Ile zarabiasz? - czyli nasze rozmowy o pieniądzach.

Omijam ten temat w rozmowach z dalszą rodziną, bo oni zarabiają mniej (rodzice na emeryturze). Nie przyznaje się, gdy kupię jakiś drogi gadżet.
Oni żyją trochę w "innym" świecie np. zapisałam się na kurs angielskiego, by sobie powtórzyć, dla niech było to niezrozumiałe - po co wydaje pieniądze na kurs, skoro znam angielski, swobodnie się nim posługuje. W ich wyobrażeniu jak się ma jakąś nadwyżkę pieniędzy, to należałoby się zabezpieczyć i kupić ziemię, albo dom. Aż takiej nadwyżki pieniędzy nie mam, za to wydawanie kasy na podróże, gdzie zostaje Ci trochę wspomnień, zdjęcia, jakieś drobne pamiątki to marnowanie pieniędzy.
Ja mam swoją rodzinę/swoje finanse, natomiast moja dalsza rodzina (rodzice, rodzeństwo), czy znajomi mają swoje sprawy. Ja i moje rodzeństwo mieliśmy taki sam start życiowy, a to gdzie każde z nas zaszło w życiu, to efekt własnych decyzji, kierowania swoim życiem.
Dyskusja, kto ile zarabia pociąga za sobą dyskusję, jak dysponować finansami, a to czasami jest jak rozmowa sytego z głodnym.

Muszę przyznać, że rozmowa o zarobkach nie wprawia mnie w zakłopotanie i nie mam problemu by powiedzieć moim znajomym, ile zarabiam ja albo mój mąż. Nie czuję też obowiązku ukrywania "przyjemności" na które wydaję pieniądze; przecież pieniądze po to są.

Tylko dlaczego miałby ktoś być zakłopotany?? Fakty są, jakie są.

Heh,logika co najmniej pokrętna.Jeśli Ty masz wiecej dzieci od rozmówcy,masz wyższe od niego wykształcenie,większy metraż mieszkalny,droższy samochód,więcej włosów na głowie to sądzisz,że Twój rozmówca poczuje się zakłopotany?:)Obniży to jego poczucie wartości?

Ponieważ za więcej pieniędzy można więcej kupić -- np. żona zamiast 10-letniego samochodu (13 tys) mogłaby mieć elegancką nówkę (90 tys), albo zamiast wybierać tańsze oferty wczasów (13 tys) byśmy wybrali droższe (40 tys), albo zamiast szukać tańszego noclegu (300zł) wybralibyśmy droższy (1200zł)... Im więcej pieniędzy tym lepiej. Każdy chce mieć jak najwięcej. 

No i każdy z nas pracuje około 8 godzin dziennie, poświęcając cały swój intelekt czy fizyczność, aby tę pracę wykonywać. Jeśli jedna osoba zarabia 10 tys, a druga 1500zł, a pracują tyle samo, to po wyjawieniu zarobków ta osoba co zarabia mniej może poczuć się gorsza, więc ta co zarabia więcej wpada w zakłopotanie, bo obniżyła poczucie wartości drugiej osoby.

Tak czuję.

Dzieci zrobić nie problem. Jak ktoś nie ma wykształcenia to pewnie się nie uczył (tak?). Ale jeśli ja i mój kolega mamy takie samo wykształcenie, ale mi się bardziej poszczęściło z różnych powodów, to niekoniecznie muszę się chwalić zarobkami przed kolegą. Najlepiej o pieniądzach nie rozmawiać.

Ogólnie przyjęte jest w społeczeństwie, że o pieniądzach w sensie wynagrodzenia nie rozmawia się bo powoduje to zakłopotanie, brak klasy, uczucie chwalenia się, nowobogactwa (jeżeli zarabia ktoś znaczne kwoty).
Według zasad  savoir vivre nie powinno się poruszać takich tematów w towarzystwie.

Pytania o czyjeś dochody uważam za niestosowne. Ani sama nie pytam, ani nie życzę sobie aby mnie o to pytano.
Ile zarabiam wie tylko mój mąż i Urząd Skarbowy
Sama też nie mówię nikomu ile zarabiam. Często nawet staram się to ukryć.

No ale widzisz Catwoman jak jest -- w temacie napisałaś "Ile zarabiasz" i nikt nie podał sumy. Ludzie czują, że to jest złe i lepiej nie rozmawiać o tym.

Oficjalnie podałbym takie powody jak headstrong...

Ja nie pytam tu Was, wszystkich ile zarabiacie To tylko takie znamienne hasło powodujące, że włos się jeży... co poniektórym

To nie jest obawa. Dla mnie to kwestia prywatności i taktu.

headstrong masz kompleks swoich pieniędzy? Bo ja wobec Ciebie nie mam, wobec siebie i swych marnych zarobków też nie prostactwo... to zależy CO stawiasz na pierwszym miejscu; czy lans, czy cieszenie się możliwościami. Dla mnie wartościowym spendem pieniędzy jest dzielenie się z innymi, to znaczy; pomaganie ludziom, zwierzętom którzy/re głodują, potrzebują pomocy. To jest coś, co ja bym zrobiła w wyniku "kroci" ale co staram się robić mając także marne grosze

WŁAŚNIE DLATEGO, że "krocie" są wartością względną, nie czuję, że jest jakaś sztywna reguła oceniania; dla mnie szaleństwem jest wydać na torebkę 20 tys. zł., ale Ania Mucha, którą na to stać-robi to.
Nie oceniam też ile kto wydaje na życie bo każdy człowiek ma zupełnie inną sytuację życiową i potrzebuje czego innego.

Nie, nie mam kompleksu, absolutnie, ale uważam, że to nie jest rzecz, którą mam się chwalić, chwalić się mogę osiągnięciami córki w szkole czy konkursach, chwalić się mogę awansem w pracy.
  Ale nie pieniędzmi, w środowisku, gdzie się obracam jest to niemile widziane, traktowane jako nowobogactwo i właśnie prostactwo.  A obracam się wśród ludzi naprawę zamożnych. Z kolei mam się chwalić swoim klientom, że latam za granicę na urlopy czy na spontaniczne wypady do Londynu czy Moskwy, kiedy ludzie mają problem z opłaceniem rachunków, zakupem ubrań i jedzenia dla dzieci?
Mam znajomą, która dość szybko doszła do w miarę fajnych zarobków, pojechała w podróż to Pekinu, Hongkongu, całą relację zdawała na fejsie z komentarzami. Znajomi zabili ją śmiechem, ona chwali się podróżami, ile wydała na bilet lotniczy. To po prostu niesmaczne.

A czy ja chociaż raz wspomniałam słowo "chwalić się?" Chodzi o normalną rozmowę na ten temat.

A czy tylko sąsiedzi zazdroszczą?

Catwoman myślę, że Headstrong pisząc o prostactwie miała na myśli epatowanie przez niektórych swoim bogactwem.
Też to tak oceniam. Nie chodzi o kompleks swoich pieniędzy (ja go nie mam bo sama się wszystkiego dorobiłam), ale nie lubię gdy ktoś epatuje swoim bogactwem. TO jest prostactwo.

Gojka, ja nie mam problemów z czytaniem i rozumieniem treści pytania.
Odpowiedziałam, że nie rozmawiamy bo według nas i zasad savoir vivre to jest nieeleganckie, nietaktowne. W naszym środowisku mówienie ile zarabiamy to prostactwo a świecenie po oczach kasą to nowobogactwo.
Napisałam ci to jeszcze raz abyś zrozumiała. Być może nie obracasz się wśród ludzi dobrze sytuowanych więc tego nie wiesz.

A gdyby ktoś się zapytał wprost: "Ile zarabiasz?" ?

To znaczy milczysz i udajesz, że nikt niczego nie powiedział?

Podobnie jak Bubuś - uznając takie pytanie za niestosowne, nie odpowiadałabym.
Jednak w moim otoczeniu nikt takich pytań nie zadaje właśnie z powodu uznawania takich pytań za niestosowne, nietaktowne etc.

Na zadane pytanie "ile zarabiasz" odpowiedziałbym wprost. Ale nikt mi takiego pytania nie zadał jeszcze nigdy.

może jestem niedzisiejsza ale też jak tu jedna dziewczynka wyżej napisała, dla mnie to takie samo pytanie "co jadłeś na śniadanie".

Cieszy mnie to że ktoś z moich znajomych zarabia lepiej, cieszę się jego szczęściem po prostu że na tej płaszczyźnie mu się układa
w żadnym wypadku nie wpływa to na mnie czy ktoś zarabia mniej czy więcej.
przez czas kiedy nie mam pracy , cieszę się że moi znajomi ją mają.
tak mam

miłego dnia.

Pieniadze porozniaja.
Ten watek to tego swietny przyklad
Ledwo dwie strony a juz rozija nam sie piekna roznica zdan.
Mnie nikt jakos nie pyta o to ile zarabiam. Kompleksu nie mam ale jakos nikt mnie nie pyta.
Moge powiedziec jesli ktos sie nachalnie dopytuje.
Generalnie ja nie mam problemu z pieniedzmi, jesli pytajaca osoba ma no to jest jej problem.

Ale nie rozumiem czemu takie pytanie ma byc wyrazem braku kultury. Jesli informacja ta nie jest zastrzezona kontraktem firmowym to o co sie burzyc?

No dobra to i ja jeszcze raz napiszę- bo raz już Cat napisała: nie chodzi by mówić ile zarabiamy tylko,żeby ODPOWIADAĆ NA PYTANIA.
Według NAS- czyli według KOGO?:)
Z racji zawodu męża obracam się wśród ludzi sporo zarabiających.Normalnie odpowiadają jak ktoś pyta,nie robią z tego kwestii. Ja akurat nie pytam bo nie mam potrzeby ale odpowiadam jak ktoś pyta.
Jak sama wiec widzisz:nie warto ferować takich opinii bo wychodzi się na...zarozumialca co nie widzi dalej niż jego nos.

ktoś normalnie zapyta to odpowiadam, tego samego oczekuję z drugiej strony bo dla mnie to temat jak każdy inny. jakbym się miała zastanowić to zdarzyło mi się tylko kilka razy w życiu zapytać o to. zazwyczaj są to osoby mi bliższe, nie wychodzę z tym pytaniem do ludzi których mało znam bądź wcale bo nie wiem jaki ta osoba ma stosunek i jeszcze "się weźnie i obrazi"

Fiu fiu, goracy temat a ja zarabiam najnizsza krajowa i musze sie uzerac z panem policjantem heh od stycznia bedzie to 1200 zl z malym hakiem. Zadna tajemnica, od czegos sie zaczyna a mysle ze za pare lat bede zarabiac co najmniej 15 tys heh

Mnie nigdy nikt nie zadał wprost takiego pytania i też bym na nie nigdy nie odpowiedziała. Uważam, że to moja prywatna sprawa i jak ktoś próbuje na ten temat temat wejść to mówię coś w stylu: "wystarczająco", "jakoś idzie", albo "nie narzekam". Nie lubię o tym mówić i tyle. W zasadzie to tylko wie to mój tata, Urząd Skarbowy i pracownicy banku.

Odpowiedziałabym, że za mało. Tylko najbliżsi przyjaciele wiedzą ile zarabiam, a dlaczego tylko oni? Bo tylko oni nie liczą moich pieniędzy. Moja sprawa jak wydaję swoje pieniądze, ile oszczędzam i jak bardzo przyciskam pasa, żeby zrobić sobie jakąś większą przyjemność. Niestety obracam się głównie w takim towarzystwie (i mam tu na myśli przede wszystkim moją rodzinę), że temat pieniędzy rodzi w nich zawiść, i że lepiej od wszystkich zarządzaliby czyimś pieniędzmi. Zbyt wiele się nasłuchałam, o tym ile kto zarabia, a nie kupi sobie czegoś, albo ma kredyty, długi, albo że jeździ kilka razy na wakacje.  Dlatego też wolę tę wiedzę zatrzymać tylko dla siebie, by nie narażać się na niepotrzebne komentarze.

Jestem wyczulona na tym punkcie, również dlatego, że w pracy nie możemy rozmawiać o swoich zarobkach co wzmacnia wyścig szczurów, ale i rodzi frustracje, bo gdy wypłyną jakieś informacje, to np. okazuje się, że ktoś wychodzi lepiej na tym samym stanowisku.

Ogólnie lubię porozmawiać o wydatkach, porównać czynsze i inne stałe opłaty, nowych zakupach, by mieć orientację w kosztach. Jednak nie lubię oceniać i być oceniana w kwestiach finansowych.

Są typy, które za wszelką cenę starają się dowiedzieć się ile kto zarabia i co ma. Mamy takich sąsiadów, sami są bardzo zamożni ale innym to nowe buty dla dziecka wypominają, że po co skoro i tak z nich zaraz wyrośnie. Kiedyś miałam spotkanie z ową sąsiadką i na lawinę pytań w stylu kiedy nowe auto i czemu tylko jedne a nie dwa od razu, gdzie na wakacje i czemu do Bułgarii a nie na Seszele, w jakich sklepach kupujemy itp, itd, mówię kupiłam mężowi Breitlinga takiego jakiego chciał na 35 urodziny. To załatwiło sprawę bo ona jest przekonana, że to komplet narzędzi i dała mi spokój.

A ja jako młoda osoba lubię rozmawiać na temat pieniędzy- jasne, że wprost nie pytałam nikogo kogo dobrze nie znałam i nie miałam z nim przyjacielskich stosunków, ale mam taki dar, że ludzie sami mówią, bez wielkiego nalegania
Lubię o to pytać ludzi w różnym wieku, ponieważ rozeznaję się, co jest opłacalne a co nie. Do czego w życiu trzeba dojść aby mieć pieniądze.
Moim zdaniem jeśli ktoś dobrze zarabia to też jest to wyznacznikiem poziomu pracy jaką wykonuje, prawda?
Jeśli znam Panią Profesor którą stać na samochód za 120tys zł to wiem, że jest to opłacalne i że jest dobra w tym co robi.

A co do stwierdzenia, że nam społeczeństwo ubożeje i te sraty pierdaty w które ja przestaję pomalutku wierzyć, to czy czasem nie jest tak, że my Polacy nie rozmawiamy o pieniądzach tylko i wyłącznie dlatego, by ponarzekać jak to mało mamy?
Ukrywamy wakacje, kasę odłożoną na koncie itp. bulwersujemy się na pytanie ile zarabiamy, co najmniej jakbyśmy kogoś okradli.

Parę miesięcy temu byłam świadkiem na innym forum rozmowy " jaki macie budżet domowy" jak przeczytałam odpowiedzi to poczułam się jak biedaczka.
Napisała tam jedna matka z dwójką dzieci, że mają po opłaceniu wszystkiego 1000zł na jedzenie na miesiąc to zaczęli ją wyzywać, że to przecież 32zł na dzień i jaki ona los gotuję swoim dzieciom, w nędzy i rozpaczy.
Bo apetyt rośnie w miarę jedzenia.

A wiecie ja to mam jeszcze śmieszniej, bo mnie nikt o to nie pyta tylko zakłada, że zarabiam krocie. Nigdy nie narzekam nawet tak jak teraz nie mam pracy. Za to wciąż słyszę od ludzi, którzy zarabiają po 3000 i więcej jaki to ciężki czas i marna kasa.
Mnie temat zarobków nie spina już, przyzwyczaiłam się, że najwięcej zarabia się nic nie robiąc.

Moja zasada co oczy nie widzą to sercu nie żal.Nie pytam kto ile ma a ile mam to moja słodka tajemnica :-P