Zaczynam popadać w apatię, depresję, potrzebuję pomocy

Hej, jestem 19letnią dziewczyną, w sumie całkiem niebrzydką, inteligentną i zabawną. Mój facet od zawsze mówił, że "jestem takim małym szczeniakiem, którego wszyscy uwielbiają". Ostatnio moje życie totalnie się rozsypało. Dokonałam kilka złych wyborów w życiu. Pod koniec września przeprowadziłam się do innego miasta na studia, wszystko było idealnie, poznałam nowych znajomych, moi współlokatorzy byli genialnymi kompanami do imprez, rozmów i wspólnego gotowania.
Ktoś by pomyślał - i co się czepiasz? Ja jednak czułam pewien niedosyt, konkretnie - kierunek moich studiów. Ze strachu przed niedostaniem się na ten wymarzony, nie złożyłam nawet nie niego papierów i poszłam na bardzo nudną "Gospodarkę przestrzenną". W głowie pojawił się pomysł - zmień swoje życie! Przy akompaniamencie mądrych książek psychologicznych, wielu rozmów z przyjaciółmi i własnych przekonań stwierdziłam, że muszę coś z tym zrobić. Po miesiącu wieczornego wylewania łez, zaniedbywania starych przyjaciół i kompletnego olewania studiów, wyprowadziłam się jeszcze do innego miasta. Zamieszkałam z chłopakiem, zapisałam się na zajęcia w szkole policealnej (w kierunku, który mnie interesuje i żeby mieć przez ten rok doczynienia z nauką, a nie osiąść tylko w pracy, ponieważ plan był taki, aby w poprawić maturę i w następnym roku pójść w końcu na te "moje studia"), jutro mam rozmowę kwalifikacyjną, w całkiem ciekawej firmie. Chciałam uczyć się biologii, chodzić na siłownie, jogę, rozwijać się.
I tu pojawia się problem - nie mam ochoty. Moi starzy znajomi z rodzinnego miasta, nic o tym nie wiedzą, nawet o przeprowadzce. Nie powiedziałam nawet mojemu najlepszemu przyjacielowi. Duszę to wszystko w sobie, bo boję się opinii innych, na temat mojej zmiany decyzji, rzucenia studiów. Czuję się w obowiązku, żeby robić to "co wszyscy", czyli studiować. Bo... taki utarł się schemat? Bo tak "trzeba"? Może dlatego, że świętej pamięci babcia wpajała mi to przez całe życie. Nie chcę nikogo zawieźć, bo bardzo zależy mi na opinii innych na mój temat. Czasem mam nawet problem z zachowaniem się w otoczeniu nowych ludzi. Prawdopodobnie dlatego, że nie mam nikogo - to znaczy żadnej rodziny, oprócz dziadka, od którego wyprowadziłam się na studia. Może w tym leży problem. Mama ma straszną depresje od X lat i nie chce utrzymywać ze mną kontaktu, tata jest alkoholikiem i bardzo nieuczciwym człowiekiem. Chciałam być inna, ale ostatnio zauważam u siebie stany lękowe i depresyjne (czasami nawet z myślami samobójczymi) oraz skłonność do popijania sobie wieczorem, żeby spokojnie zasnąć. Nie mam ochoty na wyjście z domu, chociaż widzę, że mojemu chłopakowi bardzo się to nie podoba. Nie wiem co ze sobą zrobić. W tym mieście nie znam nikogo. Nie mogę zmobilizować się do wyjścia na siłownie, wpieprzam okropnie niezdrowe jedzenie (co powoduje okropne uczucie winy, z powodu choroby, przez którą kiedyś przeszłam - a może też nie do końca) i czuję się coraz gorzej ze sobą. Czasami, niespodziewanie, dopada mnie coś takie co powoduje ogromną, ogromną gulę w moim gardle i uczucie strachu, niemocy. Próbowałam szukać psychologa, ale to miasto jest tak ogromne i tak mnie przytłacza, że nawet nie wiem od czego zacząć. Wieczorami nadal chce mi się płakać, chociaż zmieniłam otoczenie i czynie te malutkie kroki ku szczęściu. Przynajmniej próbuje, a próby są trudne i często nieefektywne...
Czy ktoś znalazł się kiedyś w podobnej sytuacji i sobie z tym poradził?