najsmutniejszy związek...- z żonatym facetem,jak się pozbierać?

Jedyne co mi przychodzi teraz do głowy to to, ze wiedziałam, ze się nie doczekam, a uczucia wzięły górę. Wiem, że zabrzmi to żałośnie, ale wolałam cokolwiek niż nic

Odszedł, zostawił - to normalne, przecież byłaś tylko kochaną żonatego mężczyzny. Pewnie skończyło się szaleństwo i zrozumiał że woli zostać z żoną. Ulokowałaś swoją miłość w niewłaściwej osobie. Uwierzyłaś w słowa i obietnice bez pokrycia. Wciąż się dziwie dlaczego kobiety wchodzą w takie dziwne związki bez przyszłości. Powinnaś z nim porozmawiać by uspokoić swoją zranioną ja i wyjaśnić sobie co dalej.

Wielu facetów oddziela miłość od sexu i aby zdobyć kobietę, produkują różne kłamstwa, bo wiedzą, że zakochana kobieta=naiwna kobieta. I również Ty dałaś się na to nabrać. Pozostaje Ci jak najszybciej zobojętnieć, abys w pracy mogła przechodzić obok niego z lekko szyderczą miną i obojętną twarzą. Wiem, że to trudne, ale zamiast pielęgnować w sobie te wszystkie słowa, które Ci powiedział - powiedz sobie to było KŁAMSTWO. Bo to było kłamstwo. Czy kocha żonę? Nie sądzę, taki typek kocha tylko SIEBIE i zrobi wszystko aby to jemu było dobrze i wygodnie.
Masz nauczkę - już na wstępie powinnna się u Ciebie zapalić czerwona lampka, że to żonaty facet. Mało jest takich przypadków żeby żonaty facet tak się zakochał, że rzuca wszystko co ma - ugotowane, posprzątane itp i odchodzi do kochanki u której ma darmowy sex. Na tym forum jest mało takich przypadków, a ja o żadnym takim nie słyszałam.
Na przyszłość nie wchodź w żadne pseudo związki z żonatymi facetami. Właśnie dlatego, że to są żonaci faceci, kiedyś coś ślubowali własnej żonie, a że i to nie jest dla nich ważne, to już inna sprawa.

Naucz się szanować inne kobiety w związkach i traktuj je tak jakbyś była na ich miejscu.
A mężczyzna jak będzie chciał prawdziwego związku to będzie samodzielny(umysłowo i życiowo).

Żebyś faktycznie była gotowa na jakąkolwiek pomoc - przestań się okłamywać. Żeby to zrobić - spójrz na fakty;

1. Facet nie był zagubionym misiem z mokrym noskiem, któremu powinęła się nóżka i przechodził chwilowy kryzys wartości i potencji. Od początku był żonaty, od początku kłamał. Kłamał do żony i stwarzał fikcyjny obraz "związku" z Tobą. Ty to akceptowalaś 3 całe lata. Nie tydzień, nie dwa, 3 LATA. Był czas przywyknąć do sytuacji. On sobie przywykł i Ty przywykłaś.
Nie zmienia to faktu, że Wasz "związek" od początku był oparty na KŁAMSTWIE.

2. Nie kupuję bajki "sama nie wiem kiedy to się stało". Kolejne oszustwo. "To się stało" najpierw w głowie, w zmianie myślenia o facecie jak o kumplu z przerwy na fajkę. Zmiana takiej kategorii następuje w ściśle określonym momencie. Również w tym momencie następuje myślenie "jeśli kocha żonę, to nie zwróci na mnie uwagi." Stąd prowadzi bardzo krótka droga do: "acha, zdradził żonę, więc jej nie kocha. Kocha mnie - bo poświęca dla mnie małżeństwo. Jestem lepsza, ładniejsza, inteligentniejsza i wogóle super". I Ty dokładnie wiesz kiedy to się stało. Kiedy zaczęłaś flirtować, kiedy zaczęły się dłuższe, bardziej intymne rozmowy o życiu, przyszłości, światopoglądach i tym podobnych dupakwasach. Ty wiesz dokładnie kiedy on stal się nagle "kimś wyjątkowym".

3. Byłaś lojalna kłamcy, oszustowi i manipulantowi. To był Twój wybór. Nie masz 15 lat, żeby się usprawiedliwiać byle czym. Tak się składa, ze kłamca, oszust i manipulant nie wychodzi z roli. Dlaczego nagle się dziwisz że obrócił się przeciwko Tobie? Przecież to logiczne! Facet jest konsekwentny po prostu.

4. Ponieważ ramię w ramię brałaś udział w kłamstwie, oszustwie i manipulacji - nic Ci się nie należy. To co otrzymujesz teraz - jest zapłatą za współudział. Oczywiście Ty nikomu wierności przed ołtarzem nie przysięgalaś, ale zgodzisz się ze mną że widziały gały co brały, nie?

5. I wreszcie ostatnie - jakiego "sposobu" na pożegnanie się spodziewałaś? Bo chyba przeczuwalaś, że to się prędzej czy później skończy - ostatecznie przez 3 lata nie było konkretów typu: rozwód. Naczy orkiestra? Fanfary? Prezent pożegnalny? Tłumaczenia "to Ciebie tak naprawdę kocham, jesteś milością mojego życia, ale rozumiesz....żona"? Zakochałaś się w tchórzu, 3 lata był tchórzem i tchórzem pozostanie. Będzie Cię unikał, będzie się bał że puścisz farbę do żony, albo że ktoś z pracy puści. Zacznie się niechęć, być może oczernianie Ciebie - żebyś miała opinię "najgorszej". Wtedy nie będziesz już taka niebezpieczna. Pewnie najchętniej by Cię wymazał gumką myszką, albo przynajmniej pomalował korektorem. O czym Ty chcesz rozmawiać? On już powiedział co miał do powiedzenia, a to co robi - świadczy najlepiej o jego aktualnych zamiarach wobec Twojej osoby.

Jak sobie to wszystko uświadomisz - to będziesz gotowa do "prywatnej terapii".

Tak, wiem, ze jest tchórzem. Sam z resztą wielokrotnie o sobie tak mówił.
Z żoną nie układa mu się najlepiej, tzn. nie układało, bo myślę, ze teraz jest lepiej, dlatego odsunął się ode mnie.
Problem polega na tym, że on ją kocha, a ona jego nie. Nie chciała też z nim w ogóle sypiać (z jego danych wynika,że od 4 lat), może teraz się to zmieniło - nie wiem.
Z tego wynika, ze u mnie szukał miłości, czułości i seksu. Wiem, że byłam głupia i naiwna. Ale jak człowiek kocha, to myśli, ze wszystko przezwycięży (przynajmniej mnie się tak wydawało)

Rozmawiamy tylko na tematy zawodowe, jak już nie mamy innego wyjścia. On unika z tchórzostwa oczywiście rozmów na nasz temat. Nie ma śmiałości spojrzeć mi w oczy, widzę to po nim, że jest mu głupio. Zawsze tłumaczył mi, ze ma problem z rozmawianiem, zwłaszcza na trudne tematy, w problemowych sytuacjach. Wycofuje się wtedy. Jego sposobem jest przeczekanie i myśli, ze wtedy samo się wszystko jakoś ułoży. Ja zawsze odbierałam to w ten sposób, ze jemu nie zależy. On wtedy mówił, zebym tak nigdy nie myślała, że jemu zależy tylko boi się i nie potrafi podjąć kroków, zeby naprawić. Tak jakby wstydził się tego, ze coś złego zrobił. Zwłaszcza jak widział, ze ja jestem na niego zła czy obrażona, to chociaz jak twierdzi wiedział, ze źle robi, nic nie robiąc, to i tak brnął w tą bierną postawę. Taki chatrakter okropny.

Nic a nic, bez słowa mnie zostawił. Sorry ... powiedział, ze zrobi wszystko, zebym w końcu uwierzyła, ze mu na mnie zależy i że bardzo ceni sobie to wszystko, co nas łączy - to były jego słowa. Od tamtej pory nie zadzwonił, nie napisał, nic! nawet w pracy nie powiedział pół słowa. Ciągle to chowanie głowy w piasek.

Czyli nie jesteś jeszcze gotowa. Tłumaczysz go.

To jak przestaniesz go tłumaczyć - daj znać. Tak to tylko bezsensowne klepanie w klawiaturę i roztrząsanie przeszłości.

Cóż... daj sobie trochę czasu.. czas jest najlepszym lekarstwem na nieszczęśliwą miłość. Uwierz mi-przejdzie.
I lepiej nie zbliżaj się już do żonatych mężczyzn. Zajęci mężczyźni zdradzający swoje drugie połowy, to po prostu kmioty bez honoru. Myśl tak o nim, zwłaszcza po tym jak wycofał się z tego wszystkiego bez słowa wyjaśnienia. Schował głowę w piasek, bo żona pewnie coś zwęszyła i nagle znów go "kocha"
Pewnie za jakiś czas jej przejdzie, a on przyleci do Ciebie żebyś go pocieszyła.
Że też kobiety dają się nabrać na te żałosne opowieści niekochanych (cudzych) mężczyzn

Z jego strony na pewno nic wspólnego z miłością to nie miało, ja jednak go kochałam, nadal kocham.
Wiecie co, jak czytam te Wasze opinie, jak właśnie rozmyślam nad tym wszystkim, to tyle rzeczy do mnie dociera, faktów, które odrzucałam, w ciągu tych 3 lat. Wychodzi na to, że jednak mam to na własne życzenie. Zaczynam to rozumieć. Gdybym mogła cofnąć czas... Teraz już będę uciekać od żonatych, gdzie przysłowiowy pieprz rośnie.
Jednak nie mogę się pozbyć żalu do niego, bo zawsze gdy rozmawialiśmy, to sobie obiecywaliśmy, ze gdyby nam przyszło się rozstać, to zrobimy to tak, żeby ta druga strona w miarę możliwości cierpiała jak najmniej, na prawdę nie spodziewałam się, że tak po prostu zostawi mnie jak śmiecia, bez słowa, z dnia na dzień, tym bardziej, że było dobrze miedzy nami. Uważam, ze jaki by to nie był związek czy uklad, nie należy tak postępować. Czuję, że jednocześnie straciłam też przyjaciela i to boli dodatkowo.

Zmiana pracy nie wchodzi w grę, ani z jego ani z mojej strony. Możemy jedynie ograniczyć współpracę, tzn. nie wykonywać pewnych zadań wspólnie. Tak robiliśmy do tej pory, zeby być bliżej siebie,ale jak dokończymy pewne "projekty", to pozostanie nam jedynie z daleka mówienie sobie "dzień dobry"

Jesteśmy głupie i naiwne, nie da się ukryć. A po drugie trafiłyśmy na tchórzy, których nie stać nawet na normalną rozmowę i na powiedzenie nam w oczy co czują i czego chcą lub nie chcą. Potrafią tylko uciekać od problemów i chować głowę w piasek.

No tak, tylko w moim przypadku to nie on zdradził żonę, tylko ona jego. Dodam tylko, że zrobiła to z przytupem- wpadła. ja więc widziałam nie zdrajcę i kłamcę, tylko nieszczęśliwego faceta, który też dostał od życia kopa w siedzenie.

Jeszcze mi go żal było...pocieszałam go....echhhhhh...

po co?83, oni wszyscy nieszczesliwi i tuz przed rozwodem. A zona zla, brzydka i podla. To forum zaskoczylo mnie, bo myslalam, ze na te teksty nikt sie juz nie nabiera. A tu tyle kobiet - niby madre i wyksztalcone, a naiwne jak dzieci.

I powtarzam i powtarzac bede do znudzenia - ma sie rozwodzic? Swietnie! Niechze sie rozwiedzie. I emocjonalnie, i finansowo, i prawnie. Wczesniej moze liczyc na kolezenska kawke raz na czas, podanie dloni na dzien dobry i przyjacielski uscisk w urodziny. I koniec. Zonaty facet juz jest w zwiazku, a nie mozna zbudowac zwiazku z kims, kto ten zwiazek juz ma.  Czy cos jest malo oczywiste?

A w celach poznawczych warto poczytac watki zdradzonych zon - zobaczycie co te biedactwa co zona ich nie rozumie i wcale ze soba nie spia robia w domu. Co mowia o Was jak sie wyda.

Droga nocnalampko,
ostatnio prześledziłam wątek netkobietki (przepraszam, nie pamiętam nicku), którą mąż zdradzał jakoś 2 lata, a potem tłumaczył się, że kochanka mu się narzucała, nachodziła, nie chciała odpuścić i dlatego to wszystko. Bo on już dawno chciał zerwać. Wiesz, że śmiałam się i płakałam jednocześnie? Śmiałam, bo nie mogłam uwierzyć, ze można dać wiarę tak prostackim ściemom, a płakałam bo wyobraziłam obie, że "mój" teraz może tak mówić o mnie. i że też ktoś mu wierzy. mam chyba za dużo wiary w ludzi i nie mogę ogarnąć tego, że można tak robić. Tak kłamać w żywe oczy. po co? no właśnie, po co?

1983 doskonale rozumiem Twój argument, że uczucia mogą zmącić rozum do niesamowitego stopnia. Zanim go poznałam, obiecałam sobie, że będę już sama, bo tak jest lepiej (wcześniejsze doświadczenia itd.). i przez 3 lata trzymałam się tego. 3 lata. Przyznacie, że to sporo. a wystarczyło jedno spojrzenie na niego... wszystko przestało się liczyć. Z pewnością nic by się nie wydarzyło między nami gdyby nie udowadniał mi, że jego małżeństwo jest już przeszłością. Niestety, debilka, w końcu w to uwierzyłam (fakt, że ona zrobiła sobie dziecko z innym nie przemawiał raczej na jej korzyść). w sumie to ja nawet w ogóle nie wiem czy on wrócił do żony czy znalazł inną "dziunię".
Nie zazdroszczę Ci, że musisz go codziennie widywać. ja na szczęście swojego pewnie już nigdy nie zobaczę.

Ten kop uświadomił mi, że moje wcześniejsze postanowienie było słuszne. Nigdy więcej. Skoda, bo kiedyś chciałam mieć rodzinę. Ale to było baaardzo dawno temu.

Dobrze mówisz . Nie stać ich na powiedzenie Wam kochankom i nam żonom w oczy co czują i czego chcą lub nie chcą.
Gdyby mówili mam żonom, że chcą pozamałżeńskiego seksu nie byliby naszymi mężami. Gdyby mówili nam, że nie chcą być wierni również nie byliby nimi.
Gdyby Wam mówili chcę tylko seksu nie dostaliby go. Gdyby mówili nie chcę zobowiązań pogoniłybyście kochasia w 3 sekundy i również seksu by nie było.......więc jak mogą być szczerzy
Szczeremu nie miałby kto gotować, prać i z seksem  byłoby cieniutko

1983. Jak sama widzisz to co mówił Ci kochanek nie zawsze jest prawdą. Czułe słowa, telefony, sms-y , seks, to nie wszystko. Fajnie jest zabawić się na boku kosztem innych, raniąc i burząc. Oby dwoje zrobiliście o krok za dużo - może  lepiej że to wszystko się skończyło. On wróci do żony a ty wyniesiesz doświadczenie na przyszłość z tej lekcji życia. Klaps w dupę na opamiętanie i już nigdy nie popełnisz tego błędu.

Fajnie, ze wypowiedzialy sie tez panie z "drugiej strony barykady".

Opowiem Wam taka historie - kiedys mialam spotkanie z panem zonatym co go z zona nic nie laczy... Nie wiedzialam wczesniej, ze jest zonaty, powiedzial mi to niemal na dzien dobry "bo chcial byc uczciwy". No ale z zona to tylko mieszka, od lat sa w separacji, mieszkaja sobie jak wspollokatorzy tylko, a i zona ma jakiegos partnera i takie tam. No to fajnie mowie, to w przyszlym tygodniu wpadne na kawke do Ciebie. Chwile rozmyslalam skad w jego oczach to przerazenie i histeryczne bakanie, ze przeciez z zona mieszka. Zona? a ja myslalam, ze to tylko wspollokatorka z ktora mieszkasz, zeby taniej bylo. Nawet kawy nie dopilam, bo nie warto bylo tracic czasu na oszusta. Pewnie moja kawe dopila jakas naiwna, ktora nawet nie zastanowila sie czy ta zona wie ze jest t y l k o  wspollokatorka. A moze dla kolejnej stworzyl bajke, ze zona go zdradzila, albo inna lzawa historie?
Dziewczyny, no kurde! Nic nie tlumaczy kogos, kto angazuje sie w relacje z kims, kto juz jest w zwiazku!

A pomysl co dostal w zamian - seks i uwielbienie.

kochanki naiwnie myślą, że nie mógł ożenić się z miłości. Miłości od początku nie było, a jeśli nawet to wstrętna żona zabiła w nim juz dawno to uczucie. I nareszcie znalazł ją, wybawicielkę. Ona uleczy go z traumy jaką jest dla niego małżeństwo. Żona nie da mu tego co dać mu może ona. Ale czego? seksu? czułości? zainteresowania?
Niestety kochanka nie daje mu obowiązków. Nie musi "śmieci wynosić" zakupów robić, dzieci przypilnować. Kiedy my żony "wypraszamy" łajdaków z naszego życia  lub sami odchodzą to za chwilę skruszeni wracają. Bo ona nie taka, bo teraz docenił co stracił. Mój mąż cytował nawet "miałeś chamie złoty róg" . Nawet tego nie skomentowałam. Po 2 miesiącach wspólnego zamieszkania miał jej dosyć. Po 2 miesiącach ! Ja nie przyjęłam więc zapewne szuka kolejnej pocieszycielki. Biedny miś znajdzie na pewno kolejną współczującą a jeśli nie to przyjdzie mu być z tą z " nie taką, z innymi zwyczajami i kulturą, począwszy od muzyki". Niestety musi polubić discopolo

A w drugą stronę tak nie jest? Co mówiła Jego żona kolesiowi, z którym poszła na lewiznę?

Im dłużej sie nie odezwie tym gorzej dla niego ?  mniej seksu? mniej miłości ? a jak się już nigdy nie odezwie to co ? to straci ciebie ? to straci szansę na najlepsza kobietę na ziemi ? i co już zawsze z rozpaczy wyć będzie ? uschnie z tęsknoty ale nie zadzwoni bo się wstydzi? Dziewczyno ile Ty masz lat ?
Typowe myślenie kochanki.....musi często się odzywać bo jak nie to ona strzeli focha. Strzelić go jednak nie może bo facet COFNIE się o kolejny KROK !
Masakra

po co? Być może ( tego nie wiesz na pewno) zdradziła go. Może jej zdrady to rewanż ? Może jego zdrady to .... a może facet ma wybujałą fantazję ? Może zadzwoń do żony.....myślę, że usłyszysz prawdę.

Tylko, że mogą wydarzyć się 2 rzeczy:
- jeśli on do niej wrócił pomimo tego, że zdradziła to moim zdaniem obie zostaniemy upokorzone wspólnym kontaktem
- jeśli on kłamał i kobitka żyje w słodkiej nieświadomości to zniszczę Jej życie.

Więc zostawię wszystko tak jak jest. Może chłopina będzie miał szczęście nigdy więcej mnie nie oglądać i spokojnie co wieczór zasypiać

Mówiąc "spokojnie" miałam na myśli "bez strachu, że się wyda". W to, że nie mógłby zasypiać przez wyrzuty sumienia lub troskę  nawet taka frajerka jak ja nie wierzę

Swoją drogą szczerze podziwiam Twoją siłę. Dawno Cię to wszystko spotkało?

Przepraszam, nie doczytałam. Rok temu.

Prawda? A mimo to, gdzieś w głębi resztki... sama nie wiem czego. Nadziei? Niedowierzania? Uczucia? To jest najgorsze. Też tak masz?

Upokorzenie - trudny uczuciem.
Jednak bez jego przeżycia ciągle czepiać się będziecie złudzeń, ciągle będziecie mieć nadzieję.
Taką decyzję podejmujecie?
O życiu w świecie nierealnym?
Z ciągłym niepokojem?
Z ciągłą nadzieją poprawy/naprawy/wznowienia relacji?
Z ciągłymi złudzeniami?

Tylko prawdziwy kontakt z tym odsuwanym upokorzeniem pozwoli wam obu na przywitanie się z rzeczywistością i rozpoczęcie kolejnego etapu życia.

I błąd !
Nie ma kogo podziwiać! Właśnie pisze do Ciebie ta, której zabrakło siły...., która poczuła się bezsilna....

"Moja przygoda z kochanką" ( już drugą) zaczęła się pod koniec 07 roku. Wpadł na SMS-ach. Chciałam rozstania ale słyszałam, to tylko żarty z koleżanką z pracy. Zostałam ale nie dałam mu wiary. Obserwowałam i byłam czujna. Nie chciałam być zdradzana. Wpadał na drobiazgach. Słyszałam, że jestem......chora psychicznie i mam obsesje, ponieważ on wierny, niewinny. Doszedł alkohol i awantury z poniżaniem i ubliżaniem. Kochałam męża ale nie zgadzałam się na takie życie. Nie mogłam odejść bo nie miałam gdzie. On nie chciał słyszeć o odejściu bo mu zależy na rodzinie. Coraz bardziej mnie to męczyło. Doszło do tego, że zmęczenie i beznadzieja sytuacji .......nie poradziłam sobie. We wrześni 10 roku podjęłam próbę samobójczą. Przygotowałam sie do tego z pełną świadomością.... nie wzięłam jednak pod uwagę, że po 60 tabletkach Relanium zaśnie moja świadomość a podświadomość będzie działać. Po kilkunastu godzinach od połknięcia leku, rozmawiałam przez komórkę i pisałam SMS-y. Rozmawiałam z mężem, jego kochanką. Po kolejnych godzinach zadzwoniłam z pożegnaniem do mamy i to ona zawiadomiła policję. Znaleziono mnie chyba namierzając komórkę. Świadomość odzyskiwałam stopniowo. Najpierw pamiętam  jakby zdjęcia, potem krótkie filmiki. Dobrze natomiast zapamiętałam uczucie ROZCZAROWANIA. 
Po miesiącu pobytu w szpitalu wróciłam do domu. Nadal czułam się "jak koziołek matołek" ale wiedziałam, że już nie chcę go, że jest on dla mnie zagrożeniem. Tak czułam. Mimo całego zajścia i moich słów, mąż nadal twierdził, że jest niewinny i odejść nie chciał. Po miesiącu znowu alkohol i słowa "trzeba było zrobić to skutecznie". Przeraziłam się ! Wiele wysiłku i pieniędzy włożyłam w sprawdzenie jaką mam rolę do odegrania . Nie dałam rady. Gdy tylko przyłapałam go na gorącym uczynku dostał ZAKAZ WSTĘPU do domu. To taki wielki skrót mojej historii.
Skutki  polekowe od czasu do czasu odczuwam. Dzięki Bogu nie są znaczne. Dziękuję też Bogu, że przeżyłam. Nie, nie dla siebie, dla dzieci. Mam szansę obronić dzieci przed draniem. Właściwie to już miałam okazję uratować przed nim starszego syna (24 lata). Tu chodzi o finanse o odpowiedzialność finansową. Wiem też ,że on okradłby swoje dzieci, wyrzucił z domu ale to inna i długa historia.

Wielokropku, za nas decyzje zostały już podjęte. Nawet gdybyśmy chciały żyć w niepewności, z nadzieją poprawy itd. to nic z tego. Oni podjęli wszystkie decyzje. Wyrzucili zabawki, które im się znudziły i tyle...

Przepraszam za marudzenie, ale mam dziś akurat gorszy dzień