W tym roku pokonam moje fobie - czas start!

Witam Cię serdecznie Babo Osiadła.  Myślę,że to bardzo dobry pomysł,tylko nie wiem,czy to dla mnie.Ja wiele lęków już przegoniłam,został jeden-nie wiem nawet,czy to dobra nazwa''lęk'',ale grupa wsparcia bardzo by mi się przydała.
Pozdrawiam.

BaboOsiadła - z tymi telefonami, to jakbym czytała o sobie Mam dokładnie tak samo. U mnie dochodzi jeszcze do tego taka rzecz - mieszkam w Anglii od wielu lat i dobrze znam angielski, ale jak mam gadać przez telefon po angielsku to wpadam w taką panikę, że mam ochotę uciec na koniec świata. Wszędzie gdzie tylko się da wysyłam maile lub załatwiam osobiście sprawy, w przypadku których wystarczyłby jeden głupi telefon. Nigdy też nie odbieram nieznanych numerów.

Oprócz tego - lęk przed lataniem, lęk przed ludźmi pod wpływem alkoholu, lęk o dzieci, ale to są sprawy, których podłoże znam i pracuję nad tym podczas terapii.

Wątek fajny. Praca nad sobą zawsze jest interesująca

Mussuka, ale zobacz, który ja jestem rocznik Pierwszy komputer miałam na studiach

Rozmowy przez telefon z osobami, które nie są moimi najbliższymi. Jak mam do kogoś zadzwonić/widzę, że dzwoni inny numer niż te moich bliskich, to wpadam w kompletną panikę (ból serca, drżenie rąk, natychmiastowe problemy, ekhem, żołądkowe, nogi mi się uginają, głowa zaczyna boleć) Też funkcjonuję mailowo/smsowo, ale nie z wygody, tylko najnormalniej w świecie mnie paraliżuje, jak mam telefonować. Co ciekawe, rozmów "na żywo", tzn takich twarzą w twarz, nie boję się absolutnie, wręcz bywam duszą towarzystwa Przy całej mojej dobrze rozwiniętej samoświadomości nie potrafię dociec genezy tego strachu

MamaMamusia - siostro Ja potrafię pół Polski przejechać tylko po to, by o coś zapytać, bo bałam się przez telefon

Własnie znowu czytam o sobie

Kiedyś próbowałam to rozpracować w następujący sposób - jako dziecko musiałam bardzo często zgadywać zmienne nastroje mojej mamy i zawsze rozpoznawałam je po sygnałach niewerbalnych, czyli mimika, gesty itp. Dzięki temu nauczyłam się dobrze czytać tzw mowę ciała. Jednak fakt, że ta konkretna relacja z mama była raczej dysfunkcyjna sprawił, że poszłam w kierunku budowania procesu komunikacji na tych własnie sygnałach ciała, zwłaszcza twarzy i że potem przeniosłam to także na inne relacje.Głos mamy mnie czasem zwodził, ale wyraz twarzy już nigdy. Tak więc to był i jest fundament rozmowy w moim przypadku. Gdy nie widzę rozmówcy zostaje mi on odebrany i tracę pewność siebie oraz grunt pod nogami. Jeśli rozmawiam z kimś bliskim, to jeszcze jestem czasem w stanie nad tym zapanować, choć dyskomfort odczuwam zawsze. Natomiast rozmowa przez telefon z kimś kogo nigdy nie widziałam jest koszmarem. Być może własnie dlatego, że nie mam szansy "czytać" z twarzy i ciała rozmówcy. Sama nie wiem...nigdy nikomu o tym nie mówiłam i szeroko otwarłam oczy ze zdziwienia gdy przeczytałam twój wpis BaboOsiadła. Dla mnie to oznacza, że ktoś oprócz mnie boryka się z czymś podobnym, a naprawdę byłam przekonana, że nie jest to możliwe

Przykład z urzędem jest świetny. Gdy ja jadę do urzędu (choć oczywiście nie musiałam, bo wystarczyło zadzwonić;)) i podczas rozmowy widzę twarz urzędniczki (celowo piszę w rodzaju żeńskim, gdyż za względu na doświadczenia z mama mam wrażenie, że lepiej czytam mowę ciała kobiet) to w procesie komunikacji, w ciągu jakiejś mikrosekundy jestem w stanie zauważyć po jej twarzy, że coś sie święci i że być może pani robi sie zniecierpliwiona lub zaczyna sie wnerwiać i wtedy ja mam kolejną mikrosekundę, żeby ewentualnie zebrać szyki i stawić czoło. Mam jakąś tam przewagę. Rzadko kulę po sobie uszy w rozmowach na żywo, a przez telefon niestety prawie zawsze

Być może i w twoim przypadku jest tak, że gdy widzisz czyjąś twarz to czujesz, że jesteś jednak ten krok do przodu i możesz więcej przewidzieć?

Myślę, że boisz sie właśnie utraty kontroli, bo rozmawiając z kimś na żywo zapewne posiadasz jej więcej. W moim przypadku tak jest i jak większość rzeczy , również i ta ma swoje uzasadnienie w dzieciństwie...

Ja do fryzjerki też raczej zadzwonię więc masz rację mówiąc, że łatwiej jest rozmawiać z kimś od kogo mniej zależy - potrzeba kontroli też jest wtedy dużo mniejsza. Ale do urzędów jeszcze długo będę jeździć, tachać wózki i torby z pampersami oraz cisnąć się w autobusach...choć i tak czuję się nieco zmotywowana w tej kwestii i chciałabym rozpocząć pracę w kierunku tego problemu więc jeśli jakimś cudem uda mi się wykonać telefon do urzędu, potencjalnego pracodawcy czy też innej ważnej osoby bądź instytucji to na pewno sie tym podzielę.
Trzymam kciuku za twoje postanowienie i czekam na relację z wykonanej dzisiaj rozmowy telefonicznej