nic juz nie rozumiem...

wiem ze malo napisalam ale jesli mam byc szczera mam problem zeby zrozumiec wiele rzeczy I jakos to opisac ... moze przez te pare lat tak naprawde wmawialam sobie ze jakos jest ze on mnie kocha I ze poukladamy to wszystko a moze balam sie zostac z dziecmi,nie wiem ,czytalam niektore historie I widze ze wiele kobitek ma takie glupie zycie... czuje sie sama (tak wiem mam dzieci- moje potworki ;-) ) ale on byl moim przyjacielem a przynajmniej kiedys nim byl ,juz nie wiem nic... jeszcze dwa tygodnie temu mialam jakas glupia nadzieje I on sie jakos lepiej zachowywal ale potem po kolejnych dowodach na jego zwiazek z nia I jego robienie ze mnie wariatki bo przeciez to normalne wyslac kartke na swieta do kochanki(to po tym jak coreczka podniosla kartke z adresem tej kobiety bo wypadla mu z kieszeni) ,po tym przez przypadek w szafie znalazlam telefon(naprawde przypadek) a jak go wlaczylam to bylo tam pelno jej zdjec I smsy o tym co I jak sobie beda robic... wiec zapytalam dlaczego -bo sie zmenilam po tym jak nasz pierwszy synek zmarl... a to czemu sie nie rozwiedzie ze mna tylko mnie niszczy? -cisza... czemu nie odejdziesz ? - odpowiedz-bo nie....szczeka opada... a teraz pelna obraza bo ja sie nie odzywam ,spie osobno I omijam go... wydaje mi sie ze on myslal ze ja zawsze bede I zawsze co by nie zrobil to bede przymykac oko... nadal w jakis sposob go kocham ale juz nie moge I nie chce byc tak traktowana... nie zasluguje na takie zycie ... myslalam o tym jak bylo miedzy nami I jakos nie moge zrozumiec jakim cudem on jest calkowicie inna osoba,nie umiem w nim rozpoznac tego samego czlowieka...I nie chodzi tu tylko o moje spojrzenie bo to uslyszalam tez od kilku znajomych osob.... przepraszam jesli to nie ma sensu...moze pisze tylko po to zeby to z siebie jakos wyrzucic.... chce sie przytulic do mojego meza czy to tak wiele ,chce poczuc sie kochana I wiedziec ze dobrze ze istnieje... juz nie moge,PRZEPRASZAM,dobranoc jesli ktokolwiek to przeczyta....

ja wiem ze juz wszystko przepadlo ...

chyba najbardziej boli to ze jego nie obchodzi to ze mnie zniszczyl ze dzieci na tym ucierpia... I jak zwykle stara sie to wszystko tak odwrocic zeby wygladalo ze to moja wina ... nie wiem kim on jest teraz bo jakos nie moge rozpoznac w nim czlowieka ktorego pokochalam I z ktorym chcialam byc do konca....

Tak, jak Kicur napisał: "patałachy tak mają".
Niewiele mamy możliwości, by Cię wesprzeć poza dobrym słowem i poradą, byś natychmiast, albo jeszcze prędzej, wniosła o rozwód z jego wyłącznej winy. Dowody masz.
Dzieci natomiast bardziej ucierpią, jeśli będą świadkami Waszej wzajemnej niechęci w przedłużającej się agonii Waszego małżeństwa

Wiem, że to trudne ale nie możesz w tej sytuacji myśleć, że dzieci są małe i tego nie zrozumieją. Dzieci potrzebują szczęśliwej, uśmiechniętej mamy. Jak podrosną to zrozumieją, o to się nie martw. Rozumiem Cię, że go kochasz... ale w tej sytuacji... facet jest wygodny, ma żonę, dzieci, dom - stablilizacja. Dlatego nie odejdzie, musisz wziąć sprawy w swoje ręce, kochana. Inaczej udusisz się w tym, a masz przecież dla kogo żyć.

Nie wolno Ci się poddawać!
Ja także straciłem córeczkę, potem ukochaną żonę.
Inne okoliczności, ale skutki identyczne.
Również uważałem, że moje życie się skończyło.
Na szczęście pozostały mi nasze dzieci.
To dzięki nim, świadomości, że pozostałem im tylko ja, zmusiłem się do walki o samego siebie.
Tobie też się uda, gdy zdasz sobie sprawę, że to, co było już nie wróci nigdy i czas pójść dalej.
Boleć będzie długo, ale i ból powszednieje i z czasem przestanie w nowym oglądzie Twojej sytuacji.

Jaka podobna sytuacja. Do dzisiaj mysle (a juz jestesmy 3 lata po rozwodzie), ze on zaluje wszystkiego, i wroci do mnie, ze teskni za mna i tylko wszystko robi zeby mnie wkurzyc, ale tak naprawde tylko mnie kocha i tak wroci do mnie...
hosia, tez tak masz, ale to niestety tylko w nasze marzenia. On zdradza i robi to z perfidia i tylko Ciebie maltretuje psychicznie. Nic nie zrobi. Bedzie dalej spal na podlodze w pokoju dziecka i udawal poszkodowanego. Czeka tylko na Twoj ruch.

Skoro maz nie chce nic w tej sytuacji zrobić to pozew możesz zlozyc Ty. Nie patrz na finanse, prawdopodobnie gdzie dom tam będą mieszkac dzieci i Ty, tak jest najczęściej, jeśli nie to nie tragedii. Tragedia jest stale niszczenie czyjejś godności. Tak się nie da zyc (na dluzsza mete) i jeśli nie ma zmian, checi naprawy to trudno mowic tutaj o malzenstwie. Twojemu mezowi ta sytuacja może odpowiadać bo ma dom i seks na boku. Jedynie jednoznaczne postawienie sprawy może dac jakies rezultaty.

nie wiem czy kazdy tak ma ale ja okazalam sie glupia I naiwna ... maz zrobil krok w moja strone a ja uwierzylam ze moze jednak chce ratowac to co jeszcze zostalo ale jak zwykle przeliczylam sie ... nie wiem czy moja glupota sie kiedys skonczy czy naprawde na wlasne zyczenie daje sie ranic czy to z powodu tego ze pare dni temu byla rocznica 9 naszych lat razem ... juz nie wiem jak sobie radzic... staralam sie jak moglam skupic na innych rzeczach I dlugo mi sie udawalo ale pare minut milego zachowania z jego strony I znowu sie sypnelam... on nie wiem tak naprawde czego chce w zyciu I cytujac -czas pokaze jak to sie rozwinie... mam tak dosc tego zycia...

cześć hosia: wg mnie to może wynikać, ze Twój man pokłócił się, posprzeczał z kochanką. Sadzę, ze to może się powtarzać. U mnie też tak było, były rozmowy o ratowaniu rodziny, małżeństwa, a po kilku dniach wracało do "normy". Możliwe też, że on chce się dowiedzieć co Ty wiesz, odzyskać ew. dowody, tego też bym nie wykluczył. Na realną skruchę akurat najmniej bym liczył.

Niesłusznie jest Ci głupio. Zrobiłaś WSZYSTKO by nie mieć sobie nic do zarzucenia.
A On, skoro nie sprostał sytuacji i rozumu nie nabrał... nie wart jest zachodu.
Gdzieś czytałam: "nie jest złem uczynić błąd - złem jest uporczywe tkwienie w błędzie"

Można.
On będzie to robił i tak postępował, BO MOŻE.
Nie spotykają go żadne konsekwencje świństw do jakich się posunął, więc dlaczego miałby dobrowolnie zrezygnować z zabawy ?

Bo mu nie zależy Hosiu.
Tak nie postępuje mężczyzna, któremu zależy na czymkolwiek innym niż na własnej zabawie i przyjemności.

I żadne słowa tego stanu rzeczy nie zmienią.
Co z tego, że mówisz mu, że chcesz rozwodu, skoro nic w tym kierunku nie robisz ?
Co z tego, że mówisz, że chcesz rozstania, skoro dalej mieszkacie razem ?
On pewnie pomyśli, że pogadasz sobie i będzie spokój .... i adekwatnie do tego się zachowuje .....

Uwierz, że jeśli dostanie pozew o rozwód z orzekaniem o swojej winie, i jeśli będzie musiał zbierać swoje rzeczy z podjazdu, albo chodnika przed domem to przestanie mu to zwisać, i to bardzo szybko.

Gadanie nie jest żadną skuteczną metodą.
Jest nią tylko i wyłącznie DZIAŁANIE.