Odeszła, zdradziłem, chcę wrócić, ona mnie nie chce

Ona miała z nim romans, czy ja dobrze rozumiem ?

Wg mnie wtedy jej przeszkadzałeś bo był ktoś inny

Sadzę, że to prawda

Czy jesteś pewien, że chciała wracać ?
Wg mnie Pani na usprawiedliwienie swoich czynów szukała czegoś na Ciebie i znalazła.

strasznie wszystko się powaliło, najpierw Ona Cię odtrąca później Ty kochasz ale idziesz do łóżka z inną...ludzie za łatwo ze wszystkiego rezygnują zamiast zwyczajnie próbować naprawić. No cóż jedno wydaje mi się "pewne" mianowicie to, ze wtedy gdy Ona mówiła, że nie wie czy kocha to ktoś w jej życiu był (może ten kolega). Wiem na pewno bo mój mąż w chwili gdy poznał kogoś fascynującego zaczął mieć wątpliwości i od tej chwili nie wiedział czy kocha, raz kochał, raz nie wiedział, do czasu gdy nie było nikogo na horyzoncie wiedział co czuje. Reasumując...może Ona badała jak się sytuacja rozwinie, może i wtedy Ty dałeś Jej niezaprzeczalny (dla Niej) powód do zakończenia tego wszystkiego...czy walczyć dalej o to nie wiem, jeśli myślisz, że wykorzystałeś wszystkie możliwości może to znak, że trzeba odpuścić. Myślę tak ponieważ ja próbowałam wszystkiego żeby otworzył oczy dopóki mnie nie zdradził fizycznie ale po tym już nie byłam taka pewna aż w końcu powiedziałam, że może spadać, droga wolna ale On (już ponoć tuż po wszystkim z tą laską) wiedział, że to błąd i zaczął "walczyć o nas", tyle, że ja chyba teraz żałuję, że tak długo próbowałam starałam się i mi się udało ale chyba tego nie chcę...myślę, że możesz się czuć podobnie. Chodzi o to, że za dużo starania, za dużo wszystkiego, za dużo żalu i krzywd z każdej strony...dasz radę później to udźwignąć za Was oboje...bo będzie ciężko...

Na forum nie ma obowiązku wypowiadania się. Jak się nie ma nic do powiedzenia, to nie należy zabierać głosu. Mod. Vinnga

O_23, z Twojego opisu sytuacji wynika, ze ta zdrada to taka nie-zdrada. Formalnie - zdrada, ale gdyby nie łączył was ślub - żadnej zdrady by nie było. Bo Aga związek wcześniej zakończyła - w dziwny, nieuczciwy, niedojrzały sposób.
Niestety, ta Twoja "zdrada" sprawiła, że z ofiary stałeś się winnym. To świetny motyw na usprawiedliwienie jest wstrętnego zachowania wcześniej. Gdzieś się przewinęło, że "myślała o kimś innym". Jej można, a Tobie nie? Ona była pierwsza

Wiem, że nie to chcesz usłyszeć, ale wątpię czy to można uratować. Aga postanowiła związek zakończyć (nieprawda, że po "zdradzie" - ona postanowiła już wcześniej). Wyprowadziła się, pozostawiła Cię bez informacji, bez wyjaśnień, bez przyszłości. Ot - siedź sobie i czekaj nie wiadomo na co? Z boku jej zachowanie wydaje się być zdecydowanie bardziej podłe niż Twoja "zdrada" w czasie, kiedy ona ewidentnie się z Tobą rozstała. Ale Twoje zachowanie jest dla niej świetną wymówką - czymś, wokół czego zbuduje całą ideologię rozstania, do którego doszło znacznie wcześniej i z jej decyzji.

I taka jest prawda. Byłam z facetem 10 lat, zostawił mnie w listopadzie, dwa tygodnie temu kiedy mieliśmy to naprawic okazało się że w międzyczasie spał z inną. Na początku wpadłam w ferie, cierpiałam z tego powodu niesamowicie,  powiedziałam że nie wybacze. Później uspokoiłam się i stwierdziłam, że przecież faktycznie my ze sobą nie byliśmy. Powiedziałam mu że mogę to wybaczyć, on sam nazywa to zdrad...  Tylko ze co śmieszne on sam nie wie czego chce. Być ze mną czy być z nią. To boli co zrobił, ale ja już sama wien że zdrada to nie jest.

Tak zgadza się - Aga zakończyła ten związek wcześniej.

Nie - Twój post stary nie był kubłem wody, tylko ocierającym się o podłość zagraniem, które miało co wg Ciebie - przywrócić mnie do pionu?
Nawet jeśli jesteś psychologiem to wiesz, że tak to nie działa. Po prostu słabe.

Masz rację - dałem sobie wcisnąć poczucie winy, ale nie jest tak że się nie szanuję wcale...

Piszę już to wszystko z perspektywy czasu - po wyjściu z tego doła i potrafię wszystko ocenić dość trzeźwo. Może potrzebuję też oceny z zewnątrz - ale na pewno nie tak brutalnej.

Wszyscy macie rację - ten związek nie istnieje i w piątek będzie jego ostatni akord - ostatnie spotkanie z terapeutą, które mam nadzieję przyniesie rozstrzygnięcie.

Póki co chcę się z Wami podzielić moim przygotowaniem do niego. Mam listę winy/pretensji, którą chcę wygłosić - mam do tego prawo - jest to mój rachunek sumienia za wszystko.

Ostatnie spotkanie/podsumowanie

- czego się dowiedziałem od Agi?

1. Aga została przeze mnie bardzo skrzywdzona ? nie widzi możliwości bycia razem,
2. Mój powrót i pokazanie jej nowego ?ja? nie będzie dla niej żadnym zadośćuczynieniem,
3. Aga mi nie ufa absolutnie ? uważa mnie za kłamcę i twierdzi że mnie nie zna,
4. Aga uważa, że nie pozostawiłem jej wyboru ? że nie ma żadnego innego wyjścia z tej sytuacji poza rozstaniem,
5. Aga uważa, że nie byłem dobrym mężem ? nie spełniałem jej oczekiwań nie będąc dla niej wystarczającym oparciem ?  oraz nie rozumiałem jej potrzeb.
6. Aga uważa, że sprawy Poznania, dziecka, jej wyprowadzki należy traktować oddzielnie w stosunku do mojej zdrady w listopadzie ? ?tamto już przegadaliśmy?.
7. Aga uważa, że nie słuchałem jej ? nie robiłem tego przed czym mnie ostrzegała lub czego ode mnie oczekiwała
8. Aga uważa, że rozstałem się z nią definitywnie 30 grudnia ze względu na nowy związek.
9. Aga uważa, że dysponuje faktami które wskazują na to że zaangażowałem się uczuciowo w nowy związek.
10. Aga uważa, że taki stan ?zawieszenia? nie jest dla nas dobry w żadnym aspekcie.
11. Aga nie chce mojego kontaktu, spotkań, telefonów, wiadomości, kolejnych spotkań na terapii ? odczytuje to jako brak chęci na ratowanie tego związku.
12. Że wybacza mi sex i fizyczność, ale nie wybacza mi uczuć i zaangażowania (których nigdy nie było - mój przypis).

- z czym się nie mogę (trudno mi) pogodzić?

1. Z tym, że ?nie wie czy mnie kocha? i ?nie wie czy chce ze mną być? (nie wiedziała, nie chciała)
2. Z tym, że nie chciała ratować/naprawiać związku na miejscu ? razem i zamiast tego podjęła (egoistyczną) decyzję o wyjeździe
3. Z tym, że nie była wobec mnie szczera ? że nie wiedziałem o niczym co się dzieje w jej głowie, jej planach ? jej przemyśleniach i jej staraniach o pracę w Warszawie/mieszkanie/ucieczkę
4. Że wg mnie myślała o kimś innym i były inne czynniki poza ?nami?, które zadecydowały o jej wyjeździe.
5. Że nie wyjaśniła mi tego, że mówiła nie wiem i daj mi spokój/zostaw mnie.
6. Że nie chciała kontaktu ? była zła i agresywna jak się spotykaliśmy, mówiła mi jaki ja jestem ? była pełna nienawiści do mnie. Nienawiści, której nie rozumiałem.
7. Z tym, że znaleźli się w jej życiu inni ludzie ? ważniejsi z którymi dzieliła wszystko a ja nie wiedziałem nic ? nie poradziłem sobie z zazdrością,
8. Z tym, że zostałem sam ? dla mnie nagle. Z pustką i samotnością ? z tym, że wszystko miało być tak jak Aga tego chce. (tu użalam się nad sobą ale tak było - zostałem nagle sam i nie chodzi o jojczenie, po prostu było trudno).
11. Z tym, że Aga wypisała się z małżeństwa ? z czegoś od czego się nie ucieka chyba że się nie kocha (to nie są zajęcia z rytmiki że się wypisujesz),
10. Z sobą samym i tym co zrobiłem/co mną motywowało a także z tym, że zgodziłem się na jej wyjazd (nigdy się nie zgodziłem na wyjazd - mówiłem to milion razy, że jeśli chce niech jedzie - nie mam wyjścia, ale nie chcę tego),
11. Z tym, że to się kończy/rozpada i że Aga wyjdzie z tego ze ?swoją wizją? całej sytuacji i tego co się stało.
12. Że już jej nie będzie w moim życiu nigdy, że nie będziemy się razem śmiali, planowali, cieszyli się sobą, kochali się, rozmawiali o wszystkim.

- co ja myślę o przyczynach?
1. Brak komunikacji,
2. Brak uczucia/zaangażowania,
3. Egoizm i zbyt silne/trudne charaktery,
4. Przeciąganie liny ? rozdawanie kart,
5. 3-cia osoba (fizycznie, mentalnie),
6. Poznań, praca, dziecko,
7. Brak wsparcia,
8. Brak szczerości,
9. Separacja,
10. Przerzucanie odpowiedzialności ? strach przed odpowiedzialnością,
11. Upór,
12. Kłamstwo.

O_23
Niestety zgadzam się z Vingą i z Bulletem.
Ja nie widzę w Twojej osobie winnego faceta.
Ja widzę w Tobie ofiarę.
Twoja żona szukała pretekstu do rozstania, do zwalenia winy na Ciebie aby siebie wybielić.
Masz potwierdzenie na to w jej obecnym zachowaniu.
Wiesz, tak się zastanawiam co ona robiła jak się wyniosła do Wawy.
Pewnie zamieszkala w klasztorze i na msze chodziła.
Nie ona wreszczcie spuściła się ze smyczy i uwolniła od Ciebie bo Ty taki niedobry byłeś.
Szczerze Ci wspólczuję takiej żony.
Bo uważam, że jeżeli w małżeństwie jest coś nie tak to się o tym mówi i dopiero po tym odchodzi.
A ona pieprzyła, że nie wie czy Ciebie kocha.
Dlaczego? Bo ktoś inny był w jej zainteresowaniu.
To jest masakra.
Ja na Twoim miejscu zagrałbym vabank i przy okazji powiedziałbym, że wiem co i z kim robiła w Wawie, że masz świadków i dowody.
Nie masz nic do stracenia.

po wszystkim. koniec. ona nie chce mnie znać/widzieć. Czuję smutek i ulgę zarazem - dziwne....

No tak, temat napisał facet i męskie towarzystwo już klepie go po ramieniu jaki to O_23 biedny i pokrzywdzony.
Czy dla was zawsze świat jest czarno-biały?
Nikt nie zauważył, że O_23 zdradził? Nikt mu nie napisze, że zachował się jak ostatnia swi..? Serio?

O_23 przykro mi, że tak się stało. Choć ja widzę, że wina jest po obu stronach. Nie masz dowodu na zdradę. A może pojechała, bo faktycznie przestała cie kochać? Choć może nie do końca uczucie zgasło, bo jednak wróciła? Może chciała ratować? Może chciała przemyśleć?
Dziwne, że przetrzepała ci telefon, jakby już ktoś ją poinformował, że zrobiłeś skok w bok.
Wszystko to dziwne co piszesz.
Skąd ta ulga u ciebie? Podobno to miłość twojego życia? Gdybyś kochał nie zdradziłbyś. I żaden powód tego co zrobiłeś nie tłumaczy. Nawet to, że ona sama mogła zdradzić. Bo gdyby to uznać za odwet, to dla mnie to bardzo płytkie, dziecinne i małostkowe.

Ja nie zauważyłem. Wytłumacz mi jak można zdradzić nie będąc w związku, a O_23 nie był, bo żona go porzuciła?

Wybacz, ale jej odpowiedzi odebrałeś prawidłowo: jako odpisanie by odpisać - wszak nie sa spójne i zawierają sprzeczności...
I tak, jak tu wczesniej Ci pisano: teraz Twoje "potkniecie" (rzekoma zdrada) jest dla niej wystarczajacym argumentem do scedowania całej winy na Ciebie...
Wracajac do tych "odpowiedzi", które miast wyjasniać watpliwosci - gromadzą nowe...
Punkt, który Toba poruszył - zaufanie... Wyjątkowa perfidia z jej strony - jak na moje, ponad czterdziestoletnie oko Co jak co, ale jakos ta panna zapomina, ze porzucanie związku bez większych powodów też jest mocnym ...nadwyrężeniem zaufania u partnera (Ciebie), bo jak mozesz sie czuc pewnie tego związku, jej, jej uczucia i więzi jeśli spotyka Cie cos takiego z jej strony? A tak marginelizowany epizod z jakimś innym facetem? Dla mnie to jest wystarczającym punktem zaczepienia, by zakończyć to małżeństwo z krestesem, bez wątpliwości... Inny facet, jakieś ukryte kontakty, odejscie... Każdemu mężczyźnie by to wystarczyło, by przejrzeć na oczy. Dlaczego Tobie to nie wystarczy? Kochasz ją? Ok, inni też kochają, ale mają też poczucie własnej wartosci. Odszukaj to też w sobie...
Jedyna formą "dania czasu" w Twoim przypadku to całkowite odcięcie sie od niej, zerwanie jakiegokolwiek kontaktu. Bez wiadomosci, smsów, telefonów... I tylko w takiej formie ..."czekanie" na jej ruch. Wątpię, aby coś się tu zmieniło, ale przynajmniej bedziesz mieć poczucie - za np pół roku, rok - składajac pozew rozwodowy, ze nie skreśliłes tego związku tak z dnia na dzień, bez refleksji, bez prób ratowania, bez dania szansy na wyprostowanie z jej strony... Raz - wówczas juz okrzepniesz i bedziesz widziec wszystko z innej perspektywy, dwa - wyzbyty bedziesz wówczas juz tych czarnych emocji, jakie Tobą obecnie szargają, trzy - potraktujesz rozwód juz tylko jako czystą foormalność kończącą oficjalnie coś, co juz dawno umarło... Piszę to wszystko, bo ja byłem w podobnej trochę sytuacji, ale juz ten swój stracony "czas czekania, czas olśnienia" (posłuchaj tego nagrania Budki Suflera...) mam za sobą...

Wiesz ja tak kiedyś miałam. Kochałam kogoś, ale czułam, że On to wykorzystuje i powiedziałam do widzenia . Nie łącz mojej wypowiedzi z Twoją sytuacją, tak dodałam od Siebie. Miłość to jednak jeden z kilku fundamentów, które powinny wystąpić w związku.

Nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem i rozmyślać. Jak oceniam Jej wypowiedzi? Sama nie wiem, znam całą historię z Twojej strony (oprę się na niej). Jednak "zdradą" pokazałeś, że nie walczysz do końca o związek jak wcześniej nas zapewniłeś. Miałeś chwilę słabości no i szybciej, czy wcześniej za nią zapłacisz - niestety życie nie zna litości. O Jej postępowaniu nawet nie chcę pisać, wolę skupić się na Tobie, abyś Ty wyciągnął dobre wnioski z tego wszystkiego.

Nie uważasz, że TROCHĘ dużo krytyki z Jej strony w związku z Twoim zachowaniem m.in. w związku? Albo na serio było tak źle, albo od pewnego czasu zaczęła być "wyczulona" na każde kłótnie, niedomówienia itp. Jak to się mówi "dajcie mi człowieka, a paragraf się znajdzie", chyba szukała pretekstów do odejścia, abyś nie chciał już walczyć - dał Jej spokój .
Uważam, że Sam powinieneś dojść do wniosku, czy chcesz z Nią dalej być, nie Ona. Chcesz, aby wszystko przemyślała. Jak dla mnie Ona JUŻ ZDECYDOWAŁA to Ty masz nadzieję. Czyli składając pozew nie "zamordujesz małżeństwa własnymi rękoma", bo jak dla mnie GO NIE MA - papier nic nie znaczy! Czyny i uczucia o wiele więcej mówią o małżeństwie niż cokolwiek innego. Papier jest formalizacją związku małżeńskiego dla społeczeństwa i prawa , nic nie mówi o jego jakości.
Właśnie po co zwalasz na Nią decyzję (co dalej) o Waszym małżeństwie, jak zdecydowanie Tobie bardziej na nim zależy?

Wczoraj spotkałem na mojej drodze osobę, która zadała mi jedno ważne pytanie, które trochę otworzyło mi oczy.

"Za co kochasz A.?" - Opdpowiedziałem, że za spędzone chwile, za szczęście, za radość, za to że potrafiliśmy się sobą cieszyć, spędzać czas razem, być szczerzy, etc.
"Nie pytałem o to za co kochałeś Agę - pytam o to za co ją kochasz teraz, dziś..."

Wmurowało/wbiło mnie w ziemię. Dziś nie mam za co jej kochać. Odeszła, zdradziłem, ona mnie nie chce. Dziś nie mam za co jej kochać. Nagle sobie to uświadomiłem. Idealizuję, popadam w jakąś nirwanę przemyśleń o tym co było. Ważniejsze jest to co jest przecież. Nie ma nic.

Nie dostałem od niej żadnej szansy. Napisała do mnie, że nie ma żadnych oczekiwań. Jak można nie oczekiwać niczego od osoby z którą się było 7 lat. Ani tego żebym spier....ał z jej życia ani tego żebym się o nią starał. Od krzesła na którym się siada oczekuje się że będzie wygodne. A tutaj - nic, 0, żadnych oczekiwań....Strasznie to bolesne.

Dobra - znowu analizuję. W każdym razie - dotarło do mnie, że jedyne za co mogę ją kochać to fakt, że jest. Po prostu. Co będzie dalej - wiadomo. To tylko kwestia czasu.

Poczekam żeby się wyciszyć, zrozumieć lepiej, nie podejmować żadnej decyzji w emocjach. Zakładam, że ona też tego potrzebuje skoro pisze mnie "że chyba mnie jeszcze kocha". Potem - jeśli z jej strony nic się nie zmieni ja będę musiał to zakończyć i przyjąć po prostu jak facet tą odpowiedzialność.

Jezu, jak to wszystko jeszcze boli....

O.

Oczywiście ale krótko i na temat

"Wszystkiego Najlepszego z okazji urodzin" nic więcej, nie podpisuj się bo nie ma potrzeby, wie od kogo

Owszem, idealizujesz ją. Nie rozumiem, dlaczego ciągle powtarzasz: ZDRADZIŁEM
Nie jestem pierwszą osobą, która próbuje uświadomić Ci, że Twoja żona nie była wobec Ciebie lojalna. Miałeś do niej zaufanie i nie przyjrzałeś się jej relacjom z "kolegą".
Myślę, że ta historia jest kluczem do Waszych problemów. Twój krótki romans był efektem jej odtrącenia Ciebie i odejścia. Uważam, że jej zarzuty są po prostu próbą przerzucenia winy na Ciebie - banał.
Problem w tym, że chyba jej się udało, zmanipulowała Cię, a Ty posypujesz głowę popiołem.

update:

Wyjechała na narty z jakąś ekipą. Oczywiście mocno to przeżywam, bo wyobrażam sobie nie wiadomo co....
Wiem, że nie jesteśmy razem i jest wolną osobą ale z drugiej strony powiem Wam, że te uczucia są jeszcze bardzo silne we mnie i tego się obawiam.

Odezwałem się w sprawie technicznej po jej powrocie (+ życzenia jak miała urodziny za które mi podziękowała). Bardzo szorstka odpowiedź że świetnie się bawiła, etc.

Postanowiłem chociaż spróbować i zaproponować zjedzenie śniadania wielkanocnego razem. Niestety w odpowiedzi napisała, że nie chce. To taki kolejny element tego rozkładu i końca tej historii....

Teraz napisała, że chce się spotkać pogadać o czymś  ważnym. W najbliższy czwartek - czuję, że to będzie rozmowa o rozwodzie. Boję się (jak to brzmi po tym co ja jej zrobiłem) że ktoś jest i że może postanowiła po prostu to zakończyć.
A może powód jest inny - ale rezultat ten sam.

W ogóle nie żyjemy ze sobą, nie mamy kontaktu a mimo wszystko ona mnie strasznie rani i nie wiem ile to jeszcze potrwa, ile jeszcze mam wytrzymać.

Wiadomo - pewnie tyle ile mam sił, choć najłatwiej byłoby już odpuścić i iść w swoją stronę po prostu. Czekam na to spotkanie jak na jakiś sąd ostateczny. Boże, wiem co zrobiłem i tak bardzo tego żałuję ale ja też strasznie cierpię.....

Ciężko mi mega. Wiem, że muszę przestać użalać się nad sobą.

O.

Dzięki za radę

Powiem tak - może trudno to zobaczyć na przekroju tych postów które do tej pory popełniłem, ale prawda jest taka że jest ze mną już trochę lepiej. To oczywiście subiektywne.

Co do psychologa - to pierwszą fazę mam już za sobą ale fakt faktem, że rolę ofiary wkręciłem sobie maxymalnie. Wiem, że ona to wykorzystuje mega głównie poprzez fakt że mnie dobrze zna.

Ja ekstrawertyk mówiący o wszystkim o czym myśle, piszący długie sms-y zapewniający i obiecujący - ona mocno zamknięta, nie zdradzająca swoich myśli tylko twardo realizująca swoje wizje. Właśnie - tu też chodzi trochę o ten egoizm, który tak bardzo mi zarzuca. Z perspektywy czasu myślę, że albo obydwoje jesteśmy egoistami albo stało się tak że ona bardziej wie czego chce dla siebie i tylko to dla niej się liczy.

Patrząc trochę z zewnątrz - sam się z siebie (czasami) śmieję. Z faceta twardo stąpającego po ziemi - który miał jedną zasadę: decyzja i realizacja. Który wiedział czego chce, w karierze w życiu prywatnym, który kochał na zabój swoją żonę i uważał że jest spełniony - został mymek. Koleś, którego znajomi już nie mogą słuchać (chyba), który przeżywa reklamy ubezpieczeń w TV bo nagle stał się wrażliwy. Mocno dostałem po dupie ale na pewno wiele mnie to nauczyło i sądzę, że będę lepszym człowiekiem - wyciągnąłem dużo wniosków z tego. Brakuje jeszcze tylko perspektywy na to wszystko - to kwestia czasu.

Co do "gacha"- może faktycznie gdzieś tam był jakiś błąd. Ale ja nigdy nie byłem zaborczy, nie ograniczałem, nie zakazywałem. Wierzyłem w miłość, w przywiązanie i szczerość przede wszystkim. Miłość znaczyła dla mnie wolność - na wyjazdy z koleżankami, imprezy, cokolwiek. Taki byłem - bo czułem wtedy że jest to zupełnie inny związek niż miałem wcześniej. Dla mnie to była wtedy taka wartość dodana - coś co wyróżnia naszą relację...

Zerwanie kontaktu? Jasne - wiem, że mnie to czeka. Zresztą ona już to zrobiła. Nie zmuszę nikogo do miłości czy nawet szacunku, którego ona mi nie okazuje. Tego też się nauczyłem. Nie wszystko zależy od nas - nie na wszystko mamy wpływ i nie zawsze możemy kształtować rzeczywistość. TO niby takie proste i naturalne, ale widać trzeba mi było przejść przez taką masakrę żeby to wszystko zrozumieć.

Nie wiem jak to wyjaśnić w temacie "odpuszczenia", może to moja wkrętka - ale wiem/czuję że ona nie jest obojętna. Wiem, że targają A. wewnętrzne emocje, tyle że to wszystko jest ukryte pod skorupą. Oczywiście ona może nigdy nie pęknie, ale dla mnie (i nie jest to żadna nadzieja czy coś) ona wysyła na maxa sprzeczne sygnały. Kocham, ale nie mogę z Tobą być. Chciałabym bardzo ale nie mogę Tobi zaufać....etc.

Albo szykuje się do rozstania albo jest tak wewnętrznie pogubiona (i ma tylko jeden argument, który przywraca ją do pionu - ten o mojej zdradzie) że nie wie co dalej. Tak czy inaczej nie mam na to wpływu. Zrobiłem już wszystko chyba. Zostaje mi tylko poczekać tyle ile ja będę chciał i mógł, żeeby właśnie te emocje opadły i wtedy liczę, że będzie to jak u Ciebie - tylko urzędowa formalność. Póki co - nie byłaby, bo ją wciąż kocham.

Wina jest mi wciskana i prawie jej się udało to zrobić. Ale prawda jest taka, że "wróciliśmy" do punktu wyjścia, w którym ona kocha, ale.... a ja ciągle wierzę w jakieś opamiętanie.
Czym innym byłaby ulga, że jest już jakaś decyzja - nawet ta najgorsza, choć i to trudno tak określić czy byłaby ona właśnie najgorsza...

Zobaczymy co będzie jutro.

Dzięki za czytanie i pisanie mądrych rzeczy.

O.

Może tak być a może tylko się zastanawiać.

Zadałem jej pytanie wprost na terapii - czy jest / był ktoś inny w czasie kiedy mieszkaliśmy/żyliśmy ze sobą - odpowiedź:

Od blisko roku zastanawiam się czy jesteś odpowiednim facetem dla mnie a ja kobietą dla Ciebie.

Czy ona coś wnosi? Znowu misz - masz niby tak/niby nie - "0" konkretów jak dla mnie.....Pewnie i tak się kiedyś o tym dowiem i mam nadzieję, że mnie to wtedy nie zaboli już po prostu.

A propos bólu - pomimo mojej krzywdy jaką jej wyrządziłem, to jest parę spraw których ja też nigdy nie zapomnę - pomijając sam jej wyjazd i szał w jaki ja wtedy wpadłem to najbardziej zabolało mnie to, że

- na pytanie co wynosisz z 7 lat związku dobrego ode mnie - odparła, że podróżowanie.....jakbym dostał kijem w głowę.....
- czego nauczyłaś się od O. dobrego przez czas trwania małżeństwa - tego, że nie wszystko należy planować..

Wychodzi, że jestem roztrzepanym przewodnikiem turystycznym....

Ma czy nie ma - miała czy nie miała, właściwie to teraz bez znaczenia chyba - tak sobie przynajmniej wmawiam.

gdy smażyłem sobie jajecznicę podeszła do mnie (bż) i poprosiła bym usiadł bo chce pogadać. Powiedziała, że złożyła pozew, że na dniach się wyprowadza.

Nie zdążyłem się przygotować na taki komunikat.