czy to ma sens ?

Jedź i próbuj.

Ewa jedz i tyle , przekonasz się, a rodzicami się nie martw bo to twoje życie.

Mamie nie spodobał sie na 1 rzut oka ponieważ stwierdziła że on jest chory . Wydaje mi sie że człowiek który jedzie taki kawał drogi , nie śpi dobę albo i więcej i tlucze sie autobusami przez 1.5 kraju . . bo inny środek transportu nie wyszedł może wyglądać na zmęczonego . Ponadto dowiedziała sie jaka dzieli nas różnica wieku i stwierdziła że człowiek taki nie da mi dziecka ani ślubu . Następnym powodem wydaje mi sie że mamie przeszkadza że bym wyjechała za granicę a nie ustatkowala sie gdzieś w miarę blisko niej żeby mogła mnie uchronić od nieszczęścia całego świata. Ona chyba myśli że ja nie poradzę sobie za granicą. Ojciec stoi za matka. . Boli mnie to że nie biorą pod uwagę tego że ten człowiek jest dla mnie ważny i że ja go akceptuje a wiadomo że ideałów nie ma. Ja też mam swoje wady jestem dosyć nieśmiała a on właśnie niczym sie nie przejmuje dodaje mi wiary we własne siły i radzi zebym w końcu zaczęła żyć własnym życiem a nie ciągle była uwiążana rodziny . Napiszcie proszę swoje opinię . Doradzcie co robić

No właśnie mama ciągle myśli że stać mnie na kogoś lepszego. Lepszego czyli jakiego ? Jak z katalogu ? W wieku takim i takim bo 2 lata więcej to już nie ? Z taka praca i lokalizacja żeby pasowała ? To są wytyczne wyboru partnera ? Ja mam już swoje lata i w tym wieku naprawdę trudno znaleźć normalnego mężczyznę . Już miałam takiego który głównie zwracał uwagę tylko na wygląd.a inne wartości na drugim planie . Ten jest inny

znaławk.Na początku miała bym pojechać do niego na miesiąc -2 i sprawdzić jak będziemy sie odnajdować tylko we dwoje. U mnie w domu przez 2 tygodnie wraz z moja negatywną rodzina nie przyniosło nic konkretnego . Najlepiej przekonać sie we dwójkę. Miała bym również sie przekonać jak mi sie podoba życie w niemczech , tam u niego w mieście i sprawdzić jak sie tam odnajde. Myślę że po tym było by mi łatwiej myśleć o dalszej przyszłości . Jeżeli przeszli byśmy ten "okres próbny " to on chciał by zebym znalazła jakaś pracę na pół etatu bez znajomości języka a w między czasie uczyła sie go . Ja myślę że to dobra opcja jak na mój początek . Później mogę planować więcej. Jeżeli chodzi o dzieci czy ślub nie wspomina o tym często gdyz chciałby poczuć to że ktoś sie nim cieszy , jego osoba , życiem z nim a nie że jest potrzebny jedynie do spłodzenia dziecka i żeby brać ślub tylko dlatego że ja już mam swoje lata i by wypadało. Chciał by cieszyć sie życiem i mną. Chciał by zebym znaczyła trochę świata zanim zajde w ciążę bo ja i tak nigdzie za granicą nie byłam . Myślę że ma trochę racji

Uczucia są :-) , ja o tym wiem i on . Oboje tego szukaliśmy od dawna . A dla was napisalam poprostu  konkrety żeby łatwiej wam było ocenić i żeby nie było że mam wybujała wyobraźnię i nie patrzę wogóle na realia . Dziękuję bardzo wszystkim za zainteresowanie tematem i odpowiedzi .

Masz rację Volver że mogę żałować . Mam żal do mamy że nie potrafiła ukazać tolerancji co do mojego uczucia i jego wizyty i nie powiedziała mi tego co myśli po jego odjeździe tylko już na samym początku . Sprawiła mi tym dużo przykrości i nie potrafiłam sie cieszyć tym momentem w pełni . Duzo płakałam a on też zauważył że coś jest nie tak . Mam zamiar pojechać , myślę o marcu , wrócąwtedy tanie linie lotnicze na tym kierunku , będzie już ciepłej. Boję sie tego wszystkiego , nawet samego lotu samolotem , życia tam po niemiecku , jak sobie poradzę ale myślę że pokonam ten strach w sobie dla niego. Tak właśnie . Chociaż spróboje . Wiem że będę musiała wysłuchać całej litani od mamy na ten temat znów. Ona myśli że jak pojechał to problem zniknął  ..

No właśnie coś w tym jest że jak się poddaje to czekam na ten cód a jego niema i niema i myślę że dopóki sama nie wyciągnę ręki po swoje to żaden cód nie przyjdzie . Ja bardzo często rezygnowałam z różnych rzeczy przez moją nieśmiałośc i wiele razy żałowałam

Ponieważ sama widzisz, że takie podejście do życia nie bardzo się sprawdziło, to chyba najwyższy czas coś w nim zmienić ? No i nie poddawaj się tak od razu. Zawalcz trochę o siebie... wysiłek zostanie Ci  na pewno wynagrodzony...

Ale, czy On jest gotowy na to by pomóc Ci? Czy tylko radzi byś zaczęła sama, nowy rozdział Twojego życia?
Pozwalam sobie zabrać głos w Twojej sprawie, gdyż czytając Twoje posty zobaczyłam siebie, kilkanaście lat wcześniej.

Zawarta znajomość, osobiście - nie przez internet. Długa przerwa. Powrót - przez zbieg okoliczności. Rozwój znajomości, początki uczucia, tęsknota. Wizyty Jego u mnie, coraz bardziej zbliżone w czasie i ...miłość. I chęć bycia ze sobą na zawsze.  I dylemat: wyjechać ?  Spróbować? Czy tkwić w moim uporządkowanym, ale samotnym życiu z Mamą?

Było mi ciężko podjąć decyzję, a wielkim utrudnieniem była bardzo zaborcza i samotna Mama.

Stało się. Wyjechałam. Przypominało to wpadkę do bardzo głębokiej wody, nie umiejąc pływać. Ale... Ratownikiem był On. Trzymał mi głowę nad powierzchnią wody, pomagał oddychać, karmił i poił. Był przy mnie cały czas do momentu, kiedy nauczyłam się pływać. A zajęło mi to 3 lata. Trzy, bardzo trudne lata. Gdyby nie to, że był przy mnie i wspierał cały ten czas, nie dałabym rady.

Upewnij się, że będzie Cię wspomagał, a nie tylko wymagał, i to z wielkim poświęceniem i wyrozumiałością, a nie od przypadku do przypadku.

Życzę Ci spełnienia Twoich oczekiwań.

Moje doświadczenie dotyczy Francji. Tak naprawdę wszystko było trudne. Inna rzeczywistość niż w Polsce. Teraz jest trochę inaczej, gdyż i tu i tam jest kapitalizm. Wszyscy, tak w Polsce jak i na Zachodzie myślą i postępują podobnie. Wtedy musiałam uczyć się kapitalistycznych wymogów. Jesteś w lepszej sytuacji, gdyż Twój Pan jest Polakiem, myśli więc zarówno po polsku jak i po niemiecku. 20-lat to niezły bagaż. Trudne będzie dostosowanie się do życia w społeczności, znalezienie swojego miejsca. Nie można poddać się presji opinii społecznej. Ja musiałam stawić czoła, tej opinii, która towarzyszyła ocenie Polaków widzianych jako
biednych prostaków z kraju Trzeciego Świata, zza Żelaznej Kurtyny. Musiałam codziennie bronić naszej tożsamości, kultury, wykształcenia, tradycji... Musiałam, ale dlatego, że chciałam. Żeby utrzymać się na stanowisku pracy musiałam, na początku, dawać z siebie trzykrotnie więcej niż pozostali pracownicy. Na każdym kroku czułam na sobie wzrok wszystkich. Potrafiłam jednak, choć to bardzo trudne, iść z podniesioną głową. Presja psychiczna jest ogromna, oczywiście tylko wtedy, gdy zależy Ci na prestiżu, gdy zależy Ci na tym, by stać się jedną z Nich, czyli wtopić się w to społeczeństwo, by mieć wszystkie prawa do życia w tym Kraju. Znajomość języka jest podstawą. Języka mówionego, który nie ma nic wspólnego z tym nauczanym w szkole czy na studiach. Dla celów turystycznych fajnie, ale nie codziennie. Nie wolno dać się obsmarować tuż za plecami, a tak się dzieje jeśli nie rozumiesz co tam się mówi. To co tu piszę jest "czarne", ale możesz sobie spreparować taki "kokon", w którym Twój Pan zarabia a Ty, nie masz nic do powiedzenia, wychowujesz dzieci i jesteś wdzięczna. To jest "różowe", ale zależy od charakteru.

To twoje życie czy twoich rodziców?
Będę szczera - to nie oni spędzą z nim resztę życia tylko Ty. Powinnaś próbować

Pojedź i spróbuj... To chyba jedyne wyjście z takiej sytuacji. Jak nie spróbujesz, będziesz żałować.

Postanowiłam pojechać na wiosnę . Rozmawiałam już z mama na ten temat i jest mi z tym lzej że wreszcie wydusiłam z siebie moje plany. Nie było awantur i dyskusji . Nadal myśli że ten związek niema przyszłości , jednak chyba pogodziła sie z tym że będę próbować . Mam nadzieję że gdy przyjdzie czas mojego wyjazdu nie będę musiała słuchać wiecznych dyskusji. Dziękuję za dalsze zainteresowanie tematem :-)