Powiedzcie mi, czy tak trudno zrozumieć kogoś, kto miał problemy ze znalezieniem towarzystwa, potem mieszkał przez 3 lata sam.Nie spotykał się za często z ludźmi w celach towarzyskich, uwięził się w domu pisząc powieść za powieścią. Nie imprezował.Czul, ze gdyby nie kasa to nikt by się nie zainteresował tym, czy żyje. Byl inny, pozbawiony normalnego życia nastolatka. Byl wyśmiewany za wszystko, co zrobił i zniechęcany to, czy tak trudno zrozumieć dlaczego teraz cierpi zawsze, kiedy druga strona nie chce wziąć jej gdziekolwiek do ludzi? Czy trudno zrozumieć, ze cierpi, kiedy jest pol dnia sama a kiedy facet wyjdzie sam, czuje się opuszczona. Czy to tak trudno zrozumieć?
I przede wszystkim pozostaje pytanie: jak sobie z tym poradzić? Z nie zrozumieniem ze strony najbliższych i samotnością?
Podobne tematy
A czy tak trudno zrozumiec, ze ta osoba to nie jakas rzecz, ze trzeba ja zabierac, ze ma rece i nogi i jak jej tak zle to niech ruszy d*** i cos zrobi ze swoim zyciem, a nie ma pretensje do najmniej winnej osoby?
- kosmiczny nick
- Net-facet
- Nieaktywny
Powiedzcie mi, czy tak trudno zrozumieć kogoś, kto miał problemy ze znalezieniem towarzystwa, potem mieszkał przez 3 lata sam.Nie spotykał się za często z ludźmi w celach towarzyskich, uwięził się w domu pisząc powieść za powieścią. Nie imprezował.Czul, ze gdyby nie kasa to nikt by się nie zainteresował tym, czy żyje. Byl inny, pozbawiony normalnego życia nastolatka. Byl wyśmiewany za wszystko, co zrobił i zniechęcany to, czy tak trudno zrozumieć dlaczego teraz cierpi zawsze, kiedy druga strona nie chce wziąć jej gdziekolwiek do ludzi? Czy trudno zrozumieć, ze cierpi, kiedy jest pol dnia sama a kiedy facet wyjdzie sam, czuje się opuszczona. Czy to tak trudno zrozumieć?
I przede wszystkim pozostaje pytanie: jak sobie z tym poradzić? Z nie zrozumieniem ze strony najbliższych i samotnością?
Nie rozumiem całego zagadnienia. Jesli ta osoba - bo nie wiem, czy piszesz o sobie - POTRAFIŁA mieszkać sama (3 lata), potrafiła nie spotykać sie z innymi, miała jakis swój cel/zapomnienie - słowem: potrafiła żyć i funkcjonować tylko i wyłącznie w oparciu o towarzystwo własnej osoby ...obecnie wpada w rozpacz, bo ktoś coś...? Widze tu niespójność. Ktoś, kto potrafił być sam ze sobą, odnalazł jakiś sens w samotności i nie zwariował, znalazł jakies budujące i rozwijające zajęcie - z pewnoscią z takich powodów jak tu wymieniłaś cierpieć nie będzie. Ba! Z racji sporej wyobraźni i poczucia własnej wartosci nie bedzie sie wiązać z byle kim by w ogóle "z kimś być". A takiego "faceta" jakiego opisałaś z pewnością takim mozna nazwać...
Wpadłas w jakąś desperację?
Mnie - w świetle powyższych wywodów - trudno zrozumieć to rozczarowanie i czarna rozpacz spowodowaną, że jakis gostek ...przypadkowo bedący Twoim "facetem" Toba sie nie przejmuje i woli pobalować niż z Tobą byc.
Tak trudno to zrozumieć...
Nie napisalam, ze bylo jej dobrze z samotnoscia. Byla do niej zmuszona.
A wiec, jezeli nikt nie chce byc Twoim przyjacielem. Jesli ludzie z Ciebie szydza, co mozesz zrobic?
Zaprzyjaznic sie z wlasna wyobraznia, dzieki ktorej widzisz, ze Twoj swiat moglby calkiem inaczej wygladac i piszesz.
Jednak, co gdy przez obowiazki domowe zapominasz jak to robic.Wiesz, ze trzeba umyc gary i przyniesc cztery siaty zakupow etc. W glowie wtedy brakuje weny. Wena jest ulotna.
Ruszyc sie nie mozesz. Dokad? Za co? A jesli nawet...to po to, zeby po wyjsciu z domu zaczepiali Cie nie ciekawi faceci, ktorzy czasem nie chca sie odczepic (przerabialam to). Jakby taki chcial, w kazdej chwili moglby Cie sila zaciagnac w zaulek i zrobic z Toba co tylko by chcial. Jak sie nie jest samemu to nikt cie nie zaczepi.
- kosmiczny nick
- Net-facet
- Nieaktywny
Nie napisalam, ze bylo jej dobrze z samotnoscia. Byla do niej zmuszona.
A wiec, jezeli nikt nie chce byc Twoim przyjacielem. Jesli ludzie z Ciebie szydza, co mozesz zrobic?
Zaprzyjaznic sie z wlasna wyobraznia, dzieki ktorej widzisz, ze Twoj swiat moglby calkiem inaczej wygladac i piszesz.
Jednak, co gdy przez obowiazki domowe zapominasz jak to robic.Wiesz, ze trzeba umyc gary i przyniesc cztery siaty zakupow etc. W glowie wtedy brakuje weny. Wena jest ulotna.
Ruszyc sie nie mozesz. Dokad? Za co? A jesli nawet...to po to, zeby po wyjsciu z domu zaczepiali Cie nie ciekawi faceci, ktorzy czasem nie chca sie odczepic (przerabialam to). Jakby taki chcial, w kazdej chwili moglby Cie sila zaciagnac w zaulek i zrobic z Toba co tylko by chcial. Jak sie nie jest samemu to nikt cie nie zaczepi.
Miałbym zatem rozumieć, że - wynikłe z desperacji - towarzystwo jakiegoś przypadkowego faceta jest tylko wymogiem sytuacji?
Dziwnie podchodzisz do zycia. Wiem o czym piszesz, bo i to przerabiałem i przerabiam, ale nie pojmuję Twego spojrzenia na zagadnienie.
Zamiast popadać w jakąś obsesję pt. "życie biegnie obok mnie", z którą w taki - jak opisałaś (domniemywam, że pisząc o osobie trzeciej - piszesz o sobie) sobie radzisz ...wiążąc sie z jakimś przypadkowym facecikiem, powinnas uświadomić sobie, ze wszystko jest kwestia czasu... Czy serio sedno zycia, jego sens upatrujesz w byciu z kimś? W samotności będąc masz i czas i możliwość zadać sobie pare podstawowych pytań i w ciszy usłyszeć nań odpowiedzi... Nie ma czegos takiego, ze ktoś chce, bądź nie chce "być przyjacielem". Albo jest albo nigdy nie bedzie. I tego nawet nie trzeba ubierać w słowa... Jesli ktoś szydzi - cóż, pozostaje to odsunąć od siebie. Nie każdy - spotkany na drodze - wart jest naszych emocji. Powinnas sobie to uświadomić. Jest ledwie mała garstka ludzi, jaką dane nam spotkać w zyciu. Reszta to ledwie statysci, istoty niezdolne do doceniania naszego "ja". I takich wypada eliminować z własnego otoczenia, a nie - jak tu sugerujesz - przejmować sie tym i dołować. Zawsze ten "nasz świat" mógłby inaczej wyglądać. Wszystko zalezne jest od naszych ...projekcji, oczekiwań. Wena z samego juz założenia jest ulotna materią. Proza zycia potrafi powyrywać jej skrzydła 
Wiem cos o tym...
Chyba nazbyt zaczynasz sie nad soba użalać...
- maniek_z_maniek
- Net-facet
- Nieaktywny
Izolacja od społeczeństwa sprzyja izolowaniu własnego ja od społeczeństwa. To powinno wyjasniac wiele. Nastepny krok to wyjście na zewnątrz i uczenie się ludzi, społeczeństwa poprzez doświadczenie.
"jezeli nikt nie chce byc Twoim przyjacielem" i to jest powod do radości, ponieważ naprawdę sens tego jest, ze "jeżeli każdy nie chce być Twoim przyjacielem" to może być nim "Ktos" a nie "ktoś".
net-facet koles,z ktorym jestem nie jest przypadkowa osoba, z ktora jestem z desperacji.Zanim go poznalam znalam wielu facetow i kilku naprawde chcialo byc ze mna, ale zadnego nie pokochalam i nie dalam szansy(tracilam w ten sposob najlepsze przyjaznie).Jestem z tym facetem, bo go kocham. Odnoszac sie do Twojej odpowiedzi-mialam tej samotnosci za duzo. Zadalam odpowiednie pytania dzieki, ktorym wiem chocby kim jestem. Czy sens zycia opieram na byciu z kims?Zdecydowanie tak! Od zawsze w mojej hierarchi wartosci milosc i druga osoba staly na pierwszym miejscu, nad wszystkim. W byciu z druga osoba (czego nie za czesto moglam doswiadczyc) upatrywalam szczescia. Wiem, ze ono sie tam kryje. Kiedy jestem sama czuje otchlan bolu. Nie zycze tego nikomu. Tak, moze sie uzalam, bo patrze jak nie moge nic zrobic i to mnie dobija. Nie moge w zaden sposob wydostac sie z tego.Zycie toczy sie obok mnie-niestety tak bywa a w zaden sposob nie jestem w stanie tego zmienic.
...Zadalam odpowiednie pytania dzieki, ktorym wiem chocby kim jestem. Czy sens zycia opieram na byciu z kims?Zdecydowanie tak! Od zawsze w mojej hierarchi wartosci milosc i druga osoba staly na pierwszym miejscu, nad wszystkim. W byciu z druga osoba (czego nie za czesto moglam doswiadczyc) upatrywalam szczescia. Wiem, ze ono sie tam kryje. Kiedy jestem sama czuje otchlan bolu. Nie zycze tego nikomu. Tak, moze sie uzalam, bo patrze jak nie moge nic zrobic i to mnie dobija. Nie moge w zaden sposob wydostac sie z tego.Zycie toczy sie obok mnie-niestety tak bywa a w zaden sposob nie jestem w stanie tego zmienic.
Bo...?
"Jak ktoś chce - znajdzie sposób, jak ktoś nie chce - znajdzie powód (pretekst)" widnieje w sygnaturce Wielokropka.
I to esencja sensu.
Tak jak różni się DZIAŁANIE od ZANIECHANIA, tak różni się wzięcie odpowiedzialności za swe życie (i jego dobrostan) od PRZEKAZANIA go w cudze ręce. Tony "papieru" o tym niemądrym zjawisku napisano....
Współczuję życia na kształt... no właśnie CO w przyrodzie nie umie żyć SAMOISTNIE i musi mieć "żywiciela"?
Owocnych przemyśleń otchłań bólu - piękne określenie.
- vinnga
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
A ja nie rozumiem jakiego zrozumienia oczekujesz I po co Ci ono. Mieszkałaś sama, byłaś samotna - ok, rozumiem. I co dalej jest do rozumienia? Oczekujesz od kogoś, żeby ubolewał razem z Tobą nad straconymi (?) latami TWOJEGO życia. No cóż, trudno Ci będzie taką osobę znaleźć. Bo ludzi bardziej interesuje to co sobą reprezentujesz TERAZ.
A Twoje TERAZ sama uzależniłaś od przeszłości. Ty, biedna i nieszczęśliwa, bo przez 3 lata mieszkałaś sama (przepraszam za uproszczenie, ale chyba wiadomo o co mi chodzi). I chcesz, żeby KTOŚ Cię wyciągnął do ludzi. Dlaczego miałby to robić? Jak? Wlec za uszy? Tylko Ty możesz, na własnych 2 kopytkach, do tych ludzi wyjść. Jeśli wyjdziesz z uśmiechem - pewnie zostaniesz zaakceptowana. Jeśli wyjdziesz z oczekiwaniem, że owi ludzie powinni dołączyć się do żalu nad Twoim nieszczęsnym PRZESZŁYM życiem - prawdopodobnie znowu spotkają Cię szyderstwa.
Edit:
we wszelkich tego typu wątkach o samotności przewija się pojęcie zrozumienia i jego braku. Tylko po co osobom samotnym zrozumienie? Czy zrozumienie, że są samotne, poużalanie się razem z nimi cokolwiek zmieni? Wątpię. Zdecydowanie lepiej zadawać pytania (przede wszystkim sobie) - JAK ZMIENIĆ swoje położenie.
Tak, trudno to zrozumieć. Związek to nie ciągłe przebywanie razem. W związku powinien być też czas, na pobycie samemu czy wykorzystanie go w jakiś inny sposób, ale na pewno nie jest dobre robienie wszystkiego razem, wychodzenie wszędzie razem. Większość ludzi po pewnym czasie będzie się w takim związku dusić.
Jak zauważyłaś twoje życie wyglądało tak, a nie inaczej co zapewne jest przyczyną, że teraz czujesz to, co czujesz. Ale to ty powinnaś coś zrobić żeby wyjście partnera gdzieś nie powodowało w tobie uczucia osamotnienia bo to nie jest normalne. Proponuję wizytę u psychologa bo chyba jeszcze sobie nie poradziłaś z przeszłością.
Pozwolę sobie rozłożyć post rozpoczynając wątek (to zdarza mi się niezwykle rzadko) na czynniki pierwsze.
Powiedzcie mi, czy tak trudno zrozumieć kogoś, kto miał problemy ze znalezieniem towarzystwa, (...)
Rozumiem, że komuś jest trudno znaleźć towarzystwo. Problem jednak nie leży w znalezieniu owego towarzystwa, co w przyczynach tych trudności. Najczęściej problemem są cechy/poglądy/zachowania tej osoby. Kto ma ten problem rozwiązać? Osoba, która ma problem, czy też wszyscy ją otaczający?
(...)potem mieszkał przez 3 lata sam.(...)
Jeśli chciał, to w czym problem? Jeśli nie chciał, to czemu nie znalazł innej chętnej osoby?
(...)Nie spotykał się za często z ludźmi w celach towarzyskich, uwięził się w domu pisząc powieść za powieścią. Nie imprezował.(...)
Podjął decyzje i narzeka na nie.
(...)Czul, ze gdyby nie kasa to nikt by się nie zainteresował tym, czy żyje. (...)
Nie ma takiego uczucia. To sposób myślenia o innych, bardzo niepochlebny.
(...)Byl inny, pozbawiony normalnego życia nastolatka. Byl wyśmiewany za wszystko, co zrobił i zniechęcany
Współczuję. Te trudne doświadczenia nie muszą determinować obecnych zachowań.
(...)to, czy tak trudno zrozumieć dlaczego teraz cierpi zawsze, kiedy druga strona nie chce wziąć jej gdziekolwiek do ludzi? Czy trudno zrozumieć, ze cierpi, kiedy jest pol dnia sama a kiedy facet wyjdzie sam, czuje się opuszczona. Czy to tak trudno zrozumieć?(...)
Człowiek nie jest rzeczą. Nie trzeba go nigdzie zabierać, może pójść albo samemu, albo towarzysząc drugiej osobie lub też wspólnie to wyjście organizując.
(...)I przede wszystkim pozostaje pytanie: jak sobie z tym poradzić? Z nie zrozumieniem ze strony najbliższych i samotnością?
* uświadomić sobie uczucia, jakie budzi osoba grająca rolę ofiary
* przyjąć do wiadomości, że obejście takiej osoby dookoła jest często zabiegiem ratującym jej życie
* przestać grać rolę ofiary
* uświadomić sobie, że osoba grająca rolę ofiary jest katem, związującym ręce wszystkim dokoła
* energię zużywaną na narzekanie, użalanie, złorzeczenie, przeznaczyć na życie
* działać
I dalej
(...)Czy sens zycia opieram na byciu z kims?Zdecydowanie tak! Od zawsze w mojej hierarchi wartosci milosc i druga osoba staly na pierwszym miejscu, nad wszystkim. W byciu z druga osoba (czego nie za czesto moglam doswiadczyc) upatrywalam szczescia. Wiem, ze ono sie tam kryje. (...)
I to jest dramat. Twój i osoby, z którą jesteś. Być dla kogoś źródłem szczęścia to olbrzymie obciążenie psychiczne. Konsekwencje (dla obu osób) bardzo dotkliwe.
(...)Kiedy jestem sama czuje otchlan bolu. Nie zycze tego nikomu. Tak, moze sie uzalam, bo patrze jak nie moge nic zrobic i to mnie dobija. Nie moge w zaden sposob wydostac sie z tego.Zycie toczy sie obok mnie-niestety tak bywa a w zaden sposob nie jestem w stanie tego zmienic.
Współczuję tego, że tak bardzo nie lubisz siebie, że pozostawanie samą jest taką udręką.
Nieprawdą jest to, że nie możesz z takim myśleniem, takimi emocjami nic zrobić. Możesz, jeśli podejmiesz taką decyzję. Możesz też podjąć decyzję o tym, by żyć tak, jak dotychczas. Za każdym jednak razem będzie to decyzja. Twoja.
Proponuję, byś ze zrozumieniem przeczytała zdania z mej sygnatury i zdecydowała, którym z nich kierować się będziesz w życiu.
12 2014-12-23 20:02:09 Ostatnio edytowany przez emoevelyn (2014-12-23 20:04:17)
Cóż przemyslalam parę spraw i doszłam do wniosków.Co do mojego postu.Mialam gorszy dzień i potrzebowałam raczej wsparcia, jakiejś motywacji niż uzalania się wraz ze mną. Po krotce wyjaśniając wam kilka spraw.Jestem uzależniona od pieniędzy innych, bo czekam na komisję i zasiłek .Tutaj to już ciągnie się rok.Wczesniej pracowałam, ale moja choroba, któą mam sprawiła, że musiałam zrezygnować.Druga sprawa lubie siebie i jeżeli mam możliwość nikt nie musi ciągnąć mnie za uszy, aby wyjść do ludzi.Problem juz bardziej tkwi w tym, ze nie slucham takiej muzyki jak wszyscy i mam calkiem inne zainteresowania, przez co ciezko mi jest z kims sie dogadac na jakis temat dotyczacy obu stron.Kolejna rzecz skoro miłość stoi u mnie najwyżej to nie oznacza, że tylko w niej i jedynie upatruje szczęścia.Owszem jest najważniejsza w moim życiu, jest źródłem szczęścia , chociaż wiadomo nie zawsze, bo różnie bywa, ale są inne rzeczy, które również są ważne i w większości z nich upatruje szczęście. Dodam, że chodziłam do terapeuty i on nie stwierdził, iż to, co czuje jest głupie i złe a moja przeszłość jest wynikiem tylko moich decyzji.Owszem czasem człowiek musi się zdecydować, ale niekoniecznie dlatego, że chce tego.Ja właśnie byłam w takiej sytuacji. Gdyby nie kasa faktycznie by się mną nie interesowano.Placilam ludziom za różne rzeczy, w których normalnie pomaga za darmo rodzina, której nie miałam blisko.Jednak zostawmy to.Moim zdaniem, kiedy komuś przydarza się coś złego przez dłuższy okres czasu to zostaje w nim jakaś blizna, która przypomina o sobie np kiedy nie ma nikogo obok nas i zaczyna nam być smutno, bo nie mamy się do kogo odezwać.Hmm, to chyba tyle.Nastepnym razem jak będzie mi smutno na pewno się tu nie wyzale, żeby było mi lżej.
Nastepnym razem jak będzie mi smutno na pewno się tu nie wyzale, żeby było mi lżej.
Bo zrozumiałaś, że życie to proces w którym NAPRZEMIENNIE następują chwile lepsze i gorsze?
Dla WSZYSTKICH! Bez wyjątku... więc i dla Ciebie?
Masz mądrego terapeutę 
ile z tego weźmiesz "dla siebie" zależy wyłącznie od Ciebie... ioraz na ile to Tobie pomoże. Nikt nikomu nie polepszy życia machnąwszy czarodziejską różdżką
Chociaż DZISIAJ to nawet takiego cudu można życzyć
Więc niech jakiś cud Cię spotka
- starr
- Net-Facet
- Nieaktywny
Powiedzcie mi, czy tak trudno zrozumieć kogoś, kto miał problemy ze znalezieniem towarzystwa, potem mieszkał przez 3 lata sam.Nie spotykał się za często z ludźmi w celach towarzyskich, uwięził się w domu pisząc powieść za powieścią. /.../
A o czym są te opowieści?