Jak pracować z podświadomością?

Czesc,pytalam kiedys o to psycholozke,powiedziala,ze to jest bardzo trune,wymaga czasu ,poswiecenia,itdCzytalas kedys cos na ten temat?Jezeli chcesz czytac,to polecam wydawnictwa naukowe.Nie zabieraj sie za jakies glupoty typu"Potega podswiadomosci" itd-psychologia sie z tego smieje,autor upraszcza temat.To jest ciekawy temat,mozna by o tym pisac w kolko...pzdr.

O, ciekawe, dzięki!
A można prosić takie przykładowe ćwiczenie?
Powiedzmy np. że mój problem jest taki, że się wszędzie spóźniam.

Bo podejrzewam, że takie zagadnienia jak "zakochuję się w nie właściwych facetach, jak to zmienić i zakochiwać się w tych dobrych: zestaw ćwiczeń" to pewnie złożone zagadnienie? A jak by mógł wyglądąć jakikolwiek przykład?

PS Fajnie, że powstał ten wątek

A mnie się wydaje, że to wnikanie w przyczyny zachowań, pytanie: dlaczego?
A w konsekwencji jeśli jest potrzeba, jest to motywacja do zmiany automatycznego zachowania, bo jak już wiesz dlaczego i uważasz, że chcesz to zmienić, to potem się "przyłapujesz" lub zaczynasz to kontrolować.

Tak, jeśli się nie spóźniam to raczej przypadek losu.
Tak.
Tyle ile maksymalnie mogę: np. do pracy ok. 15 min, na spotkanie towarzyskie do 2. godz.

Spóźniam się nawet do kina i na wszelkie inne płatne zajęcia.

Nie wiem czy odp na pytanie dlaczego coś da, bo nawet mnie tak nie motywuje.

1.Tak.
2. >>>>Myśl: "jest dużo możliwości, Np. jak nie zlapie autobusu na tym przystanku to na nastepnym, albo pojade kolejnym, znajomi zaczekaja albo plany sie zmodyfikuja i Ci tak znudzeni pójdą do domu, ominę reklamy w kinie/ nudny wstep" etc
Generalnie widzę sporo korzyści w spoznianiu sie.
I zgodze sie z zdaniem, ze spóźnianie świadczy o lekceważeniu...

>>>>Emocje: negocjowanie czy warto sie spieszyc a potem adrenalina "w biegu", wrażenie ze jest "akcja"

Chyba jakieś uzależnienie od adrenaliny...

>>>>Zachowanie: pół- swiadomie wychodze późno, denerwuje sie w trakcie podróży a potem przepraszam za spóźnienie
-> te dwa ostatnie elementy są motywacja do przestania się spóźniać

3. Co mówią:
Praca: upominają (ale kiedy sama mam świadomość, że realnie to nie ma wpływu na jakoś mojej procy, to zupełnie bagatelizuję)
Prywatnie: "jak zwykle się spóźniasz"
(oczywiście nie są zbyt zadowoleni, ale zdaje mi się, że dobie smartfonów można przez ten czas zawsze coś tam porobić w sieci)

4. Co czują (hm, trochę nie wiem):
Praca: "ona lekceważy moje polecenia, nie zależy jej na pracy"
Prywatnie: "znowu muszę na nią czekać"

Generalnie mam wrażenie, że inni też się spóżniają (np.wykładowcy, znajomi) i ja nie wkurzam sie za to na nich więc i liczę, że nie będą się wkurzali na mnie.

Aha, i jeszcze tłumaczę sobie, że odziedziłam spóźnianie po mojej mamie, która jest tego mistrzynią (czym wkurza mnie absolutnie!)

Rany, jeśli ogarnęłabym to spóźnialstwo to chyba byłby przełom w moim życiu! Pomocy

Flustrajca, zdenerwowanie ponadto zawodzi mnie to, że ona sama jest taka "nie poradna" i nie umie przewidzieć, że idąc 20 razy tą samą drogą potrzeba na to x czasu (a nie x minus 15 minut).
Już kilka razy próbowałam "machnąć na to ręką", "przyzwyczaić sie" bo zawsze to robi, ale nie umiem. Już nawet sama spóżniam sie tak aby z nią sie zrównać, ale wygrywa latami praktyki w spóźniactwie
W porządku jesli spóźnia się na spotkania, ale sprawy urzędowe, życiowe, pieniężne też załatwia w tym trybie.

Tak, transferuję to.
Jak wyplemić???

hej, zdaję sobie sprawę - i Ty też to zauważasz pytaniami -że spóźnianie się częścią mojego większego planu, czynienia WBREW SOBIE i sabotowania własnych planów aby móc cierpiętniczo się poruszać po życiu.

Pozwólcie, że opowiem mój dzień:
pomijam szkolenie na które się spoźniłam kilka minut i wszystko było Ok, ale spóźnilam się na rozmowę kwalifikacyjną... do bardzo dobrej firmy, w której naprawdę mogłabym widzieć swoją przyszłość przez najbliższe lata. Załapałam się na ten etap tak z doskoku, bo firma się reklamowa na targach i kto wykazał duże zainteresowanie zakwalifikować się bezpośrednio na rozmowę z managerem, po kilku dniach (normalnie czeka się nie-wiadomo-ile po wysłaniu CV, trwa to nie raz w tygodniach i nie jest pewne czy i tak zaproszą). Więc można powiedzieć, że dostałam "fory". Spóźniłam się 7 minut, oni już czekali.
I -uwaga- w ogóle nie przygotowałam się na tą rozmowę, miałam na to czas i znałam źródła (trochę wiedzy o firmie, branży + typowe pytania rekrutacyjne w korpo). Nie zrobiłam nic.
Adrenalina podskoczyła. Na nie które pytania w ogóle nie miałam bladego pojęcia (podczas gdy w CV napisałam znajomość tych zagadnień), wiec wyszło to co najmniej słabo. Resztę próbowałam nadrabiać ładką gadką w ogóle nie związaną z branżą... ale co chwila jakiś "brzdęk" i wychodziły sprzeczności.

Generalnie po ich minach widziałam, że chyba mają poczucie bezpowrotnie traconego czasu... Od dawna mi się to nie zdarzyło, ale poczułam się żenująco, wstyd wręcz za siebie. A już nauczyałam sie sobie wybaczać dużo rzeczy, chyba jednak za dużo...
A tego nie powinnam.

Aha, i na koniec jeszcze walnęłam, że jestem dostępna "od zaraz" co nie jest prawdą, bo chcę zacząć pracę na etat dopiero za kilka miesiący. Powiedziałam to wbrew sobie bo zdawało mi się, że chociaż to dobrze zabrzmi <<< tu wychodzi na jaw problem z asertywnością.

Masakra. Moja podświadomość chce zupełnie innych rzeczy niż ja. Albo może to "ja" nie jestem do końca pewna czego chcę i dlatego podświadmość ma tyle miejsca na prowadzenie swego sabotażu? Czuję rozdzieranie wewnętrzne, jakby dwa głosy na siebie krzyczały: jeden ochrznia mnie za to lekceważące podejście do rozmowy kwalifikacyjnej, a drugi uspokaja i każe olać całą sprawę, mówiąc "oj tam, oj tam" jeszcze tyle rozmów będziesz mieć". Tylko, że lata lecą...

Chciałabym jeszcze raz wziaść w tym udział, poprawić się, pokazać, że mi zależy, ale nie dostanę takiej okazji albo dostanę dopiero za kilka miesiący

Ciekawy temat.
Czekam na więcej:)