat. Moja kuzynka ma 20 lat, jest wspaniałą, inteligentną i ciepłą osóbką. Chociaż pamiętam jak ciocia biadoliła, że nie da rady ( a moze nie zdąży) jej wychować, że jest za stara. W ogóle, nikt w rodzinie nawet nie spodziewała się, że w ogóle wyjdzie za mąż, bo to był chyba jej pierwszy związek w życiu.