Nasze małe ojczyzny, czyli lokalny patriotyzm

WARSZAWA. Nie nic piękniejszego od NASZEJ STOLICY. Bynajmniej dla mnie. Co prawda nie jestem rodowita warszawianką, ale od czasów liceum tu mieszkam. Bardzo utożsamiam się z Warszawa. Jeżeli ktoś pyta skąd jesteś z dumą odpowiadam z Warszawy. Nie wyobrażam sobie mieszkać gdzieś indziej. Nie opuściłabym Warszawy na stałe dla nikogo ani niczego. Kocham Warszawę za wszystko, za piękną architekturę, za wszystkie wspaniałe miejsca, za te wszystkie melanże, NAJLEPSZE W STOLICY!!!! Za moją ukochana pracę, moje ukochane galerie handlowe, pałac kultury, metro, a przede wszystkim za ta anonimowość, za te wielkie ogrodzone apartamentowce gdzie każdy jest tajemniczym kowalskim. Tu nie trzeba się znać być na dzień dobry, mój blok ma portiera, monitoring do przesady jest wszędzie, alarm, nawet kot się nie przemknie nawet mysz! Ten widok z mojego okna na Warszawę jest bezcenny. Moja mama się dziwi jak ja mogę wytrzymać bez działki ogródka, ale jak mnie się nawet nie chce a może nie tyle nie chce co nie lubię nawet nie mam jednego kwiatka na balkonie pusty balkon, nie lubię grzebać w ziemi przesadzać sadzić tylko sobie d...zawracać. Mam w domu tylko kilka kaktusów najmniej kłopotu Dla mnie najnudniejszym scenariuszem na życie, byłoby popijanie kawy na werandzie gdzieś na wsi. Ja rano popijam kawę z widokiem na pałac kultury i moją piękną kochaną Warszawę i to jest idealne!

p.s: Olinka o ile można zapytać z jakiego Jesteś miasta?

Ludmiła bez urazy , ale sprawdź sobie znaczenie słowa "bynajmniej".

Właśnie w tym tkwi sekret Warszawy, że po wojnie wszyscy ,,pakowi'' w stolice. Dzięki temu ona tak szybko się podniosła, jak dla mnie żadne inne miasto w Polsce nie ma tyle do zaoferowania co Warszawa. Ja jak mówię nie jestem rodowitą warszawianką, urodziłam się w innym mieście, ale szczerze mówiąc do domu rodzinnego nigdy mnie nie ciągnęło, ani w tamte okolice. Gdy miałam 19 lat sprzedaliśmy rodzinny dom, i każdy poszedł w swoja stronę. Bardzo szybko zaaklimatyzowałam się w stolicy w końcu od dziecka marzyłam o Warszawie. Nigdy nie tęskniłam, ani nie darzyłam jakimś szczególnym sentymentem moich rodzinnych stron. Najlepszy czas mojego życia rozpoczął się właśnie w WARSZAWIE. KOCHAM WARSZAWĘ ZA WSZYSTKO!

Mnie nie ciągnie w rodzinne strony bo wspomnienia z rodzinnego domu mam średnie. Rodzina w większości rozjechała się po Polsce, czy po świecie. A zresztą ja w szkole średniej weszłam w konflikt z wieloma osobami a nawet z prawem. Co prawda ten konflikt z prawem był mały, i dzięki natychmiastowej reakcji odpowiednich osób, ciesze się statusem nigdy nie karana. Ale konflikt z ludźmi był na tyle silny, że nie byłam mile widziana osoba na mieście. Jak się z stamtąd wynosiłam to mi ulżyło....uffff już nigdy nie będę musiała patrzeć na te mordy, już nie będę przeżywała stresu wychodząc na miasto czy nie spotkam znienawidzonej osoby. Sąsiedzi niestety o mnie i mojej rodzinne dużo wiedzieli za dużo. Nagle zniknęliśmy, zadbałam o to żeby trwale przeciąć za sobą wszystkie mosty, ślad po mnie zaginął, do dziś pewnie nie wiedzą co się wtedy stało. Z nikim się nie żegnałam. Nie tęsknie tam za nikim ani za niczym. Nagle zaczęłam życie w stolicy we własnym mieszkaniu, jako przysłowiowa kowalska, nie było wścibskich sąsiadów znienawidzonych koleżanek. Zycie zaczęło się od nowa, na własna rękę.  To było i jest piękne.

Ja nie pochodzę z miasta, w którym obecnie mieszkam, wybrałam je do życia samodzielnie i bardzo świadomie. Niemniej urodziłam się i wychowałam całkiem niedaleko. Miałam też okresy, kiedy mieszkałam w dużych aglomeracjach, a mimo to nie chciałam zatrzymać się tam na stałe.

Tu z kolei ja odczuwam podobnie. Nie wiem co będzie kiedyś, dziś jest mi dobrze tu, gdzie jestem, nie potrafię jednak stwierdzić czy tak będzie zawsze.

A mi się zawsze wydawało, że Warszawa to jest centrum kraju a nie "drugi koniec Polski" . Ani pierwszy, czy trzeci

Oj tam tak mi się powiedziało w przenośni. Zawsze marzyłam o Warszawie i o uciecze do Warszawy, a ja jak się na coś uprę nic innego nie wchodzi w grę. Na drugi koniec Polski- to tez przenośnia od tych wszystkich moich problemach marzyłam o tym żeby  uciec, jak najdalej, od wszystkich i wszystkiego stad też może przenośnia drugi koniec Polski

Londyn mnie przerazil. Moze i zachwycil - przyjaciel mowil, ze kazdy tam znajdzie bratnia dusze, mozna dolaczyc do imprezy na ulicy. Mielismy razem zwiedzac - nie wyszlo.
Warszawy nie lubie - mimo moich rodzinnych powiazan.´
O polskich malych ojczyznach nie pisze - jak sie wyjedzie to pewne sprawy trzeba gleboko schowac.
Napisze o tym co teraz. To mial byc przystanek przed zachodnim brzegiem Jutlandii. Oczywiscie zaczelam od d.. strony - czyli od wschodu. Zaskakujaco spodobalo mi sie. Prowincja. Ale na tym forum osoby oddalone od Warszawy tak jak ja od Kopenhagi uwazaja sie za warszawianki.
Wscibscy sasiedzi. Dziadki na parkingu nad morzem, siedza przy drewnianych  stolikach, teraz maja taka beczke zelazna, pala palety. Pila je tna, chyba na akumulator. Ide wieczorem z psem, siedza, ide o czwartej rano - tez. Maja taki wozek na rowerowych kolkach, u nas sie lody kiedys w takich wozilo. W wozku piwo. Teraz maja  taki tajemniczy kanisterek, chyba z dwadziescia litrow.Zawsze sa z nimi psy - czestuje je psimi przysmakami.
Zatoka, widze Kopehage, most nad ?resundem, wiatraki w Malmo. Laki, las . Spacery plaza. Zwierzeta w domu i wkolo domu - teraz lisy przychodza, bo po sezonie malo gdzie ktos mieszka. Zrzucaja garnek z polki pod dachem, i wyzeraja wszystko. Kradna gumowe ogrodowe klapki. Wykladam im zarcie na pniu po scietym modrzewu- resztki po psie, sucha psia i kocia karme.
W weekendy odswietne spacery - mase ludzi z psami. Trzeba miec z pol kilo psich przysmakow w kieszeni.
Teraz domy sa oswietlone, najczesciej zakladane sa siatki ze swiatelek na krzaki.Tez mam swiatelka, nie wylamuje sie.
Drogi waskie, jak sie na nich mijajá dwa samochody to trzeba wjechac w rzepak. Tylko glowna troche szersza - ale jak sie widzi autobus to trzeba zjechac na bok. Autobusami jezdza urocze panie, zawsze dziekuja.

Moje postscriptum było, niestety, sarkastyczne, Ludmiło.
To był państwowy szaber "Ziem Odzyskanych".
Wbrew woli nowych mieszkańców, którzy znajdując swoje miejsca po wojnie, prawdę mówiąc, mieli wówczas gdzieś swoją stolicę i szumną propagandę za jej odbudową.

Pozdrawiam

Warszawa - mimo, że nie jestem urodzonym Warszawiakiem to jest to moje miejsce. Kocham, znam i cenię historię, interesuję się aktualnymi sprawami stolicy. Kocham bez pamięci od starych uliczek na Pradze czy Woli, przez poturbowany przez wojnę Muranów po blokowiska Bemowa czy Ursynowa. Lubię widzieć z okna tysiące innych okien. Lubię jechać do pracy tramwajem czytając czy słuchając muzyki, mijać ten ruch i pośpiech. Mam kolegów urodzonych Warszawiaków od pokoleń, którzy są jeszcze bardziej wkręceni w stolicę niż ja i nasze rozmowy o Warszawie często trwają nawet do godzin porannych

Mam nadzieję, że JEDNAK nie wbrew wszystkim Polakom jak leci... myślę, iż WÓWCZAS odbudowa stolicy jako symbolu państwowości - do tego WPROST po zrywie wolnościowym jakim było Powstanie - miała dla tamtego pokolenia SYMBOLICZNE znaczenie. Przynajmniej TAK od starych ludzi słyszałam. Nie koniecznie warszawiaków. Niekoniecznie w tym kraju
Co do miejsca na ziemi - "tam dom twój, gdzie serce twoje"
Mojej matki w tym kraju, mojego ojca aż do śmierci na owych antypodach. A dzieci...? Ni pies, ni wydra
Jestem szczęśliwa tu gdzie jestem - LOKALNE inicjatywy doceniam. Wielkim światem się nie zachłystuję

Podpisuje sie pod tym.

Ja jestem rodowita warszawianka, pamietam ja nawet z tych lepszych przedkomercyjnych czasow, zielono, bezpiecznie choc mniej bogato.
Ale nigdy Warszawy nie lubilam i nie polubilam, ani jako dziecko ani licealistka, studentka czy osoba dorosla. Paskudna architektura, teraz nie lepsza niz za komuny, ponurzy ludzie, tlok, pospiech, drozyzna, zakorkowane ulice, latem zaduch nie do zniesienia. Plasko i nudno. Zawsze z radoscia wyjezdzalam na wakacje z Warszawy i z bolem serca do niej wracalam.
Poza sentymentem do lat szkolnych i mlodzienczych nie czuje zadnej wiezi z tym miastem.
O Londynie mam niestety podobne zdanie, mieszkalam tam 5 lat i z radoscia ten etap zakonczylam. Bezpowrotnie. Architektura ciut lepsza niz warszawska, za to chamstwo uliczne nie mniejsze.

Zdecydowanie wole mniejsze i bardziej klimatyczno- kameralne miejscowosci. Ze swoim wlasnym,a nie zapozyczonym, charakterem. Dla mnie i Warszawa i Londyn i Paryz to takie multinational zbiorowisko i smietnik bez korzeni i wlasnego ja.

Swoj obecny skandynawski dom lubie, bo jest odwrotnoscia wielkich aglomeracji, zielony, cichy, spokojny, uporzadkowany, oferujacy bardzo duzo innych rozrywek poza galeriami handlowymi i ryczacymi do rana pubami. Poniewaz od zawsze lubilam bliski kontakt z natura, mam wreszcie to, czego pragnelam, lasy w srodku miasta:). No i morze na wyciagniecie reki a do tego  wreszcie wzgorza:)).
Lubie to miejsce i moj dom, ale goraca milosc to pewnie nie jest:)

Zależy co kto lubi. Mnie na przykład spokojne życie na obrzeżach w domu jednorodzinnym kojarzy się z brakiem wygody. Ja w centrum ma dostęp do wszelkiej komunikacji o każdej porze dnia i nocy, mogę dostać się do dowolnego miejsca. Mam wszędzie 5 minut, na pocztę do sklepu do lekarza, do galerii handlowej. Zawsze mam gdzie wyjść na spacer. Zawsze gdzieś jest jakaś impreza jakiś koncert. Ja ma blisko do pracy chodzę pieszo, właściwe wszędzie mam blisko.

Ja z kolei najwiecej imprezowiczow to spotkalam w malych miejscowosciach - bo nie ma nic do roboty. Nie ma galerii, nie ma zadnych wydarzen, zadnych miejsc - tylko pub i trawa i kilka sklepow.
Oczywiscie znam ludzi ,ktorzy sa co weekend w clubie w Londynie i znam tez ludzi, co mieszkaja latami w Londynie (np 20 lat) marudza, ze nic nie ma do zobaczenia dla ludzi ciekawych swiata, ale nie byli w galerii narodowej, muzeum nauki, muzeum Wiktorii i Alberta, muzeum historii naturalnej, muzeum ogrodow, muzeum chirurgii, muzeum brytyjskim, muzeum wojny, muzeum Londynu (mozna sie dowiedziec , ze wlasciwie Londyn ma osobowosc i historie ) galerii tate <- to z darmowych miejsc, ktore mi pierwsze przychodza do glowy.
Jak ktos mowi, ze w Londynie nie ma dla niego nic do roboty, bo sa tylko imprezy to jest nudziarzem, ktory czasu nie umie zorganizowac sobie.

Za to rozumiem, ze ktos nie lubi tloku, halasu i wogole betonowych dzungli .

Jestem wielką lokalną patriotką, ale nie miasta, w którym mieszkam. Kocham moją rodzinną wieś. Jest jedynym miejscem, które wzbudza we mnie tak silne emocje. Kiedy tam jeżdżę - przenoszę się w inny świat, lepszy, spokojniejszy, beztroski.
Znam historię mojej miejscowości - tę książkową i tę z opowieści starszych ludzi. Znam wszystkie (gdzie "wszystkie" znaczy naprawdę wszystkie) ścieżki w promieniu kilkunastu kilometrów, chyba znam nawet większość drzew. Od zawsze uwielbiałam się włóczyć po okolicznych polach i lasach, również w środku nocy

Od wielu lat mieszkam w Warszawie. Nie lubię tego miasta i raczej nie polubię. Moja mama twierdzi, że wieśniary nie da się ze mnie wypędzić. Dobrze mi z tą opinią

Nie, nigdy nie chcialam i nie zechce wrocic do Warszawy. Jesli do POlski wroce, to na pewno nie do Warszawy. Od dziecka nie lubilam tego miasta, bylo dla mnie i niestety pozostalo brzydkie i niesympatyczne. Blokowiska, huk tramwajow i autobusow, teraz powiekszony o miliony aut, smrod spalin, tlok na ulicach, malo parkow i zieleni, przejazd z jednego konca na drugi to absolutny koszmar, polozenie geograficzne i przyroda byle jakie, rzeka paskudnie brudna, ludzie - hmm...
A to, ze pelno tam sklepow, kin, szkol, biur, urzedow itp. to dla mnie zaden powod do zamieszkania w takim mrowisku.

I podobne zdanie mam o paru innych swiatowych stolicach, niestety Londyn wlaczajac. Oraz Paryz. Odwiedzic i zwiedzic warto, zamieszkac tam - w zyciu.

Za to w Pradze czeskiej czy w Rzymie odnalazlabym sie bez problemu:) Cos w tych miastach jest naprawde pieknego, autetycznego i romantycznego. Tam sie czuje historie wszystkimi zmyslami i gdybym miala wrocic do wielkiego miasta, to chcialabym aby bylo to jedno z nich.

A poza tym, ja jestem "wiesniara" z natury ale dopiero teraz udalo mi sie na prawie wies uciec. O ile Helsinki mozna wsia nazwac;)

Nie jestem typem lokalnej patriotki - mam raczej nature koczownika - moj dom i moja "ojczyzna" jest tam, gdzie ja. Nie wiem gdzie bede mieszkac na starosc - mam nadzieje, ze w miejscu, ktorego do tej pory jeszcze nie widzialam.

Nie odczuwam nostalgii ani wiezi z otoczeniem  - niby kazde miejsce jest inne, a w sumie wszedzie tak samo

Nie jestem chyba związana z żadnym miejscem emocjonalnie.Za wiele razy się przeprowadzałam.
Właściwie ciągle jestem na walizkach W.każdy ciepły weekend wyjeżdżam za miasto.Mamy mieszkanie na wsi.Często jest tak, że walizki nawet nie rozpakowuję w poniedziałek bo w piątek znowu wyjeżdżamy.
Nie ma miesiąca bym nie była gdzieś w Polsce.Taka praca i taki mam charakter.
Wiadomo, każdy prawie wspomina z rozrzewnieniem swoje dzieciństwo dlatego ja pewnie tak wspominam moje rodzinne miasto.Lubię tam wracać, podoba mi się, dobrze się tam czuję. Wiem jednak, że gdybym miała tam być na  codzień pewnie nie byłoby tak fajnie.

Chyba mam takie miejsca.Związane są z moim dzieciństwem.To Szklarska Poręba, Wrocław i Tel Awiw.
Wspominam te miejsca jako związane z fajnymi chwilami w moim życiu, ze spotkaniami z moimi bliskimi, z zabawą i nowymi rzeczami.
Nie jestem pewna czy chciałabym na stałe w którymś z nich mieszkać.
Nie szukam swojego miejsca, choć jest jedno miasto, w którym chciałabym mieszkać.Niestety, to na razie niemożliwe.
Warszawa nie jest miejscem dla mnie.Przez wiele lat spędzałam tam miesiąc wakacji u prababci, właściwie w  centrum bo na Siennej, w starej, ciemnej kamienicy.
Podobało mi się ale cieszyłam się gdy wracałam do domu.
Męczy mnie tłok, brak miejsc do wyprowadzania psa, takich  mało ludnych i fakt, że mogłabym się zgubić:) oraz przez dwie godziny wracać z pracy.

Mieszkałem w trzech miastach, a teraz we wsi pod ostatnim z nich. Do tego, w którym spędziłem dzieciństwo czuję duży sentyment ale mieszkać tam bym już nie chciał. Małe miasteczko, nuda. Drugie miasto duże i wiele atrakcji ale z drugiej strony czułem na dłuższą metę przesyt i zmęczenie. Wybrałem trzecie, mniejsze. To co trzeba z atrakcji i wygód jest, a ma się poczucie, że mieszka się w takiej większej wsi Kiedyś myślałem, że wyjadę gdzieś dalej od domu ale z czasem mi przeszło. Zrozumiałem, że tu są ludzie, którzy podobnie myślą i nawet mówią. To co zawodowo robię chciałem robić w swojej małej Polsce, chciałem mieć wpływ na jej rozwój i wygląd, a nie miejsc "gdzieś tam". Nawet w miarę się to udaje, choć czasem przychodzi smutna refleksja, że trochę dalej miałbym z tego większe profity. No ale nie narzekam. Lubię poznawać historię miejsc, w których mieszkam choć nie zawsze mam czas. Historię mojego rodzinnego miasteczka poznałem dość gruntownie, bawiłem się w odtwarzanie jak wyglądało za Piastów, a jak za Jagiellonów. Lubię wiejskie klimaty, szanuję ludzi ze wsi, bo naprawdę ciężko pracują. Nie przeszkadzają mi nawet głupoty jakie wygadują, a potrafią niezłe. Jak się ich szanuje, to potrafią się odwdzięczyć.

Ostatnio słyszałam, że np. Prof. Miodek, znany językoznawca potrzebuje kilku minut rozmowy z dana osobą żeby określić w której części Polski dana osoba zamieszkuje. Podobno każdy region ma ,,swoje określenia''.
Zwyczaje, tradycje. A oprócz charakterystycznej mowy jest jeszcze dużo innych charakterystycznych szczegółów, np. klimat, zapach.

uwielbiam jeździć nad Bałtyk, kiedyś przysnęłam ale po prostu zapach w porcie we Władysławowie nie ma sobie równych

tak samo jak smak oscypka w Zakopanem, na Krupówkach zupełnie inny niż ten kupiony w stolicy

Warszawa tłok, gwar, huk samochodów, metro, bieg, starówka, złote tarasy, gmachy państwowych instytucji....po prostu stolica ma swój ,,specyficzny klimat'' którego nie maja inne równie duże miasta. Symbol Warszawy=Pałac Kultury

Wrocław, Legnica, Jelenia Góra - widać po domach, te stare poniemieckie zabudowania, bardzo charakterystyczne, mowa też, to zaciąganie, góry Karpacz, i te niestety, prawie co roku zalewane tereny. 

Każdy region, każda okolica, ma swoje ,,znaki szczególne''
Warszawiak jak widzi pałac kultury, czuję że jestem w domu.
Koleżanka znad morza jak słyszy dźwięk syreny w porcie, czuje się w domu
Kolega z Krakowa jak słyszy, hejnał z wieży, czuje się jak w domu

A wy co przypomina, symbolizuje Wam, Wasze miejsce na ziemi?
Zdarzyło Wam się, że jadąc w inny region Polski poznawaliście ludzi i zwyczaje którymi byliście zdziwieni i zaskoczeni, że można by zacytować ,,a może to już nie Polska''?
Macie jakiś symbole charakterystyczne które przypisujecie danemu regionowi albo miastu? Że z czymś Wam się ono kojarzy?

moje miejsce to ... zapach ziemi, nie wiem jak inaczej, to nazwać

Mussuka, komentatorzy na zawodach w Polsce to hm... podgrzewają. Tzn. ci, którzy są na miejscu, nie w TV, czasami też komentują zawody, czasami jest to specjalna osoba do prowadzenia jakichś gier dla publiczności. Za każdym razem na zawodach w Polsce (jeżdżę na skoki narciarskie i na siatkówkę) pojawia się coś związanego z miastami na flagach. Chociażby odczytywanie wszystkich tych, które zostaną podniesione na tyle wysoko, że facetowi uda się odczytać. Nie wiem, ja na siatkówkę flagi wielkiej nie biorę, bo na trybunach za mało miejsca, a na skokach mam austriacką, więc trochę bez sensu na niej wpisać polskie miasto. Jakoś nie miałam potrzeby. Ale domyślam się, że komuś może być miło. A może potem szpan przed znajomymi? Wbrew pozorom bardzo dobrze widać w TV kibiców, zwłaszcza tych wymalowanych, poprzebieranych, "oflagowanych", prawie po każdych zawodach miałam jakiś telefon, że mnie było widać, więc inni pewnie tak samo - może chcą się pokazać z nazwą swojego miasta przed kumplami na jakiejś imprezie.

Swoją drogą, raz w Zakopanem na skokach narciarskich byli ludzie z ogromną flagą Brazylii. Żaden Brazylijczyk nie brał udziału nawet w kwalifikacjach.

Nie kpij- ja mam niedokończone studia lingwistyczne, a potrzebuję na to minuty.
Jest kilka manier językowych nieodmiennie wskazujących region pochodzenia.
I wcale nie chodzi o jakieś ordynarne naleciałości typu góralszczyzna.
Zmuś pacjenta do wypowiedzenia słowa 'bank' albo 'punkt' i już wszystko jasne:)

Ja się urodziłam pod Warszawa ale moje serce należy właśnie do niej. A dlaczego ? Dlatego ze to jest piękna a jednocześnie dramatyczna historia.ludzie walczyli oddajać własne zycie z honorem byśmy teraz mogli mowic po Polsku i tu żyć. Poza tym Warszawa jest piękna, kocham Ursynów,Mokotów,Śródmieście tez jest piękne, nie wspominajac już o parkach w Wwa..:-)

Hmmm, moja mała ojczyzna, jeszcze nie powstała, ale jest w zasięgu. A jest nią Chicago. Ale dlaczego, bo:

Nie lubię tego miejsca gdzie się urodziłem. Nienawidze polski. Gdzie ja mam mieć ojczyznę, tą małą i tą dużą. Jak mając 20 lat, ukończoną szkołę, i kwalifikacje zawodowe nie mogę znaleźć pracy! Wszędzie tylko brud/smród i nędza. Sami żule i menele. Nie wspominając o moich rówieśniczkach, same k***. W razie wybuchu wojny, nawet palcem nie kiwnę na spuście od broni. Niech się bronią ci "patryjoci", którzy okropnie kochają ten, jakże cebulowy kraj.  Pfff niby czym mają się bronić? My nawet nie mam odpowiedniej broni, aby unieruchomić rosyjski czołg T 90. Marzę aby opuścić ten kraj i już więcej tu nie wrócić.
A jak ktoś się zapyta o rodzinę, czy nie będę jej bronił. To odpowiem tylko tyle, że ja nie mam rodziny. A i nie mam zamiaru bronić też dresów, przez których nie można w spokoju, przejść przez miasto na przystanek w nocy, anie nie mam zamiru bronić naszych kochanych polskich dziewczyn. Niech się same bronią. Ja tam dam sobie radę, miałem małe szkolenie w obsłudze broni palnej.

to 'h' nazywa się przydechowe
L/Ł nie jest przedniojęzykowe, tylko średniojęzykowe.Jako prawie rdzenna warszawianka powinnaś się go nauczyć, bo jeszcze do międzywojnia było ono wyróżnikiem warszawskich elit.

W Warszawie mieszkam dopiero 4. rok, do warszawskiej elity się nie pcham, po prostu strasznie mi się podoba ta wymowa. Zresztą w ogóle lubiłam się uczyć no... różnych takich sposobów wymowy, akcentów itd.
  Tego Ł/L kiedyś się właśnie uczyłam, tzn. dziadek mnie uczył, bo się naczytałam, że kiedyś aktorki tak musiały mówić w teatrach, no ale... i tak "tak ładnie" nie powiem. Tzn. no powiem na tyle, ile się można nauczyć, ale nie tak, jak mówi osoba, która tak mówiła od dziecka. To samo z h.

Btw, Ł kresowe jest przedniojęzykowe, jeszcze specjalnie pogooglałam. Chyba że całe życie mnie okłamywali, i dziadkowie, i google. :c

Też tak sądzę. Kiedy przeprowadziłam się do Warszawy, to zdziwiłam się jak wiele jest tu fajnych parków, różnych "jezior", stawów i jakichś małych oczek wodnych. Pod tym względem Warszawa jest dla mnie najpiękniejszym miastem w Polsce. Nie trzeba jeździć za miasto, żeby odpocząć od tego gwaru. Ja zresztą jestem ogromną fanką parków i Warszawa głównie z nimi mi się kojarzy i wtedy wiem, że jestem w domu.

Kraków... Chociaż kiedyś czułem się z tym miastem dużo bardziej emocjonalnie związany. Teraz w ciągu roku do Śródmieścia, tak żeby sobie pospacerować po Rynku itd. to w sumie zaglądam może kilka razy. Ale lubię Kraków. Mimo smogu zimą
Nie stanowiłoby już jednak dla mnie problemu przeprowadzenie się gdzie indziej. Uwielbiam polskie morze. Mógłbym mieszkać w jakiejś małej nadmorskiej mieścinie Hahaha... latarnikiem mógłbym być

U mnie też tak jest, że czyjaś wizyta jest okazją do "odwiedzenia" Rynku i okolic
Kazimierz też jest fajny do spacerów. Bulwary wiślane. Po "starej" Nowej Hucie też się miło spaceruje.