Lęk przed ludźmi.

Cześć, mam na imię Klaudia. Miesiąc temu skończyłam 18 lat i prawie przez całe swoje życie mam lęk przed ludźmi. Boję się porozmawiać z kimś nowym, boję się spojrzeń i tego, co ludzie o mnie pomyślą, bo nie chcę wyjść na głupią. Jestem w 3 klasie liceum i mimo, że znam już pozostałe osoby z klasy, nie umiem się przed nimi otworzyć. Nawet jeśli dojdzie to jakiejś krótkiej "rozmowy" to nie skupiam się nad tym co mówię, tylko nad tym, co w tej chwili myśli druga osoba. Wyjście z domu jest dla mnie ciężkie, spojrzenia obcych ludzi tak samo. Kiedy mam załatwić jakąś sprawę w szkole, bądź iść do sklepu, myślę cały czas, co powiedzieć i co będę musiała zrobić - wszystko po to, by się nie potknąć. Nie chodzi tutaj o to, żeby wszystko wyszło idealnie, bezproblemowo, ale raczej o to, że dopada mnie stres i lęk.
Podejrzewam, że to przez moje dzieciństwo. Moi rodzice żyją w konkubinacie i ojciec nie bardzo szanuję moją mamę, która naprawdę jest dobrym człowiekiem. Jest dla mnie jak anioł i zawsze ją bronię, kiedy ojciec się jej o coś czepia. Jak byłam w podstawówce i gimnazjum dochodziło do rękoczynów między nimi. Pamiętam doskonale każdy detal. Teraz on co kilka dni jest wstawiony, a co za tym idzie bardziej agresywny, ale to kończy się kłótnią, jakimiś ostrymi słowami. Chociaż bywają takie dni, kiedy dogadują się ze sobą. Mam wtedy wrażenie, że to co złe, to było przeze mnie (chociaż mama mi mówi, że ja nie mam w niczym winy). Pamiętam, jak mnie tata gonił po całym domu, żeby mi "wlać", jak nie ręką to ścierą, ale uwierzcie mi, u niego ścierą, to tak samo jak pasem. Codziennie mam przed oczami każde jego uderzenie i jak idę i sobie o tym przypomnę, to zwalniam. To nie jest tak, że nie mogę sobie z tym poradzić, ale mam ślad. Taką głęboką ranę.
W podstawówce byłam brzydką dziewczyną. Niska, grubsza, nosiłam okulary, miałam problem z włosami (łuszczyca), śmiano się ze mnie, że mam łupież we włosach, pełno trądziku na twarzy. Ale dobrze się uczyłam, zawsze byłam najlepsza w klasie, a w 4. klasie podstawówki najlepsza z całego rocznika. Rodzice byli ze mnie dumni. Całymi dniami się uczyłam i prosiłam mamę o pomoc, by ją odciągnąć od ojca. Teraz mi tak zostało. Ale wtedy nie miałam przyjaciół, nawet znajomych. (teraz też ich nie mam). Śmiano się ze mnie po kątach. Parę razy przypadkowo słyszałam "patrz, ta to jest dopiero brzydka, nie?". To mnie dobijało.
W gimnazjum, w ostatnim roku zmieniłam klasę, bo nie mogłam znieść tego, że paru chłopców mnie adoruje. Nie umiałam z nimi rozmawiać, po prostu bałam się. Chciałam, żeby mnie lubili i chciałam mieć w końcu jakichś znajomych, ale nie wyszło. I wiem, że z mojej winy. Zmieniłam się z wyglądu bardzo, tak wynika z opinii ludzi, którzy mówią mi, że wyładniałam. To mnie dowartościowuje, ale wygląd nie jest dla mnie najważniejszą rzeczą. Tu nie o to chodzi. Fakt, chcę wyglądać schludnie, bo to dodaje odwagi, ale niestety nie w moim przypadku. Jak byłam młodsza myślałam, że wygląd może zmienić myślenie człowieka. Dodam, że nauczyciele powtarzali mi zawsze, że jestem doroślejsza od swoich rówieśników i że jestem silna. Może dlatego że gdy przychodziłam do domu, dopiero płakałam.
Tak jak pisałam, teraz jestem w liceum. Nie umiem się odnaleźć wśród pozostałych osób w klasie. Wśród nich nigdy mnie nie widać, jestem jakby w cieniu. Siedzę w ostatniej ławce, a dziewczyny żerują na mnie, bo nie umiem odmawiać i tracę nad tym, bo zawsze to im lepiej się powodzi. Moim kosztem, wiadomo. Boję się wyrazić opinię, a jak nauczyciel mnie o coś zapyta, to serce wali mi jak młot i często mówię "nie wiem", byle by nie odpowiadać dłużej. Często z odpytywania rezygnuję i dostaję 1, by nie wystąpić przed klasą. To mnie niszczy. Nieśmiałość i lęk. Boję się też iść na imprezę, kluby są prawie pod moim domem. Chodzą tam młodzi z całego miasta, a ja mogłabym poznać tyle osób.
Do psychologa chciałabym iść, ale nie mam odwagi powiedzieć mamie o tym całym problemie, mimo że jestem z nią blisko. Chciałabym być jak ona, otwarta, śmiała i walcząca o swoje.
Nie wiem, co mam zrobić. Często chodzę przybita i najchętniej spałabym całymi dniami. Chciałabym posmakować życia, ale nie umiem. Niedługo będę studiować, zakładając, że zdam maturę. Chciałabym się przenieść do Bydgoszczy. W psychice mam zakodowane, że nic się w moim życiu nie zmieni, nawet jak zmienię miasto.
Pozdrawiam wszystkich, którzy czytają moje wypociny. Proszę o odzew. To dla mnie ważne.