Jakie zawody najbardziej cenicie i dlaczego?

Bardzo ciekawy temat.

Zauważyłam, że ludzie za miarę szacunku często biorą zasobność portfela lub władzę. (Jedno wiąże się z drugim.)
Mnie wychowano trochę inaczej. Mój ojciec zwykł powtarzać, że nie ważne co się w życiu robi, ważne, żeby to robić najlepiej, jak się potrafi.
Darzę szacunkiem ludzi za wykonanie pracy, a nie jej rodzaj. Odrobinę utopijny pogląd, ale sprawiedliwy.

Uważam, że każda praca jest potrzebna. Aby dobrze funkcjonował jakiś instytut, uczelnia, firma, placówki wnoszące wymierny wkład w rozwój społeczno-naukowy, potrzebni są nie tylko geniusze. Na sukces jednego człowieka, bądź zespołu, składa się praca wielu ludzi. Król potrzebuje nie tylko doradców, ale też błazna i kamerdynera.

Nie wiem czy to podpada pod zawód, ale największy szacunek i podziw mam dla wolontariuszy pracujących w hospicjach.
Jeśli chodzi o pieniądze- może prawnik, człowiek z własną firmą, którą sam założył i się "dorobił", sławny aktor/piosenkarz???
Do hospicjów się nie nadaję
Jako prawnik umarłabym z nudów, pomimo pieniędzy.
Jako biznesmen mający firmę, szkodaby mi było czasu na pracę.
Kariera aktorska/piosenkarska nigdy mnie nie interesowała ( mogę sobie obejrzeć ich w TV).

Więc wybrałam studia, które mnie interesowały, pracuje po nich w swoim zawodzie i lubie to, i mam z tego może niejakieś super  kokosy ale całkiem niezłe profity.:)

Architekt. Artysta tworzący rzeczy jak najbardziej użyteczne i potrzebne. Stojąc po sklepieniem kościoła gotyckiego lub oglądając program o budowie wieżowca chylę czoła przed talentem i umysłem twórcy. W ten szacunek i podziw obejmuje oczywiście również konstruktorów tych budowli. Za wiedze i doświadczenie.
Jestem również pełna podziwu dla konstruktorów rzeczy wszelakich. Że potrafią przewidzieć i zaprojektować każda śrubkę i trybik, żeby działała maszyna i produkowała to co sobie wymyśliliśmy.

Ja powiedziałabym, że zawodowi wojskowi cieszą się największym szacunkiem i poparciem. Dla tych ludzi to czapki z głów, szacunek. i wyrozumiałość. Za ,,robotę'' jaką odwalają. To jest tylko dla najlepszych, najzdolniejszych dla prawdziwych mężczyzn. Chociaż życie, z takimi ludźmi nie należy do łatwych oj nie. Ale w ich przypadku im należy się wyrozumiałość. To ogromnie stresująca, obciążająca praca, nawet więcej służba to nie praca, to powołanie poświecenie i całkowite oddanie.
Na drugim miejscu będzie lekarz. A dwa w jednym wojskowy lekarz to już megaaa szacunek. Mam takiego w rodzinie, mój kuzyn, to jest człowiek któremu naprawdę należy się największy szacunek. Wprawdzie Wszyscy w naszej rodzinie są po studiach ale aż tyle to nikt nie dokonał. On chłopak wychowany na gospodarstwie, bez znajomości pomocy, korepetycji, bez dostępu do wielkiego miasta, wychowany na prowincji , dostał się na medycynę, był jednym z najlepszych studentów, potem dostał się na wojskową. Skończył z wyróżnieniem. Dostał z wojska mieszkanie, sam za swoje w wieku 30 lat już miał dwa mieszkania zawsze porządny samochód, motocykl, oszczędności i fach w ręku. To był i jest wzór dla wszystkich w naszej rodzinie. Wręcz wszyscy mieli ,,kompleks Marka'' do tej pory to jest najbardziej lubiany i wyróżniany gość w naszej rodzinie, jak tylko się pojawi: Marku siadaj, Marku proszę, Marku...Marku.... To mamy chrześnik, mama i wszyscy zawsze stawili mi go za wzór, ale to jest człowiek niedościgniony. Chociaż jego życie prywatne jest chyba bardzo bardzo skomplikowane, bo on czasem potrafi być trochę ,,dziwny''?. Ale to pikuś w porównaniu kim jest i ile w żcyiu mu się udało. Naprawdę niektórzy (mówię trochę o sobie) mieli dużo większe szanse i możliwości i nie wykorzystali, za brakło charakteru, ambicji, wytrwałości, pracowitości. Wszyscy myśleli ze ja też zdam na medycynę ale przykro mi nie dałam rady:(
Ale zawsze polowałam na wojskowego, wreszcie się udało Co prawda nie lekarz, ale nawet dobrze jeszcze  tego by brakowało, ale właściwie to jest taki jak sobie wyobrażałam kochany, co prawda też jest czasem ,,dziwny'' ale już po moim kuzynie wiem jaka to praca jacy to ludzie. I tak są super, zdyscyplinowani, naprawdę ludzie którym należy się szacunek.

No co ty powiesz... ja tam żołnieży nie szanuję jakoś szczególnie - poszczególne osoby może i tak, ale nie zawód sam w sobie. Wielu facetów idzie do wojska bo nie ma pomysłu na zycie, nie chce im się kształcić  - a w wojsku wiadomo - stała pensja, dach nad głową i szybka emerytura. I właściwie zero zagrożenia.

Ci, co pchają się na misję w ogromnej części robią to dla kasy, zdarzało mi się rozmawiać z takimi facetami - w domu żona, dziecko a on na misji dni odlicza byle tylko wrócić do domu i własną skórą nie przepłacić.

Na dodatek tacy ludzie od pierwwszych dni sa uczeni, że z przełożonym się nie dyskutuje, że to nie żołnież podejmuje decyzje, ale jego dowódca i kończy się tym, że albo taki facet ulega i staje się bezwolną osobą czekającą aż inni za niego zadecydują, albo odgrywa się w domu na zonie i dzieciach, bo tylko tam moze "dowodzić".

Nie przeczę, że spotkałam kilku fajnych żołnierzy zawodowych - jednym z nich jest maż koleżanki mojej siostry - ale on tam poszedł nie dlatego, ze chciał być żołnierzem, tylko dlatego, ze chciał na odrzutowcach latać. I to był j e d y n y powód dla którego poszedł do wojska.Zapłacił za to bezpłodnością, z tego już się nie ucieszył...

Sama też miałam przyjemnośc spotykać się z zawodowym żołnierzem - i wiem, że mnóstwo facetów zostaje (a przynajmniej zostawało parę lat temu)  na kontrakcie w wojsku by uciec przed bezrobociem.

______

A co do zawodów szanowanych podpiszę się pod tym, co napisała Małpa. W kazdym zawodzie można być mistrzem i partaczem

Edit: tak mi przyszło jeszcze do głowy a propos tego, co napisała Mussuka o pilotach - cenię pilotów latających w warunkach ekstremalnych albo pilotów samolotów pasażerskich - bo samo latanie to jeszcze nie jest jakies szczególne osiągnięcie - podejrzewam, ze taką awionetką to się moze nauczyć każdy dośc przeciętny człowiek, który potrafi prowadzić.

Ale jezeli mierzymy takimi kategoriami to dorzucę nawigatorów w wieżach kontrolnych na lotniskach - TO jest dopiero wyzwanie

Marcjano, a czym Ci podpadli, ze tak mówisz? Wiesz to są ludzie jedyni w swoim rodzaju, ale na ogół bardzo porządni, sumienni, odpowiedzialni

Ja bym tego szacunkiem nie nazwała. Doceniam (czasem podziwiam) ich umiejętności, ale to nie jest szacunek.
Podziw nie musi iść w parze z szacunkiem.

Wojskowych ani nie podziwiam, ani nie darzę specjalnym szacunkiem. Nie spotkałam się też z takim podejściem do tej grupy zawodowej jako całości. Czasem nawet wręcz przeciwnie.
Oczywiście można darzyć szacunkiem jej konkretnych przedstawicieli.

Podobnie jak niektórzy przedmówcy szanuję ludzi wykonujących pracę z poświęceniem, ratujących zdrowie lub życie.

A lubicie swój zawód,swoja prace?Czy macie taka a nie inna prace bo'tak wyszło,takie studia skończyliście,bo lepsze to niż nic?A może traktujecie obecna prace jako taka przejściową?
I kim chcieliscie być jako dzieci a potem nastolatkowie?

Podziw i uwielbienie. Ale czy szacunek?

Teraz rozumiem. Bo szanujesz po prostu pracujących ludzi.
A fizyków dodatkowo podziwiasz.
Ja też

No właśnie to. Jeżdżą dla pieniędzy, a nie dla kraju bo w Iraku czy Afganistanie oni naszego kraju nie bronią. Jadą tam jako najemnicy. Ja im tego nie bronię, ale strasznie kiedyś oburzyło mnie jaki był krzyk o wielkie odszkodowania dla rodzin żołnierzy którzy zginęli. Byłem przeciwny. Każdy który tam pojechał był najemnikiem walczącym za pieniądze. Żadnego kraju nie bronił. Wiedział na co się decyduje i powinien ponieść tego pełne konsekwencje. Kraju można bronić w kraju i w obliczu zagrożenia, a nie w Czadzie, na Bałkanach, czy Libanie. Żadne z tych państw ani nam wojny nie wypowiedziało, ani nie było dla nas jakimkolwiek zagrożeniem.
A co do braku szacunku dla tych wojskowych z którymi pracuję, to długo by opowiadać, bo pracuję już wiele lat, ale w skrócie powiem, że część z nich chyba zapomniała, że w wojsku już nie pracuje i próbują to przenieść na grunt zawodowy, a w szczególności odnosi się to do kobiet. Ja tam jeszcze im mogę odpowiedzieć i nic mi nie grozi, bo jestem facetem i pełnie zbyt ważne zadania żeby mnie z dnia na dzień zwolnić. Choć sam się zastanawiam czasem czy nie rzucić tego w pioruny bo coraz mniej lubię moją pracę. Ostatnio chodzę tam z wielką niechęcią bo dziadki szaleją.

WitchQueen no właśnie, że nie jest to tak, że państwo wysyła i musisz jechać. Na misję nie jedzie każdy, bo mu każą. Na misje jedzie ten kto chce. Na misji był mój teść (były wojskowy) i kuzyn żony (czynny wojskowy) obaj pojechali bo się zgłosili i chcieli. To nie jest tak, że nie szanuję tych ludzi (nie szanuję tych z którymi pracuję),a tych którzy w pełni świadomie zapisywali się na misje, a potem krzyczeli w telewizji o setki tysięcy złotych odszkodowań bo np. stracili nogę w Iraku. Mój ojciec też stracił nogę, a jakoś setek tysięcy odszkodowania nie dostał.

Tak. Jeśli ktoś atakuje mój kraj to mam prawo go zabić. I to jest zabójstwo w obronie ojczyzny. Zabójstwo murzyna w Czadzie nie jest obroną mojego kraju.

Ale państwo nie mówiło B, to była próba wymuszenia B.

A o tym, że jest delikatny "nacisk" na wyjazdy na misje to też słyszałam. W ogóle nawet jak już ktoś ma awansować, to prędzej ten, co wojnę widział na własne oczy, niż taki, co na misję żadną nie chciał jechać, dla mnie to jest zrozumiałe, bo się wsadza właściwego człowieka na właściwe stanowisko - był, widział, ma doświadczenie, to warto z nim współpracować. Nikt się jakoś nie oburza o podobny stan rzeczy np. w korporacjach.
Sami żołnierze na pomysł pojechania na misję nie wpadli i tego nie zorganizowali żeby sobie postrzelać. Państwo się angażuje w konflikt gdzieś tam, zatrudnia do tego ludzi, to niech ci ludzie jak coś się stanie nie będą zostawieni na lodzie. Jak komuś na budowie spadnie blacha na łapę i ją utnie to też powinien taki człowiek dostać odszkodowanie.

Jakbyśmy mieli tylko romantycznie odpierać agresorów atakujących nasz kraj w stylu "z gołą klatą na czołg żeby zatkać głową lufę w imię patriotycznego obowiązku" to ja czarno widzę przyszłość tego kraju. I tak militarnie nie jesteśmy żadną potęgą. O tym się za wiele nie mówi, ale misje to też jest doświadczenie - współpraca z armiami innych krajów, praca w terenie zupełnie innym niż Polska. Poza tym na poligonach sobie można ćwiczyć, ale póki się człowiek na prawdziwej wojnie nie sprawdzi, to w sumie sam nawet nie wie, czy jest zdolny do wykonywania tego zawodu.

Szanuję prawie każdy zawód, łącznie z prostytutkami i śmieciarzami, ale są zawody, których przedstawiciele stanowią specyficzne środowiska, które niekoniecznie mi odpowiadają (plus czasami ściągają określone typy osób). Zauważyłam, że często słabo dogaduję się z wojskowymi, policjantami, lekarzami i pielęgniarkami, kapłanami różnych religii (księża, pastorzy, imamowie etc, mnichów to nie dotyczy), części pracowników agencji reklamowych i dziwnych, szemranych szkoleniowców i coachów typu nlp. W sumie to tych ostatnich raczej nie szanuję, bo to w dużej mierze zwykłe naciągactwo.

Dla mnie na równi z prostytutką jest każdy uczciwy zawód - księgowy, dentysta, hydraulik, nauczyciel, aktor etc etc.
Tu po prostu wymieniłam dwa zawody cieszące się raczej niskim poważaniem społecznym.

Aneks mały do mojego poprzedniego postu - oczywiście nie chodziło mi o to, że jak ktoś jest np. policjantem, to u mnie jest skreślony. Moja koleżanka jest policjantką i to super dziewczyna. Po prostu z większością napotkanych przeze mnie przedstawicieli tych zawodów raczej ciężko się dogaduję i nie ciągnie nas do siebie. ;-)

Jeśli miałabym wybrać zawód, który darzę największym szacunkiem, to bez wątpienia będzie to strażak. Strażacy z narażeniem własnego zdrowia i życia ratują cudze zdrowie, życie albo mienie. Do tej grupy zaliczyłabym jeszcze wszystkich ratowników - GOPR, górniczych albo innych.

Lekarz ratuje, ale sam się nie naraża. Poza tym na swojej drodze spotkałam różnych lekarzy i różne pielęgniarki, w przeciwieństwie do strażaków i ratowników nie wszystkich potrafiłabym obdarzyć zaufaniem.

Cenie ludzi ktorzy sumiennie wykonuja swoja prace. I raczej nie ma konkretnego zawodu, ktory szczegolnie bym cenila. W kazdym zawodzie sa ludzie ktorzy wzbudzaja podziw, szacunek i sa tez tacy ktorzy najzwyczajniej do niego sie nie nadaja.
generalnie szczegolny podziw mam do kilku nauczycieli z ktorymi spotkalam sie w trakcie mojej edukacji.
Olinka na swojej drodzie spotkalam roznych ratownikow i strazakow. Nie kazdego potrafilabym obdarzyc zaufaniem. :-)

nie zgadzam się

Olinko oczywiście, że zakażenie
i nie porównujmy z każdą pracą i każdym ryzykiem - no sorry

widzisz ja kogoś straciłam właśnie przez takie ryzyko, nie musiał a robił
i stracił życie wcale nie w wyniku walki z ebolą, tylko standardowego wykonywania swoich obowiązków

Jeśli chodzi o podejmowanie ryzyka przez lekarzy, to właściwie przekonałyście mnie. Pisząc swój pierwszy post miałam przed oczami obraz osoby narażającej się na niebezpieczeństwo tu i teraz, czyli takie realne, namacalne zagrożenie, jakie występuje w przypadku pożaru czy choćby przeszukiwania zawaliska w kopalni.

Niemniej na swojej drodze spotkałam zbyt wielu przedstawicieli tej profesji, którzy minęli się z powołaniem, aby uznać, że zawód jako taki cieszy się moim wyjątkowym szacunkiem. Z drugiej strony byłabym niesprawiedliwa nie dodając, że spotkałam również lekarzy wspaniałych, którzy w pracę wkładają całe swoje serce.

Jakby w Polsce byli bohaterowie, to zapewne byliby doceniani...
Żołnierze jeżdżący na misję jadą zarobić i nie ma powodu być im za cokolwiek wdzięcznym.A że po piętnastu latach chlania dostają emeryturę i jako młodzi zdolni do roboty ludzie żrą z cudzej michy, to tym bardziej.

Wojskowi, hm... Zależy. Mam wujka, który faktycznie poszedł do wojska z powołania, latał na wszystkie misje, na jakie mógł, a jak się zmienił i jak to się na nim odbiło po tych nastu latach, to aż przykro. Więc tak, mogę takich podziwiać. Z drugiej strony absolutnie gardzę tymi, którzy poszli do wojska tylko dla przywilejów, a broń widzieli tylko na ćwiczeniach.

Kogo ja sama najbardziej szanuję? Profesorów. Wiadomo, to jeszcze w zależności od dziedziny, jednych mniej, jednych więcej, ale ogólnie profesorowie pracujący naukowo, nadal rozwijający swoją wiedzę itd. Bardzo szanuję wykształcenie, wiedzę, więc po prostu im ktoś w tym kierunku więcej osiągnie, tym więcej ma w moich oczach.