Zaakceptować rodziców

Zgadzam się z zaklopotana ale nie do końca to, że ktoś ma problem nie znaczy, że potrzebuje terapii. Myślę, że decyzję czy Wróżka tej terapii potrzebuje czy nie to musi sama podjąć, ponieważ ona zna najlepiej swoje siły, musi tylko je obiektywnie ocenić. Jak na razie co jest moim zdaniem dużym osiągnięciem obiektywnie przeanalizowała swój problem. Moim zdaniem aby naprawić siebie sprubój nie przyjmować wychowania jako wymówki staraj się o to aby się poprawić w jakiejś kwestii. Nie przyjmuj również, że jesteś gorsza od innych, bo nie jesteś. Jesteś dziewczyną po przejściach bogatszą i dojrzalszą kobietą niż niejeden Twój równieśnik.

Dziekuje za te glosy.

Tak, zdecydowanie potrzebuje sie usamodzielnić: finansowo jest to mniej wiecej osiągnięte (czasem zdarza mi sie cos pożyczyć, ale szybko zwracam, to zresztą dziala w obie strony). Wiem na pewno, ze nie moge spędzać w domu wiecej niż 2-3 dni bo potem NIEUCHRONNIE przestaje cieszenie sie swoja obecnością, a zaczynaja klitnie. Chcialabym dokonać tej akceptacji wlasnie po to aby moc spędzać czas lepiej i tez dluzej, nie wkurzać sie nawzajem, a wspierać. Życie tak sie ulożyło, że nasza trojka ma tylko siebie, praktycznie nie mamy kontaktu z inna rodzina (mieszkamy również daleko). Rodzice nie są razem, są samotni. Dlatego chcialabym byc dla nich skutecznym oparciem i czuc od nich pozytywna energie. Partnera na razie nie mam i nie przewiduje aby co najmniej w trakcie roku mialo sie to zmienić. Ale wazne jest, a moze wręcz najwazniejsze, ze nie chcialabym z tym moim bagażem bolu i żalów, czyli z niska samoocena i jej następstwami, przyjsc do niego i prosic aby mi zastapil "niedokochanie" z dzieciństwa. Chcialabym stać sie pelnowartosciowa kobieta i wejść w zdrowy i jak najbardziej partnerski związek.

Orientujecie sie w jakim kierunku moglaby pojsc taka terapia? Jakieś pojęcia, definicje?

No cóż, nie jesteś wyjątkiem w społeczeństwie. Takich "produktów" dysfunkcyjnych rodzin są dziesiątki, setki, tysiące. Jestem prawie dwa razy starsza od Ciebie ( ale jeszcze  nie dwa razy !).
Po pierwsze, nie widzę powodu, żebyś miała zaakceptować swoich rodziców. Na szacunek trzeba zapracować, nie wystarczy siwy włos.Jeśli ich zaakceptujesz takimi jacy są, to porobi się tak, że oni są w porządku a do Ciebie ciągle będą mieli jakieś pretensje.
Może należy sprawę postawić jasno a im w szczególności: Twoi rodzice są do dupy. Po co te mity o matkach polkach i ciężko pracujących ojcach, W rzeczywistości te matki polki są beznadziejnymi matkami a ojcowie to socjopaci z chorobą alkoholową (przepraszam jeśli Cie uraziłam). Jeśli zaczniesz udawać, że tak ma być, bo tacy już są, to nawet nie wiesz co Cię czeka w dalszym życiu. Od krytyki matki nie uwolnisz się nigdy a ojciec prawdopodobnie będzie Cię ranił całe życie swoim olewactwem - już Ci przykro, że nie zwraca uwagi na własne wnuki. Odetnij się od nich całkowicie (emocjonalnie) i popatrz na nich obiektywnie, jakbyś była obcą osobą. Sama się zdziwisz co zobaczysz.
Jeśli uświadomisz sobie jacy są i obiektywnie uda Ci się ocenić ich zachowanie, nabierzesz szacunku do siebie i zaczniesz troszczyć sie tylko o siebie.
Jeśli Ci się to nie uda, idź na terapię - jesteś zbyt młoda, żebyś sobie z tym poradziła. Parę spotkań i poczujesz siłę w sobie. To wszystko jest do wyprostowania - ale niestety, nie jak ma się dwadzieścia parę lat.

A jeszcze niemiła wiadomość.
Twój związek zapewne będzie taki sam jak relacje w rodzinie. Zaraz znajdzie się jakiś "pocieszyciel" i przyjaciel "dobra rada". Z czasem jak zaczniesz stawać "psychicznie" na nogi, dobre rady przekształcą się w ciągłą krytykę. I znowu ta sama bajka.
Znam ten ból.
Najpierw się "wylecz" z tych toksyn a potem dopiero szukaj związku.

Uważam tak dlatego, że człowiek w tym wieku dopiero wchodzi w dorosłe życie. Jest słaby psychicznie bo jeszcze nie ma żadnych doświadczeń. Powiedzenie : "co cię nie zabije to cię wzmocni" nie jest pozbawione sensu. Im więcej nas los doświadcza, tym stajemy się silniejsi i bardziej odporni. Tacy młodzi ludzie nie potrafią nabrać dystansu do swoich rodziców, bo mimo, że cierpią, to wciąż ich bardzo kochają  są z nimi bardzo związani emocjonalnie. Dopiero jak się człowiek usamodzielni, zacznie żyć swoim życie, zajmie się swoimi sprawami, to dopiero wtedy zaczyna się "stawiać" i powoli przestaje akceptować toksyczne zachowania. Niektórzy nawet zrywają całkowicie kontakty.
Oczywiście różnie to u różnych ludzi bywa. Czasem człowiek młody jest bardziej dojrzały i mądrzejszy niż stary. Ale według mnie dla młodego człowieka to zbyt wielkie wyzwanie i trudno mu sobie z tym poradzić. Dlatego proponowałam terapię.
Nie jestem jakimś psychologiem. Mówię na swoim przykładzie i moich wielu koleżanek.

A jeszcze Ci powiem jedno. Myślisz, że jak zaakceptujesz swoich rodziców w tym sensie, że trudno, już tacy są, to będzie mniej bolało i będzie Ci lepiej ?

Jestem tego całkowicie świadoma.
Zastanawiam się czy to w ogóle jest możliwe zmiana wzorca. Błędy moich rodziców były spowodowane również złymi wzorcami, dokoła siebie widzę praktycznie same odworowania związku rodziców, w tym wiele pozytywnych, natomiast jest przerażające, że wręcz nie widzę innych relacji niż odzorowujące.
Dlatego właśnie wiem, że z moim nie zbyt chlubnym "bagażem" nie jestem atrakcyjną partnerką dla wychowanego w normalej, zdrowej rodzinie faceta. A właśnie takiego bym chciała, aby mógł mnie nauczyć czym jest rodzina, jak relacje powinny wyglądać.

Ale nieświadomie odstraszam takich facetów, lub, co jeszcze gorsze prezentuje się dla nich, jako "koleżanka na chwilę, do łóżka", co zamyka błędne koło bo tak traktowana znowu wracam do związku rodziców (ojciec nigdy nie traktował mamy poważnie, nie szanował, zdradzał).

Wiem, że stworzenie normalnej rodziny będzie największym wyzwaniem mojego życia: muszę zacząć od siebie zmiany, muszę to, co nie zostało mi zaprogramowane w trakcie wychowania jako "wzorzec" sama sobie stworzyć, czyli nijako wychować się od nowa.

Zakłopotana.... pięknie to napisała.
Takie samo mam zdanie.
Najpierw zajmij się sobą i niech ktoś Ci w tym pomoże.

A jeszcze do Ciebie Jolanka. Ty nie rozumiesz pewnej rzeczy, którą zaczyna się rozumieć jak już ma się o wiele więcej lat.
Nikt nie uczył naszych rodziców ani nie uczy nas jak być dobrymi rodzicami. Jak unikać błędów i nikt nie mówi co robimy źle ( mówię teraz jako rodzic). Zasada jest prosta: jeśli kochamy nasze dzieci to ich nie krzywdzimy. Zastanów się, z czego wynika zachowanie Twoich rodziców. Może to tylko prości ludzie, chcą dla Ciebie dobrze i im nie wychodzi. A może nie kochają Cię tak jak powinni. Są egoistami i toksycznymi ludźmi ( tacy byli moi rodzice). Na te pytania pomoże odpowiedzieć terapeuta ( tak myślę). Im szybciej tym lepiej. Masz to szczęście, że psychologów teraz do cholery. Za moich czasów krytyka "matek polek" i w ogóle rodziców była niedopuszczalna : "czcij ojca swego i matkę swoją" - myśl przewodnia moich czasów.
Pozdrawiam i zrób z tym coś - mądra kobieto.

Hej, jolanka, co u Ciebie słychać? Jak idzie praca nad sobą?

Co do tematu wątku: są dwa rodzaje 'akceptacji'

1. 'akceptuję' rodziców z pozycji skrzywdzonego dziecka, wciąż do nich wracam, biorę za nich odpowiedzialność, staram się być 'dobrą dziewczynką' staram się, żeby oni w końcu zaakceptowali mnie, bo nigdy tego nie zrobili w dzieciństwie, wciąż staram się im przypodobać i czekam, czekam, czekam. Żyję iluzją, że kiedyś się zmienią, udaję, że ich kocham. Można tak do końca życia.

2. akceptuję fakt, że być może rodzice nigdy mnie nie zaakceptują, akceptuję = rozumiem że raczej nigdy się nie zmienią, nie powiedzą 'sorry, córuś, jesteś wspaniała, a przez nas przeszłaś piekło' . To jest bliższe spojrzeniu dorosłego człowieka, wiąże się z dużą ilością bólu, rozczarowania, przyznania, że dzieciństwo już nie wróci i że sama muszę się zaakceptować, z moimi wadami, dysfunkcjami. że oni już o mnie nie zadbają, a muszę się nauczyć sama dbać o siebie.

Chyba rozumiesz, że 1 rodzaj akceptacji prowadzi donikąd? Niestety, po tym co napisałaś, obawiam się, że nigdy nie będzie takiej sytuacji jak napisałaś w 2 swoim poście : że chesz od nich czuć pozytywną energię, że chcesz, żebyście wzajemnie się sobą opiekowali. Z takimi ludźmi??? Przemyśl na chłodno ich cechy charakteru, czy są do tego zdolni?

Był fajny artykuł nt. rodziców w zeszłym tygodniu w dodatku Wysokie Obcasy o relacjach z rodzicami. były historie dzieci, dorosłych już, które tak czekały całe życie, dbały o toksycznych rodziców i nagle, gdy np. matka umiera, jej córka w wieku 60 lat się budzi i widzi, jak zmarnowała życie, opiekując się osobą, która nie była tego warta, licząc cały czas, że matka w końcu ją doceni. Nie doczekała się. Czasem taki rodzaj 'akceptacji' jak w pkt 2 prowadzi wręcz do zerwania kontaktów, a pierwszym krokiem jest przyznanie: tak skrzywdzili mnie, nienawidzę ich za to. Tak mogłoby powiedzieć dziecko i do tych uczuć trzeba dotrzeć, przeżyć je, a potem powoli dojrzewać i uczyć opiekować się tą swoją dziecięcą częscią.

Wtedy być może będziesz w stanie powiedzieć: Akceptuję ich, ale to ich życie, nie jestem za nich odpowiedzialna, za ich małżeństwo, za to czy są samotni czy nie, czy są szczęśliwi lub nie. To są dorośli ludzie, to ich życie, sami są za siebie odpowiedzialni. A ty piszesz, że macie tylko siebie....hmmm, ale to nie ty jesteś ich rodzicem, przecież nie są chyba niedołężni czy schorowani?  Nie ty odpowiadasz za to, żeby mieli do kogo buzię otworzyć czy żeby mieli towarzystwo. Zastanów się nad tym.