Jak olać to, co myślą inni?

Witam Od razu zaznaczę, że problem, który opiszę nie jest dla mnie faktorem rujnowania życia(nie mam depresji, ani większych problemów natury psychicznej), ale trochę mi jednak doskwiera. Nigdy nie byłam duszą towarzystwa, ani divą, ale co mnie irytuje to moja skłonność do zamartwiania się tym, co myśli o mnie osoba, w której towarzystwie akurat przebywam. Doszłam ostatnio do wniosku, że wszelkiego rodzaju spotkania towarzyskie - imprezy, dyskoteki to powinna być dla mnie przyjemność i radość, a ja je traktuję trochę jak sprawdzian. Bo jak to tak można, żeby druga osoba nudziła się w moim towarzystwie?? Czy ładnie się wysławiam, czy zadaję jej odpowiednie, nie natarczywe pytania, czy aby nie za dużo mówię o sobie? MATKO BOSKA, a jeśli myśli sobie, że jestem taka czy owaka?? Mam świadomość, że powinnam mieć wyje*** na to, bo tak naprawdę nikt sobie nie zaprząta głowy moją osobą. Ludzie, których znam albo mnie lubią, albo mają w pupie Nie mam wrogów, mam kilka koleżanek, ale wolę samotność, bo siedzenie przed TV, czytanie fajnych książek i samotne wyjścia na siłownię bardziej mnie relaksują niż gadanie z ludźmi. Właśnie dlatego te ucieczki dają mi ulgę, bo nie muszę się przed nikim gimnastykować. Taka strefa komfortu. Ale, kurde, nie można tak siedzieć całe życie. Pójdę do pracy kiedyś, tam mogę zostać zrujnowana i zawalona robotą za 100 osób, bo będę chciała zrobić dobre wrażenie ogarniętej, pracowitej, solidnej kobiety a'la Winkelreid. Mam dosyć "specyficzną" mamę, która uparcie twierdzi, że moja niedoskonałość zostanie zweryfikowana przez społeczeństwo, jeśli sama nie wyprostuję swoich wad i niedociągnięć. W święta dostałam ochrzan za swoje wiecznie, uparcie nieprzerwane singielstwo, spowodowane chyba tym siedzeniem w domu i sporadycznym wyjściem do innych mord. Wniosek taki, że do krytyki jestem przyzwyczajona od małego. Ale męczy mnie to, chcę to zmienić. Macie jakieś złote myśli/sposoby, żeby dać sobie w życiu więcej luzu?