Ona odeszła

jak wyżej: OBUDŹ SIĘ.

5 miesięcy to żaden znaczący czas w twoim życiu. mniej niż procent.
nie żałuj więc że sobie popłakałeś i że czułeś sie rozbity.

mam dużo więcej lat od ciebie i dużo większe doświadczenie "życiowe".
z tej perspektywy: NIE WARTO.

krzywdzisz teraz siebie a nie innych. więc po co?

ani ty nie jesteś wyjątkowy na tym świecie, ani ona nie jest i nie była wyjątkowo.
zerwała wszystkie kontakty: trudno. niektórzy tak mają. niektórym tak bardziej pasuje.

nie ważne że akurat tobie nie pasuje.

MASZ całę życie przed sobą.

poznasz mnóstwo ludzi.

poznasz mnóstwo uczuć.

Weź ty ją zostaw w spokoju, niech się buja z mężem. Wybrała, a wiec jesteś wolny. A jak chcesz się pokrzepić, to przeczytaj moją opowieść. I też się dowiedziałem, że moja sobie wyszła za mąż za jakiegoś pajaca.

Jesteś wrażliwym,uczuciowym i romantycznym facetem, rozumiem Cię. Była dla Ciebie wszystkim, Ty dla niej w pewnym okresie też.
Może jej choroba zmusiła ją do takiego kroku, może zmroziło ją do Ciebie to że nie chciałeś dziecka w tym okresie?
Nie wiadomo, nie dowiesz się już, zresztą może lepiej żebyś tego nie wiedział.
Pięknie opisałeś swoją historię, wzruszyłam się...
Po takiej stracie długo się cierpi, długo przeżywa i zadaje mnóstwo "dlaczego", w większości bez odpowiedzi...
Nic się już nie da zrobić, Twoja ex podjęła taką decyzję, czy słuszną czy nie okaże się z czasem.
Ale to już nie Twoja sprawa, nie Twoje życie, tak jak inni napisali, chociaż jak dla mnie trochę za ostre były te komentarze, po pewnym czasie gdy smutek i tęsknota trochę zbledną, czas abyś pomyślał o sobie.

można. w sytuacji kiedy ona nie kochała ciebie tylko jej się tak wydawało, świadomie bądz nie.
ona potrzebowała bliskości, miała jakieś braki, do tego choroba, ciśnienie na dziecko.
ona po prostu chciała się bawić w dom. obojętnie z kim. po wiadomości że musi mieć dziecko to ona sobie w głowie wyobraziła juz szczesliwą rodzinkę. ale ty nie pasowałeś do tej wizji więc cię wyeliminowała.
nie przejmuj się, ona tego drugiego też raczej nie kocha.
on jest ŚRODKIEM do jej szczęscia, potrzebuje go aby wypełnić pewne braki (wizja o rodzince).
ty też byłeś tylko środkiem do jej szczęscia (wizja o związku)
nie idealizuj jej tak wez pod uwage, że wcale taka niewinna nie była -mocno mi sie nie podoba to zachowanie w pracy. zwyczajnie już wtedy myslami była daleko od ciebie.

po twoim ostatnim poscie wcale sie nie dziwie ze dziewczyna uciekla   ( a gdybys opisal siebie szerzej to pewnie nikt by sie nie zdziwil )  a co do tego ze po miesiacu zamieszkala z innym i jest w ciazy uwierz nie musi byc to przepis na spie#$@## sobie zycia   a czesto jest wrecz przeciwnie

Fakt.

Też tak to oceniam. Od czasu do czasu narzekała, że przeszkadza jej odegłość która nas dzieli. W jednej z wiadomości po rozstaniu napisała mi nawet "odległość nas zniszczyła". Jakkolwiek uznaję ten argument jako tylko jeden z czynników, bo prawda jest taka, że żadna odległość nas nie zniszczyła i nasz związek do czerwca miał się bardzo dobrze.
Poprzez "odległość nas zniszczyła" rozumiem - "potrzebowałam bliskości której często z powodu odległości nie miałam". Szkoda, że potrzebowała bliskości jak to napisałaś "obojętnie kogo" i tak łatwo zrekompensowała sobie brak mnie kimś innym. To mnie boli i do dziś jest dla mnie jak obudzenie się w jakimś małym Truman Show w którym byłem oszukiwany i fałszywie przeświadczony o swojej wyjątkowości w jej oczach.

Też często tak myślę, pomimo zapewnienia z jej strony, że "nigdy nie była tak szczęśliwa" (jak teraz z nim). Dobrze znam te rozmarzone oczka i cienki głosik - o relacjach i chwilach spędzonych ze mną mówiła przecież tak samo.

Nie idealizuję jej, miała zbyt wiele wad i za wiele za uszami. Ale kocham ją cholernie, tą małą łobuziarę.

Informuję i informowałem od samego początku. I na początku tematu praktycznie nie było lub został zignorowany (przez nią). Dopiero później zaczął wracać.

Ja potrzebowałem czasu na pewne decyzje - np. o zaręczynach albo o przeprowadzce do wypizdowa pod tytułem Polkowice. Wolałem żyć z nią we Wrocławiu, ale ona po powrocie tam już nie wyobrażała sobie życia gdzieś indziej. Zdecydowałem się wyjechać zatem tylko dla niej i tylko z miłości - by żyć z nią, nieważne gdzie. Nie robiłem ani nie zrobiłem nikomu łaski, słuchałem serca, że tak powiem. Ona natomiast po trochu zachowała się później jakby robiła mi łaskę, że w ogóle się zgodzi ze mną tam jednak zamieszkać. W połowie czerwca ot tak rozmyśliła się, że chce ze mną mieszkać. To między innymi lekko zagotowało atmosferę między nami przed spotkaniem i rozstaniem na początku lipca. Pytałem wciąż sam siebie - co się takiego stało, że po 3 miesiącach planowania naszego wspólnego życia tam ona nagle się rozmyśliła. Tego do dzisiaj nie wiem. Na początku byłem skłonny przypisać winę za to, że się rozmyśliła nowemu znajomemu P. P. jednak był chyba tylko kolegą.

A co z tym postem nie tak? Nie ma problemu żebym opisał szerzej siebie. Pod jakim kątem konkretnie?

Jest sporo rzeczy których nie opisałem a właściwie wiele wątków. Nawiązując do ucieczki ode mnie. W jednej z ostatnich rozmów zarzuciła mi, że jestem zbyt zaborczy, że najchętniej zamknąłbym ją w klatce, że nie pozwalam jej mieć znajomych, że chce wolności i chce być teraz sama. Wszystkie te rzeczy były oczywiście bredniami, bo gdyby chciała wolności nie wzięłaby ślubu miesiąc później. Jakkolwiek miała do mnie jak już pisałem ogromne pretensje o fakt, iż sprawdziłem jej bilingi. Twierdziła, że chcę ją kontrolować, etc. - stnadardowa gadka przy tego typu sprawach.

Ale niech Was to nie zmyli. Z mojej perspektywy było wręcz przeciwnie. Trochę nie chce mi się opowiadać tego wszystkiego od początku, ale w przeciwnym razie nie będzie w tym obiektywizmu i pomyślicie, że faktycznie miałem bzika na punkcie kontrolowania jej. A zatem od początku (to będzie kolejna długa historia).

Emilia miała przede mną kilku facetów. Żaden jej związek nie trwał tak długo jak ze mną i żaden nie trwał dłużej niż zdaje się rok. Z tego co wiem jakichś 3-4 na 5-6 chłopaków z którymi była ją zdradziło. Stąd Emilia była szalenie zazdrosną osobą. Pamiętam, że już na pierwszej randce z nią gdy mijaliśmy jakieś dziewczyny mówiła do mnie i podpuszczała mnie pół żartem pół serio - "o, popatrz jakie laski, fajne nie, któraś ci się podoba?". Po jakichś dwóch miesiącach włamała się na mojego facebooka. Wiedziałem o tym, ale milczałem. Wiedząc o jej przeszłości stwierdziłem, że jeżeli ma być spokojniejsza niech sobie tam zagląda (nie miałem nic do ukrycia) i, że kiedyś jak przyjdzie pora może poruszę ten temat, a może wykorzystam (by zapunktować na własną korzyć ). Jednocześnie w domu w którym wynajmowała mieszkanie miała pewną koleżankę. Koleżanka ta niemal co weekend gościła w swoim pokoju, często na noc innego chłopaka. Emilia i współlokatorzy szybko zaczęli się nieco niepokoić i interesować tym tematem, bo nie było wiadomo co to za osoby, skąd ona ich bierze i czy nie przyprowadzi w końcu do mieszkania jakiegoś złodzieja. Z czasem wyszło na jaw, że koleżanka K. robi to z nimi za pieniądze i, że to podobno bardzo łatwy biznes. Ja z Emilią wiedząc o tym szybko zaczęliśmy sobie między sobą dowcipkować a nawet drwić na ten temat. Jakie było moje zdziwienie jakiś miesiąc później gdy w grudniu 2012 Emilii zepsuł się laptop. Nie mogąc go naprawić przez kilka godzin u niej wziąłem go do siebie do domu. Mając jej laptopa w domu pozwoliłem sobie na odrobinę dociekliwości - na zasadzie - ty sprawdzasz mnie, to ja sprawdzę ciebie. Nie szukałem daleko ani głęboko w systemie i sądziłem, że znajdę co najwyżej informacje o babskich kosmetykach. Tymczasem znalazłem korespondencję jej i osoby nazywanej "sponsorem" Nie chcę opisywać co wtedy przeżyłem. W telegraficznym skrócie korespondencja jednoznacznie wskazywała na to, że:

- nigdy jej nie dotknął
- spotkali się raz czy dwa razy i dostała od niego 600 zł

Ponadto ów sponsor - Włodek (wysoko postawiony, żonaty urzędnik, dziadek) bardzo wiele sobie wyobrażał, chciał być z nią "kochankami", wciąż ją nagabywał. Emilia natomiast robiła uniki i wymówki. A zasadniczą linią wyłudzenia od niego pieniędzy była historyjka o jej rzekomej młodszej, chorej siostrzyczce dla której potrzebuje pieniędzy na leczenie Emilia nie ma oczywiście żadnej młodszej siostry. To był dla mnie cios. Nie mogłem ukrywać przed nią tego, że się o tym dowiedziałem. Zaraz później mieliśmy wyjechać na sylwestra w góry z jej znajomymi. Odwołałem wyjazd, powiedziałem, że nigdzie nie jadę, żądam wyjaśnień i dopóki nie powie mi całej prawdy nie widzę możliwości abyśmy byli razem. Na początku Emilia udawała idiotkę, twierdziła, że nie wie o co mi chodzi. Po kilku jak twierdzi przepłakanych dniach przyszła do mnie i opowiedziała wszystko. Twierdziła, że niezależnie od tego co zrobiła nigdy by mnie nie zdradziła, przepraszała i bardzo płakała. Postanowiłem jej uwierzyć (choć gdyby nie przeczytane maile z których wynikało, że do niczego nie doszło nie wiem czy bym uwierzył, wierzyłem chyba bardziej tym mailom niż jej) i wybaczyć. Było ciężko, ale kochałem ją szalenie. Ja wspierałem ją, a ona mnie i po kilku miesiącach wszystko wróciło do normy. Dlaczego ona to zrobiła?

Sądzę, że przede wszystkim była młoda i głupia. Chciała spróbować czy to takie proste. Po drugie potrzebowała wówczas tych pieniędzy, zbliżały się wydatki na święta. Chciała kupić ojcu jakiś tam aparat, wciąż wpytywała o prezent dla mnie, no i pojawił się wydatek związany z wyjazdem na sylwestra wraz z jej znajomymi. Bardzo chciała jechać, a rodzice powiedzieli, że jej nie dadzą pieniędzy. Co więcej, gdy ją poznałem zauważyłem, że jej budżet nie jest zbyt wysoki - ogólnie nie miała za wiele pieniędzy od rodziców. Myślę, że nie chciała źle, a pewne rzeczy ją po prostu przerosły. Dzisiaj nie gniewam się na nią za to, ani nie żywię urazy. Wybaczyłem jej. Była trochę głupiutka i słaba. Przyznała się do błędu, a ja nie pozwoliłem by kiedykolwiek później brakowało jej pieniędzy i zacząłem bardziej interesować się jej stanem finansowym. Nakazałem jej by zawsze gdy będzie miała tego typu kłopoty mówiła mi o tym, nawet gdy nie będę mógł pomóc.

Tak mijał czas. Po kłótni o to, że sprawdziłem jej korespondencję która pojawiła się przy okazji historii ze sponsorem oraz po tym jak wypomniałem jej, że włamała mi się na facebooka przez pewien czas był spokój. Po pewnym czasie jednak ona znowu to zrobiła. Od czasu do czasu chciała też wchodzić na mojego fb przy mnie. Czasami brała także mój telefon, przeglądała zdjęcia, albo sprawdzała wiadomości. I szczerze pisząc - nie miałem z tym problemu, podchodziłem do tego otwarcie i z humorem. Nie miałem nic do ukrycia. Nie byłem także zazdrosny. Wybaczyłem jej kompleksowo. Prosiła mnie żebym jej zaufał i zaufałem. Nie miałem zatem nigdy żadnych obiekcji gdy wychodziła gdzieś wieczorem ze znajomymi (głównie kolegami), beze mnie. Mogła wychodzić gdzie i kiedy chciała. Byłem o nią spokojny. Do jakiego stopnia najlepiej pokazują chyba wydarzenia niemal rok później - w grudniu 2013. Gdy była na święta w domu przez przypadek zgadała się z palącym na jej klatce chłopakiem który ma tam babcię i sam jest z Polkowic, choć pracował i mieszkał we Wrocławiu. Chłopak ten na drugi dzień nagadał swojej babci, by ta jako sąsiadka matki Emilii załatwiła jej numer do Emilii. Z tego co wiem dostał ten numer. Ostatecznie zgadali się także na facebooku. Emilia powiedziała mi, że jest taki chłopak, że gadała z nim, a teraz zaczęła pisać trochę i, że on chciałby się z nią spotkać i czy nie mam nic przeciwko. Oczywiście wyraziłem wątpliwości co do jego zamiarów oraz zasugerowałem aby uświadomiła go, że ma chłopaka, ale Emilia uspokajała mnie, że oboje są z Polkowic, kilka razy się widzieli i on chce tylko pogadać, może zaprzyjaźnić się. Zgodziłem się. Mieli się umówić we Wrocławiu. Ostatecznie do spotkania jednak nie doszło. Aż w lutym Emilia wyjechała z Wrocławia. Chciała abym wyprowadził się z nią do Polkowic, ale ze względu na studia które już kończyłem odmówiłem. To zepsuło trochę atmosferę między nami. Pisałem do niej przez pierwsze dni lutego, ale miałem wrażenie, że ona nie chce pisać albo nie ma czasu. Ponoć wciąż musiała pomagać mamie i chodzić opiekować się chorą babcią. Przestałem zatem pisać. I ku mojemu zdziwieniu jeżeli ja nie napisałem to ona też się nie odezwała. Zadzwoniła do mnie dopiero z pretensjami w walentynki, pomimo, że dostała ode mnie zaproszenie na koncert do Wrocławia które odrzuciła oczywiście z braku czasu. Później nastąpiło jeszcze kilka kłótni między nami i po jednej z nich na pytanie "czy Ty w ogóle chcesz być jeszcze ze mną" stwierdziła, że musi się zastanowić. Niecały miesiąc bez widywania się wystarczył by przekreślić 1,5 roku związku. Napisała, że nie nie wróci do mnie, ale wciąż mnie kocha i to uczucie będzie jeszcze trwało jakiś czas. Skoro mnie kochała postanowiłem jednak o nią walczyć. Spotkaliśmy się. Pogodziliśmy i wróciliśmy do siebie. Niestety po udanym weekendzie godzenia się w który wyjeżdżała ode mnie zapomniała się wylogować z fb (choć sama do dziś twierdzi, że to ja się włamałem). Przeczytałem jej rozmowy z tym całym M. I zacząłem sobie tłumaczyć jej milczenie, oziębłość przez ostatni miesiąc zupełnie inaczej. Ta hipokrytka w 2 dni po zrobieniu mi telefonicznej awantury w walentynki napisała do koleżanki, że "chyba się w nim zakochała", "że jakoś tak miło jej się robi gdy z nim rozmawia" i jeszcze nawiązała do kilku swoich poprzednich miłości. Sama korespondencja z M. była całkiem niewinnym flirtem, nie było tam nic wielkiego, poza jedną rzeczą która mnie mocno zdenerwowała. Pomimo, że M. dwukrotnie pytał ją bezpośrednio czy ma kogoś Emilia ani razu mu się do tego nie przyznała.

Zadzwoniłem do niej żądając wyjaśnień. Nie dostałem ich, tylko pretensje. Stwierdziłem zatem, że zrywam. Żałowałem jednak tej decyzji. Na drugi dzień Emilia wyjaśniła mi, że nic do niego nie czuje, że fakt może trochę się zauroczyła, ale on jest dla niej nikim. Ponadto ponoć nigdy się nie spotkali. Jak można się zatem "chyba zakochać" przez facebooka? Korespondencja potwierdza jednak, że do spotkania nie doszło. Gadali dużo w lutym, gdy ze mną milczała i to wszystko. Podobno M. wspierał ją w związku z chorą babcią oraz z jej chorym kręgosłupem i dużo czasu z nim przegadała na ten temat. Do końca jednak upierałem się, że była to zdrada emocjonalna. Ostatecznie paradoksalnie po namowach z mojej strony znów wróciliśmy do siebie. Choć pewnie powiecie, że nie powinienem był już wówczas do niej wracać.

Później nasz związek zakwitł na nowo. Wszystko się zmieniło. Tak jakby otrząsnęło się z marazmu i zastoju który dopadł nas po 1,5 roku we Wrocławiu. Ona zaczęła do mnie przyjeżdżać co tydzień, ja podjąłem decyzję o znalezieniu pracy w Polkowicach. Nigdy tak wiele nie wychodziliśmy nie bawiliśmy się tak dobrze i nie kochaliśmy jak wtedy. Uwierzyłem w to wszystko na nowo, co więcej nabrałem przekonania, że skoro przeżyliśmy już takie rzeczy i one nas nie rozdzieliły, to chyba nic nas już nie rozdzieli.

Ale nie o tym miałem. Opisałem te wydarzenia tylko po to by przedstawić jak wyglądały sprawy zazdrości i kontroli w tym związku. Otóż mam wrażenie, że pozwalałem jej na za dużo. Emilia po wydarzeniach z M. zarzucała mi, że nie pozwalam jej mieć przyjaciela... Jeżeli natomiast chodziło o moje przyjaciółki popełniała wszystkie błędy które mi wypominała. Mam taką przyjaciółkę - Agę, która od kilku lat pracuje w Anglii. W grudniu 2012 wróciła do domu na święta. Odezwała się do mnie no i zaplanowaliśmy spotkanie z nią, jej mężem, ze mną oraz z Emilią. Wyszło bardzo niezręcznie, bo Emilia całe spotkanie siedziała obrażona i na wszystkich niemal warczała, usiadła na samym końcu kanapy, a później miała do mnie pretensje, że zamiast siedzieć przy niej, zostawiłem ją i gadałem z Agą. Po tym spotkaniu musiałem tłumaczyć Agnieszce zachowanie Emilii ot zwykłą zazdrością i starałem się ją przekonać aby się tym nie przejmowała, ale Aga przez rok po tym się do mnie nie odzywała. Napisała rok później, na początku grudnia. Wymieniłem z nią kilka maili. I coś mnie podkusiło aby wspomnieć o tym Emilii. Niedługo później chciała zobaczyć te maile. Zgodziłem się. I tak właśnie wyglądało to "chętnie zamknąłbyś mnie w klatce" i "chcesz mnie ciągle kontrolować"...

Wystarczy na dzisiaj.

Z uwagi na fakt, że sprawa dotyczy pewnej tajemnicy którą Emilia powierzyła i wyjawiła tylko mi, psychologowi i mamie, a mnie jako pierwszej osobie w życiu nie opowiem o szczegółach. Napiszę tylko, że tenże (starszy) brat skrzywdził ją wielokrotnie w dzieciństwie i sprawa ma ciężar karno-seksualny.

Ale nie ma tego złego Kilka tygodni po rozstaniu ze mną Emilia pogodziła się ze swoim kochanym braciszkiem. Tak bardzo, że gdy napisałem pewnego razu do niej smsa poruszającego zagadnienie seksu i tęsknoty z nią oburzona dała zadzwonić ze swojego telefonu do mnie właśnie temuż braciszkowi, aby mnie pouczył co wypada robić a co nie. Nie ma to jak być skarconym przez gwałciciela i dziewczynę która robiła mi laskę w dowolnym miejscu publicznym w którym była okazja (choć to akurat było za***ste).

W tym momencie, w moim przynajmniej oglądzie, tajemnica jest rozwiązana.

Jednak, wydaje mi się, że powinieneś wiedzieć o paru rzeczach. Wiązanie się z dziewczyną z poważnymi problemami emocjonalnymi datującymi się z dzieciństwa, wymaga znacznie większego poziomu empatii, wyczucia - a czasem nawet wiedzy i "treningu" społecznego niż jesteś w stanie zaoferować.

Jedną z dość istotnych przyczyn tego stanu rzeczy jest to, że doskonale zapamiętując zdarzenia i informacje, nie łączysz ich w całość w kontekście "modelu umysłu" innej osoby. Nie wiem, czy da radę to rozwiązać - poczytaj może w sieci takie hasło "theory of mind". Co więcej - w to NIE SPOSÓB mieć wgląd więc nie wiem czy coś to da. Tak czy owak, przynajmniej teoretycznie można ten brak zdolności protezować dość efektywnie wiedzą - a z nabywaniem wiedzy sobie radzisz. Aby uniknąć w przyszłości wielu problemów powinieneś nad tym pracować. Kłopot polega jednak na tym, że informacje zdobywane od partnera, zarówno to co mówi jak i jego zachowania, - odbierasz LITERALNIE i pozakontekstowo (poza kontekstem obrazu osoby drugiego człowieka i sytuacji w jakiej się znalazł).
Dzieje Ci się to na bazie kłopotów z dokonywaniem SYNTEZ - zauważ piszesz posty bogate w szczegóły, nie zawierasz nigdy podsumowania dziesiątków szczególików w jedną całość. Ta "hypergrafia" bierze się stąd, że nie dajesz rady uchwycić wspólnych elementów. Zastępujesz więc syntezę szczegółem. Nie wiesz który szczegół jest ważny, bo nie masz ogólniejszej "syntezy" która wyznacza kryteria ważności. Tworzenie "obrazu osoby" jest syntezą najwyższego rzędu. Jest największym wyzwaniem na jakie stać "Homo Sapiens" :-)

Bardzo trudno wyobrazić sobie na czym to polega - wyobraź sobie, że miałbyś od URODZENIA całkowitą niezdolność do odróżniania od siebie ludzkich twarzy. Czy ludzie z tym defektem są w stanie ZROZUMIEĆ SAMI czego im brak? Nie. Uważają stan "zastany" jako normalny!. To że coś ich różni muszą sobie "wyabstrahować" z wielu powtarzających się doświadczeń. Udaje się to niektórym około dorosłości i to zmienia ich życie - zaczynają się umawiać tylko przez telefon, ostrzegają znajomych, że nie poznają ich na ulicy - i nie oznacza to że się obrazili, zaczynają umawiać się i przyjaźnić z ludzmi innymi niż dotąd - wcześniej był to np. jedyny rudy w klasie albo "najwyższy w klasie"(zgadnij dlaczego). Wreszcie łąpią, dlaczego na filmach przestępcy zakłądają maski (przecież takie niewygodne), czemu ludzie podniecają się zdjęciami z wakacji...

Istotą rozwiązania ich problemu jest wyobrażenie sobie czegoś niemożliwego: tego że inni ludzie oczekują od nich że automatycznie rozpoznają twarze!!! Jak oni sami.

To przykład - analogia.

A teraz poziom wyżej:

Bo teraz wyobraź sobie, że większość ludzi po związaniu się z innym człowiekiem natychmiast automatycznie dąży do stworzenia sobie perfekcyjnego obrazu innej osoby, dającego możliwość przewidywania jej zachowań. Odtąd stale go doskonalą, a swoje zachowania wobec drugiej osoby kierują tak aby uwzględniać wiedzę o tej osobie. I mają takich modeli tyle - ilu przyjaciół, znajomych, członków rodziny...

Nikt raczej ci tego nie powie, bardzo trudno zrozumieć, że ktoś ma ten problem.

Miałeś wszystkie dane i odpowiedź jak na talerzu. Patrz post "Maniek_z_Maniek" gdzieś powyżej.
Znalazła człowieka, który radził sobie lepiej z jej emocjonalną niestabilnością i dawał dziecko i małżeństwo w zestawie. (Nawiasem współczuję mu - będzie miał z nią ciężko). Jeśli nie zorientowałęś się, że jest to dla niej ważniejszcze niż związek z tobą (a dawała dość powodów żeby to zrozumieć) oznacza to, że nie stworzyłeś sobie poprawnego obrazu osobowości dziewczyny z którą byłeś (!).

Nie ma czego żałować - stało się DOBRZE - taka osoba byłaby dla ciebie tylko obciążeniem emocjonalnym, z którym radziłbyś sobie coraz słabiej - po urodzeniu dzieci - jeszcze słabiej. Ona też nie byłaby szczęśliwa. Byliście razem ale właściwie OSOBNO. Wydaje mi się, że jest z tego też wniosek na przyszłość: musisz za wszelką cenę dążyć do tego aby być bardzo blisko - na poziomie "telepatii" z następną dziewczyną. Podstawą będzie nieskrępowana, pełnozakresowa komunikacja z drugą osobą. W takim związku masz szansę nie skrzywdzić partnera swoją niewiedzą.

Chciałbym, żeby to było takie proste. Może i jest. Tylko jak to się ma do uczuć które nas łączyły i do "kocham Cię" mówionego codziennie. Bo jakoś trudno mi to wszystko rozpatrywać w tym kontekście. Albo się kogoś kocha i nawet gdy nasze drogi się rozchodzą lub podejmujemy decyzję o rozstaniu wciąż się za nim tęskni i kocha się go. Albo się kogoś nie kocha - ale po co wówczas ta fałszywa zabawa w miłość, słowa, czułości, fałszywa troska o drugą osobę?

Zastanawia mnie też fakt dlaczego w jej głowie zapadła właśnie taka a nie inna decyzja dot. naszego związku oraz kiedy i jak to się stało, że ona aż tak zmieniła swoje zapatrywania i plany na życie. Bo gdy ją poznałem była zupełnie inną osobą. Podjęła decyzję o wyjeździe na studia z rodzinnych Polkowic. Chciała zatem z pewnością studiować jakieś 3-5 lat. Ja poznałem ją na początku jej drugiego roku studiów. Gdy rozmawialiśmy wówczas o planach na przyszłość mówiła "po studiach to, po studiach tamto". Nie chciała wracać do Polkowic. Chciała zostać na zawsze ze mną we Wrocławiu, miała nawet porozmawiać z rodzicami, aby Ci sprzedali wynajmowane w Polkowicach mieszkanie i kupili jej coś we Wrocławiu, już w czasie studiów lub po jej studiach, by mogła tu zamieszkać. Ja podobnie chciałem aby skończyła te studia. W tym czasie ja podjąłbym jakąś pełnoetatową pracę, a nasz związek zachowałby status quo lub zamieszkalibyśmy razem. Po skończeniu studiów pomyślelibyśmy natomiast o ułożeniu sobie życia, własnym mieszkaniu i wszystkim innym. I nasze plany były tożsame - do czasu. Bo już zaledwie jakieś pół roku po tym jak poznałem Emilię ona zaczęła szukać dziury w całym. Stwierdziła, że nie chce już studiować, że woli iść do pracy. Gdy podjęła pracę dorywczą jako opiekunka dziecka coraz częściej zaczęła poruszać ze mną temat dzieci aż w końcu stał się on sprawą deprecjonującą mnie i nasz związek gdy w około rok później zaczęły się jej problemy chorobowe. I również około rok później rzuciła studia, a gdy wróciła do Polkowic stwierdziła, że już nigdy nie wróci do Wrocławia.

Zastanawiam się czy to nie ja miałem na nią taki właśnie wpływ. Podobne problemy miałem z moją poprzednią dziewczyną. Ta po niecałym roku bycia ze mną również zaczęła mnie naciskać na zamieszkanie razem oraz chcieć dziecka. Ostatecznie zerwaliśmy z innych powodów, ale te tematy też były gdzieś w tle. Może to ja robię coś nie tak i wyzwalam w kobietach jakieś chore instynkty? Może jestem zbyt opiekuńczy, czuły, odpowiedzialny, zrównoważony, zbyt dobrze wypadam jako przyszły ojciec? Dlaczego one zaraz po poznaniu mnie chcą się ze mną rozmnażać? To tak jakbym ja myślał tylko o seksie.

To osobny szeroki temat. Nie będę go podejmował w tym wątku, bo nie chcę żeby zdominował dyskusję. Jednak moja niechęc do posiadania dzieci nie ma nic wspólnego z egoizmem ani miłością do kogokolwiek.

Założę osobny temat związany z tym akurat zagadnieniem, w szczególności dotyczącyczący moich poglądów na posiadanie dzieci.

To rozumiem. Tylko jak do tej hierarchii ważności mają się uczucia?

Bo widzisz w mojej hierarchii ważności istotne było aby żyć we Wrocławiu i nie wyprowadzać się na resztę życia do maleńkiego miasteczka o marnych możliwościach zarobkowych, zawodowych, nudnego w którym nic się nie dzieje i jest jeden jedyny pub dla lokalnych pijusów. Decyzja o wyprowadzce była dla mnie trudna i kompletnie zmieniała moje plany na życie, ale nie zmieniło to w żadnym stopniu moich uczuć. Nigdy nie prowadziłem ze sobą dialogu wewnętrznego pod tytułem "ona chce mi zmarnować życie na jakimś zadupiu, może ją zostawię" albo "to miasto i ludzie tutaj to totalny marazm egzystencjalny - chyba już jej nie kocham".

Też jestem skłonny tak myśleć.

Tego nie wiem. Ale co chciałaś przez to powiedzieć?

Zabawne, że jeszcze niedawno była mi to najbliższa na świecie osoba. Spędzałem z nią każdą wolną chwilę i noc. Planowała ze mną życie. Planowała ze mną zamieszkać - dobrze wiedząc jakie mam poglądy. Do ostatnich dni chciała abym jej się oświadczył. A dzisiaj nie mogę do niej nawet napisać smsa czy zadzwonić. Pogadać. Do dziś pamiętam gdy pewnego razu jakiś miesiąc czy półtora przed naszym rozstaniem po kilkudniowym pobycie u mnie musiała wracać z powrotem do domu. I gdy spakowała wszystko i już mieliśmy wychodzić usiadła na krześle i nic się nie odzywała. Zacząłem więc do niej mówić: "halo, słyszysz mnie, dlaczego nic nie mówisz?". Po czym zauważyłem, że płacze. Patrzyła w jeden punkt albo pod siebie, a po policzkach ciekły jej łzy. Gdy pocałowałem ją, przytuliłem i zapytałem: "hej, dlaczego płaczesz, co się stało?" nie chciała powiedzieć, dopiero po chwili odparła, że nie chce wyjeżdżać, że będzie tęsknić. Pocieszałem ją, że to tylko kilka dni może tydzień i znów się spotkamy.

Wydawała mi się tak niewinną, kruchą i uroczą istotą w takich chwilach. Wciąż jestem w niej zakochany. Wciąż piszę wiersze o jej odejściu. Skąd to się we mnie bierze?

Pożegnanie

Nie wiesz jak minął mi sierpień,
październik, listopad, grudzień.
Ile dni sczerniałych, cierpień
przyszło mi przeczekać w trudzie.

Już za daleko, za daleko
mój smutek za tobą przeszedł i rozdzielił
za wiele łez trzymanych pod powieką,
w noce bez gwiazd. Bez nadziei.

Wydumawszy cię pod ciężarem
moich największych pragnień,
co były mi od gwiazd jaskrawsze
straciłem cię, straciłem na zawsze.

I umiem się z nią pożegnać, choć wiem, że to koniec.

Ty nie chcesz podejmować tego wątku, a ten wątek i oświadczyny są jednak chyba kluczem upadku Twojego związku. Kobieta czekała czekała i się nie doczekała. Może myślała, że zmienisz swoje poglądy, ale nie zmieniłeś. Odeszła więc. Tak ja to widzę.

I jak już wyżej napisałem nie doczekała się. A nie da się czekać w nieskończoność

A niby po co? Nie jest już z Tobą. Ma męża i oczekuje dziecka, które Ty jej nie chciałeś dać.

W takim razie możliwe, że przeżyłeś to samo i pewnie rozumiesz co czuję.

Podobnie ja mogę do niej napisać czy zadzwonić, ale prawdopodobnie nie odbierze, nie napisze, albo odpisze jej facet lub kolega jak to już bywało. Szkoda tylko, że gdy ona miała problem ja zawsze odbierałem i odpisywałem i tego nie pamięta, ani nie docenia. Szkoda też, że wymagała ode mnie tego abym zawsze był przy niej i abym jeszcze potwierdził to zaręczynami i ślubem, a sama nie dotrzymała nawet ułamka wierności którego domagała się ode mnie.

Usłyszałem kilka przykrych słów na mój temat i na temat naszego związku, ale fakt nie były tak ostre. Właściwie to bardziej przysporzyły mi wątpliwości. Pisała coś o moim strachu, braku szaleństwa, monotonii. To samo jednak ja mógłbym jej wypomnieć. Sądzę, że były to raczej argumenty na "odczep się". Kilka razy stwierdziła, że zachowuję się jak psychopata, nie potrafiąc jednak podać żadnych sensownych argumentów na poparcie takiej tezy. Pewnego razu napisała mi:

"teraz widze ze naprawde jestem szczesliwa a ty mi szczescia nie dawales widocznie"

I jak czytam to teraz to mnie to nie rusza. Nie ma w tym przekonania i wiary. Ani w to, że jest "naprawdę" szczęśliwa, ani, że nie dawałem jej szczęścia. Widocznie? To powiedzmy sobie jasno dawałem czy nie?

Wiem, że ona wolałaby to wszystko zrobić ze mną. Ślub, dziecko. Byłem zawsze przed tym "przyjacielem" i pozostałbym nadal, gdybym uległ jej zachciankom oraz miał inne zapatrywania na życie w najbliższej przyszłości. Wiem też, że ślub i zajście w ciążę to były prawdopodobnie tylko niemal mechaniczne konsekwencje planów jakie sobie ustaliła. I ona nie będzie z nim długo szczęśliwa.

Po części mi jej nawet żal. Że zawiodła się na mnie. Że nie poukładałem wszystkiego tak jak chciała, że być może nie pozostawiłem jej wyboru. Chciałbym wiedzieć czy ona tak naprawdę jest szczęśliwa. I chciałbym wiedzieć, że gdy już nauczy się normalnie żyć i pozbędzie złudzeń ktoś następny kto przy niej będzie będzie kimś takim jak ja, bo na pewno nie będę to już ja. Bo to wiem na pewno, że takiej osoby jak ja potrzebuje i potrzebowała, niezależenie od tego co bredziła w złości po rozstaniu. Reasumując miewam niekiedy nawet poczucie winy za to co się stało, choć to nie ja to skończyłem.

Też pamiętam te teksty o tym, że nawet jej poduszka pachnie mną i, że tęskni za mną. Szkoda tylko, że takie bezmyślne kobiety pozbawiają nas w ten sposób tej romantycznej treści związku, bo nie sądzę, że takie słowa usłyszane kiedyś od innej kobiety będą dla mnie miały jeszcze jakiś emocjonalny ładunek.

Nie chcę uzasadniać szerzej ani tłumaczyć skąd wzięły się moje poglądy i niechęć do posiadania dzieci. To nastąpi w innym wątku. Natomiast w kontekście rozpadu mojego związku, jak najbardziej wydaje się to istotny temat.

Nie da się też opierać związku i miłości na czekaniu na oświadczyny. A jeżeli ktoś tak właśnie robi to jego miłość jest gówno warta i nie zasługuje na żadne oświadczyny.

Po to, że łączyło nas coś wyjątkowego i byliśmy najbliższymi sobie osobami na świecie. Po to bo życie to nie jest wymiana handlowa, a uczuć nie wymazuje się gumką. I jak się mówi komuś, że się go kocha to powinna stać za tym jakaś odpowiedzialność? Jakaś deklaracja?

Czy dla Was do cholery liczą się już tylko te pie***one papiery z urzędu stanu cywilnego? I tylko to zobowiązuje do czegokolwiek?

Widzisz. To jest Twoje podejście. Ale weź pod uwagę, że inna osoba może mieć inne. Odwrotne. I wcale nie będzie się chciała dostosować. To, że tak myślisz o miłości nie oznacza, że jest to prawdą objawioną i każdy ma tak postępować. A wyobrażasz sobie co by się stało, gdybyś np. uległ wypadkowi a dziewczyna chciała Ciebie odwiedzić np. na OIOMIE. Nie odwiedziłaby bo by jej nie wpuścili. Takie coś jest wygodne, ale tylko do czasu jak nie ma problemów.

Póki co w tym kraju jeśli chce się żyć na poważnie taki papier niestety jest konieczny, a jego brak w sytuacjach trudnych powoduje jeszcze tylko większe problemy.

Sex w związku jest ważny ale nie najważniejszy. Nie odchodzi się bo ktoś daje ci nie wiadomo jaką rozkosz w łóżku. Owszem doznania są ważne, ale dla kobiet sama bliskość z mężczyzna jest doznaniem. Czy miało się ten orgazm czy nie.
Odchodzi się bo ten ktoś jest inny lepszy. Otrzymuje się więcej miłości, zrozumienia, poświęcenia. Wiele czynników składa się na odejście do innego partnera. Kobiety myślą inaczej mimo wszystko niż faceci.

osobliwy nick
Moi przedpiścy zawarli w swoich wypowiedziach więcej niż sam bym napisał w kwestii Twojej ex...
Pozostaje Tobie teraz zająć się sobą. Jeżeli w dochodzeniu do równowagi emocjonalnej pomaga Ci pisanie, pisz do niej listy prozą, wierszem, jak Ci najbardziej pomaga, mogą być grafiki... Pisz zwykłym ołówkiem na papierze. Nie wysyłaj ich i nie czytaj - listy i ołówek spal.
Jak dalej sobie radzić ze skutkami rozstania jest opisane w tym wątku: http://www.netkobiety.pl/t67911.html
Czytaj, rób notatki, układaj plan dla siebie i go realizuj.

Nie odpisywałem jakiś czas, bo musiałem sobie zrobić przerwę od tego wątku.

To jasne.

A propos seksu. Ten temat też mnie nieco trapi pomimo, że mój seks z nią był udany. Mam jednak podstawy sądzić, że jej aktualny mąż robi to lepiej ode mnie Emilia twierdziła, że jestem pierwszym facetem od czasu jej pierwszego chłopaka z którym w ogóle ma orgazmy. I co więcej miała ich zawsze po kilka gdy to robiliśmy. Ale wdałem się kiedyś w głupią dyskusję smsową z tym jej aktualnym facetem i on stwierdził, że ona ma z nim w łóżku nie tylko orgazmy, ale i wytryski. A wiem, że była to jedna z tych nielicznych kobiet które mają wytryski. Tymczasem ze mną prawie ich nie miała. Wspominała mi kiedyś, że czasami przerywa, bo nie chce żeby to nastąpiło i się tego wstydzi. Czasami informowała mnie, że może mieć wytrysk, ale ostatecznie miała wytrysk podczas seksu ze mną zaledwie kilka razy. A z nim jak się dowiedziałem ma na porządku dziennym. Niby nic i rozkładam niepotrzebnie to wszystko na czynniki pierwsze, ale faceci do takich rzeczy podchodzą bardzo ambicjonalnie i siedzi mi to w głowie

Pisałem do niej listy a czasami wiersze spory okres czasu i już przestałem. U mnie to nie działało. Planowałem na początku pisać i tak jak radzisz - nie wysyłać. Sęk w tym, że nie potrafiłem tego nie robić. Gdy już do niej napisałem dokładnie zawsze to wysłałem, nawet jeżeli odczekałem jakiś czas. Przestałem do niej wysyłać listy, maile, wiersze dopiero gdy przestałem je pisać. Obawiam się, że gdybym znów zaczął je pisać, to i zacząłbym wysyłać.

Na której stronie? Bo chyba nikt przy zdrowych zmysłach nie przedrze się przez te 146 stron.

Sponiewierana OK, już rozpalam ognisko