Nie wiem, czy to dobry wątek, ale chyba jednak tak. Czuję się od jakiegoś czasu może nie samotna, ale ze zostałam sama na polu towarzyskim. Wszyscy znajomi powoli się wykruszają, bo każdy zakłada rodzinę. To już ten wiek, wiem, wiele lat temu też już był "ten" wiek, ale jednak miałam jeszcze z kim wyjść na to piwo powiedzmy. A teraz kolejne koleżanki w ciąży, tematy się zmieniają, a właściwie zauważyłam, że nie ma o czym już rozmawiać, tak jakby oni o swoim życiu, ja o swoim, np. one o ciąży, porodzie, ja o studiach lub pracy. Potem temat się urywa. Nie powiem trochę mnie to boli. Oczywiście można sobie pozukać inne koleżanki. Np. poznałam super kobietkę na moich studiach, a tu bęc, dowiaduję się, że i ona jest w ciąży. Na razie zachowuje się normalnie, ma super charakter, pozytywnie zakręcona i jest mega wyluzowana, ale już się boję, co będzie, jak urodzi.
Druga sprawa, mam wrażenie, że znajomi (często mają już dwoje dzieci), przypominają sobie o mnie dopiero, jak ja się odezwę lub coś ode mnie chcą. Zliczam tylko kolejne smsy, które dostaje typu: oficjalnie ogłaszamy, że narodził nam się synek, córcia itd...które zapewne w ilości masowej wysyłają po paru dniach od narodzin wszytskim "pozostałym", którzy jeszzce nie wiedzą. Rzeczywiście ostatnio byłam zajęta, wiec nawet nie dowiadywałam się, czy ta moja koleżanka już trafiła na porodówkę, czy oczekują, ale nawet pomijając tydzień zwłoki w powiadomieniu mnie, czuje się ogólnie jakaś odepchnięta. Każdy żyje swoją nową rodziną i nowymi dzieciatymi znajomymi (zdjęcia ich dzieci na facebooku, artykuły o pieluchach i laktacji, jakby innych tematów nie znali, zgrane grupki koleżanek, każda ma dzieci, spotyaką się regulanie, szczególnie, jeśli nie pracują - to wszystko mnie dobija). Ja oczywiście zostanę za niedługo zaproszona, aby podziwiać nowego bobaska i pogadć o nim. Potem zapewne, nastapi dłuuuuga cisza, szczególnie, gdy przeżyję traumę zoabczenia gołego cycka znajomej podczas karmienia. Ile to ja cyckow widziałam w tym roku?
Mnie się tak życie nie układa, jestem po koljenym rozstaniu, nie wiem czy w ogóle będę miała dzieci. Choć je lubię, to nie mam na nie parcia, poza tym, jak mówię, trzebna mieć z kim je robić. Po prostu boli mnie, że tak życie się zmienia, a im jest człowiek starszy, tym gorzej. Konczą się wolne koleżanki, zaczynają za to pojawiać się faceci zajęci szukający przygów i rozwodnicy...z dziećmi oczywiście.
Sory, że wylewam swoje żale, ale gdzies musiałam 
Podobne tematy
Hej Po pierwsze nie jesteś sama. Mam podobnie. Znajomi się wykruszają, zkładaja rodziny i pytaja kiedy ja. A ja sama. Teraz nie mam nawet z kim pogadać, choć mam grono zaufanych ludzi, tak jak zauważyłaś tematy się zmieniły.
Hej Po pierwsze nie jesteś sama. Mam podobnie. Znajomi się wykruszają, zkładaja rodziny i pytaja kiedy ja. A ja sama. Teraz nie mam nawet z kim pogadać, choć mam grono zaufanych ludzi, tak jak zauważyłaś tematy się zmieniły.
To się cieszę, ze sama nie jestem 
Moi nie pytają, kiedy ja, raczej rodzina pytała, ale już przywykła do tego, że często jestem sama, a jak z kimś jestem to zwykle z niezłym chamem i odrazu im zdziwnienie mija Powiem szczerze, że jeszcze niedawno ubolewałam nad moim życiem uczuciowym (jestem rok starsza od Ciebie ) ale w ostatnim roku moje myślenie i nastawienie zmieniło się diametralnie, zaczęłam znów cieszyć się życiem, nie szukam nikogo na siłę, mogę być nawetsama (pogodziłam się z tym), wole sama niż z idiotą, który zmarnuje mi życie, ALE Tak naprawdę teraz zdałam sobie sprawę, że życie składa się jakby z 2 etapów: najpierw jest etap imprez i znajomych, luźnego stylu źycia, a potem jest czas partnera i rodziny. Ja nie jestem na żadnym z nich i czuję się jak podstarzała wdowa. Powinnam i chcę się cieszyć życiem, ale moje cudowne koleżanki cieszą sie tylko z pieluch i mają tyyyyle problemów na głowie. Nawet nie mam się zkim pośmiać, a to jest smutne.
Hehe Twój post w stylu "kawa na ławę" spodobał mi się. Też mam podobne odczucia i nieco biczowałam się za ich, no bądź co bądź, powierzchowność. WSZYSCY moi znajomi mają dzieci i mężów/żony. No i co tu kryć, mimo, iż liczyłam na to, że część relacji jest na tyle głęboka, że nie będzie miało to znaczenia to jednak ma. Choć wiem, że problem jest we mnie a nie w nich. Dopóty dopóki sama miałam męża i plany rodzinne, łatwiej mi przychodziło wejść w buty dzieciatych koleżanek:) Poza tym jeszcze jedna kwestia - nagle odwiedzam ich sama, a nie z mężem - to też spora zmiana, która wydaje się mi DLA NICH niekomfortowa.
No lipa:) Ale ludzie fajni, kroczą ścieżką, którą przecież już szłam i w sumie - no anonimowo przyznaję - że jednak ciężko oglądać czyjeś szczęście zza własnych porażek.
Bardzo smutne, wiem jak jest. Co do życia uczuciowego ma podobnie. Przez długi czas byłam sama. Na studiach byłam wolnym duchem, nigdy nie uganiałam się za facetami, nie miałam parcia. Miałam zgranych ludzi, imprezy na spontanie, nowi ludzie. Teraz mogę tylko powspominać. Otoczenie się zmieniło a ja zostałam w tyle, nadal sobą ale chyba to właśnie utrudnia mi znalezienie kogoś. Chyba za długo byłam sama i teraz to się na mnie odbija. Chciałabym kogoś poznać ale to trudne jak nie masz nawet szansy na wyjście, a jak mi się uda to przyciągam tych co chcą zaspokoić swoje potrzeby nie licząc się z moimi uczuciami.
hmmm Malwino czy to Ty?? widzę w Tobie moją była partnerkę....
Jessu Menolek nie strasz mnie ale z ręką na sercu, nie to, nie ja, bo nick nie zdradza mojego prawdziwego imineia
marmolada1984 - przykro mi 
ale też trzeba bronić się przed myśleniem, że oto byłam mężatką,a teraz znów! singielką (czyt. znów ta gorsza). No pewnie, że bycie w zwiazku (jeśli chce się w nim być) to coś wspaniałego i wielu z nas się w tym spełnia, a gdy jesteśmy same pojawia się uczucie, że coś tracimy i szukamy szczęścia.
Tylko że, musi to być szczęśliwy związek. Małżeństwo, partnerstwo to nie złota pieczątka, którą nam przybijają i od teraz jesteś szczęsciwa i na lepszej pozycji. Jeśli wejdę w związek z dupkiem, (a z takimi byłam), to będę przecież nieszczęśliwa. To już wolę być sama.
Teraz postanowiłam, że szczęśliwa mogę być tylko sama ze sobą, w sensie nie moze być tak, ze moje szczęscie zależy od tego, czy mam partnera czy nie. To ja muszę czuć się dobrze,a jeśli pojawi się ktoś obok, kto mnie pokocha, to też fajnie I nawet jeśli pożniej odejdzie, to trudno.
Ja chyba naprawdę nie zadzroszczę znajomym, po prostu młodzi ludzie narzucają sobie dużo na glowę (praca, studia, mąż, dzieci),a jesteśmy tacy młodzi. Moi znajomi przestali mnie pasje, skończyły się wyjazdy, wypady. No teraz te dzieci to jest kłódka i amen coś czuję :-/ Co z ludźmi, którzy rodzin nie mają? Mamy siedzieć w domu i patrzeć na upływający czas? To wszytsko faktycznie sprawia, ze lepiej jest mieć drugą osobę przy boku, bo inaczej kaplica. Dobrze, ze chociaż skończyły się czasy, gdy mówiono o nas stara panna, czy kawaler.
mada_lena - eż nie wiem, skąd się bierze u niektórych szczęście to wyszukiwania sobie dobrych partnerów. Moi się dosyć często zmieniali, związki dłuższe, krótsze, wiele czasu spędziłam też sama, a prawie wszytskie małżenstwa znajomych, jakie znam, to związki powstałe w bardzo wczesnym wieku, zwykle szkolne, lub studenckie i przetrwały do dziś. Kłócą się, biją, ale trwają, a u mnie po pierwszej sprzeczce pan się zawija i tyle go widzę.
- Rasza
- Wróżka Bajuszka
- Nieaktywny
poznałam super kobietkę na moich studiach, a tu bęc, dowiaduję się, że i ona jest w ciąży. Na razie zachowuje się normalnie, ma super charakter, pozytywnie zakręcona i jest mega wyluzowana, ale już się boję, co będzie, jak urodzi - hm... chcesz powiedzieć że kobiety po porodzie robią się nie super czy też zaczynają zachowywać się nienormalnie?
Z jednej strony trochę staram się Cie zrozumieć, koleżanki opuszczają Cię w imię popadania w związki, wychowywania dzieci itd. jest lekki żal a nawet nutka zazdrości, ale jak sama napisałaś wiek w jakim jesteś nieuchronnie sprawia to że większość wolnych osób będzie tworzyła pary i płodziła dzieci.
Ale z drugiej strony jako mężatka i matka powiem tak, jak byliśmy małżeństwem bezdzietnym było ok znajomi dzwonili, pisali jeździliśmy na imprezy, pizza kino nie było mowy o weekendzie w domu, ale jak pojawiło się dziecko z grona znajomych dużego dość została jedna para. Reszta się wykruszyła bo przecież z dzieckiem nie pojedziemy na imprezę, pizza też odpada ewentualnie jakiś grill przy sprzyjających warunkach do godz 20 bo dziecko idzie spać. I tak o to zostaliśmy sami, mało który znajomy wpadł żeby nas odwiedzić z singli jeden kolega odważył się przyjechać zobaczyć dziecko, i para o której wcześniej wspominałam. Dopiero jak inni weszli w posiadanie dzieci znów zaczeliśmy się spotykać bo każdy poznał wymagania malucha. A to że znajome rozmawiają o dzieciach nie ma się co dziwić posiadanie dziecka to wielka zmiana i wielka radość więc aż chce się o tym mówić, wymienić doświadczeniami. Tak wiec jak widzisz u mnie była sytuacja odwrotna od Twojej.
Rasza ja w zupełności Cię rozumiem i do nikogo nie mam pretensji Wiem na czym polega opieka nad dzieckiem i że z dzieckiem nie pojechałabym do kina, na wypad za miasto od tak i już. Choć i tak macie lepiej, bo zawsze traficie na inne dzieciate parki, a my single, szczególnie ci, którzy naprawdę nie chcą mieć swojej rodziny, jesteśmy trochę osamotnieni. No coż, jak widać, każdy dźwiga swój krzyz i trzeba sobie jakoś radzić.
Tak z innej beki, zauważyłam, że towarzytswo też trochę wpływa na to, jakie decyzje podejmujemy. Miałam dwóch znajomych: jeden obracał się w towarzystwie kumpli nieżonatych, żyli lekko, imprezowali, pn-pt - praca, weekend - imprezy, drugi ubolewał, że wszyscy naokoło zapraszają go na śluby i rodzą się dzieci, a on sam. Oboje w tym samym wieku. Oczywiście każdy jest inny, ale towarzycho też robi swoje. Wiele lasek tu ubolewa, że wszyscy mają rodziny a one same. Może to jest tak, że nie wsłuchujemy sie w swoje pragnienia a głównie patrzymy na innych no i na wiek poniekąd?
Chcę przez to powiedzieć, że gdyby taka singoelka miała rzeszę samotnych radosnych i łaknących życia 20+, 30+, 40+ a co tam... koleżanek, to na pewno nie raziłyby ją mężatki naokoło, walentynki itp. Jednak przynajmniej w moim otoczeniu, życie wygląda inaczej, a kiedy się jest w mniejszości, to się odczuwa samotność. Stąd ten i inne wątki.
Aż nie wiem czy to dobrze czy źle ;P
Ja również mam taki problem coraz więcej moich znajomych jest już żonatych i dzieciatych ja sam mimo iż chciałbym stanąć z Kobietą mojego życia na ślubnym kobiercu to nie widzę się jako ojca. Dzieci mnie nie lubią przynajmniej te mojego rodzeństwa i bycie singlem to raczej niestety nie moja decyzja ale trzeba brać życie jakim jest
- Rasza
- Wróżka Bajuszka
- Nieaktywny
Aż nie wiem czy to dobrze czy źle ;P
Ja również mam taki problem coraz więcej moich znajomych jest już żonatych i dzieciatych ja sam mimo iż chciałbym stanąć z Kobietą mojego życia na ślubnym kobiercu to nie widzę się jako ojca. Dzieci mnie nie lubią przynajmniej te mojego rodzeństwa
Menolek to ze dzieci za Tobą nie przepadają o niczym nie przesądza, chyba że sam zdecydowałeś, że po prostu nie chcesz mieć dzieci. Mój M jakoś nigdy do dzieci się nie kleił tym bardziej dzieci do niego a córka za nim przepada jak tylko pojawi się na horyzoncie ja mogę zniknąć swoje dzieci to całkiem inna bajka.
Tak pewnie masz rację moi znajomi którzy mają już synów przekonują mnie że to najlepsze co w życiu się im przytrafiło bycie tatą ale tak szczerze to tego nie czuję i wiem że nie chcę mieć dzieci naprawdę długo o tym myślałem i doszedłem do wniosku że ojcostwo nie jest czymś dla mnie
Różnie to jest z tą miłością do dzieci, jak widzę szczęśliwą rodzinę z dziećmi, wiecie taką na widok której sami się uśmiechacie to sama nie wiem. Ale dzieci są różne i mogą dać w kość Uczą pokory i cierpliwości (a ta u mnie kuleje) i to MEGA odpowiedzialność. Jak mam się zająć małym człowiekiem jak czasami mam problem z ogarnięciem siebie. Ale jak się spotka kogoś wyjątkowego i wspólnie podejmie się decyzję to czemu nie Coś po nas musi zostać 
Hej,
Podobny temat już się gdzies przewijal i wypowiedziałam się w nim dosadnie.
Powiem tak- u mnie jest wypisz wymaluj prawie identycznie. Wiekszosc znajomych to same ciaze, albo już urodzily.
Wszystko fajnie, ale one molestują mnie wręcz abym przyjezdzala do nich na kawe..? bo one siedza z dzieckiem w domu, mało co rusza się gdziekolwiek. Kiedy przyjechałam raz , drugi było ok, ale ja jako kobietka stanu wolnego nie mam przyjemności z tego siedzenia u nich na kawie, bo wole siedzieć gdzies w centrum gdzie cos się dzieje i to akurat nie powinno być dla nich mega odkryciem i nowina..a nie jak kobieta po przejściach w domu, zakmknieta w 4 scianach. Generalnie jakby to powiedzieć.. wiem i rozumiem, ze trochę nasze etapy zycia się kloca, ponieważ one tylko potrafią mowic teraz w większości o sraczkach, papkach, pieluchach, ząbkowaniu, wózkach.. a ja jakos nie mam ochoty sluchac tego no bo ile można.
Kilka dni temu przyjechala jedna moja znajoma do mnie z dzieckiem i z mezem. Na wstępie, po wejściu..wyciagnela na mój stol gryzaki, pieluchy, mleko w proszku, smoczki itp. itd. Na moje pytanie co im zrobić do picia uslyszalam, ze najlepiej będzie jak podgrzeje mleko, ponieważ dziecko już musi być nakarmione. Potem musiałam sciszyc muzyke, bo dziecku przeszkadzalo (jej zdaniem) itp. itd. To trochę irytujące, ze ktoś przychodzi z dzieckiem i przestawia wszystko w moim własnym mieszkaniu. Ja rozumiem, ze jak ma się 5 miesięczne dziecko to trzeba być przygotowanym na "kupe" itp. ale ona przyszla do mnie z takim ekwipunkiem, ze glowa mala.
Powiem Ci tak.. mogę pojsc do niej na jedna, dwie kawy, ale mimo wszystkich moich szczerych checi to już nie jest to samo. Ja chce wychodzić do ludzi, a kolezanka wolalaby abym wpadala do niej na kawe i siedziała tam przy tv. Nie jest mi to na reke, wole bywac wśród ludzi, wychodzić do kina, teatru, jezdzic na wycieczki, być aktywna, wiec coz... trzeba trochę znaleźć inne grono znajomych..no niestety..
Moje koleżanki tez już zapomnialy o zwykłym telefonie bo tak sa pochloniete życiem rodzinnym i również dzwonią jak potrzebują cos ode mnie. Ostatnio jedna nawet chce isc na impreze ze mna..ale mowi ze max 24 musi być w domu. No wiec.. coz.. co to za impreza?? I tak to wlasnie wygląda..
Tak jak sama zauważyłaś trzeba zacząć się rozejrzeć za nowym towarzystwem